ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΤΗΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΥΣ

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΤΗΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΥΣ

Αναρτήθηκε από τον/την olympiada στο Μαΐου 20, 2012

The bond holder

Παρακάτω κάποιες  προτάσεις για να σταματήσουν οι τσαμπουκάδες των Ευρωπαίων και να δώσουμε ένα μήνυμα αισιοδοξίας.

Η γραμμή που θα ακολουθούσα..

            Τέλος το μνημόνιο όπως έχει γιατί είναι μη αποτελεσματικό. Έκανε  την οικονομική  κατάσταση χειρότερη και δεν δίνει λύσεις στο πρόβλημα

                        Παραδείγματα από δηλώσεις οικονομολόγων με διεθνή κυρός

            Δεν θα ελαττώσουμε ΟΥΤΕ ΤΙΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΟΥΤΕ ΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ. Δεν μπορείς να καταδικάζεις σε αργό θάνατο τους συνταξιούχους των 600 ευρώ και τους νέους σε μισθούς των 400

                        Είναι μεγάλο ψέμα να λες ότι η ανταγωνιστικότητα είναι θέμα μισθών. Αυτό σ’ άλλες εποχές. Σήμερα η ανταγωνιστικότητα είναι θέμα το πώς χρησιμοποιείς το μυαλό. Όχι τα χεριά.

                        Ναι θα διορθώσουμε το συνταξιοδοτικό με το να αλλάξουμε τις στρεβλώσεις που υπάρχουν. Πρέπει επίσης ΝΑ ΠΡΟΙΚΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΤΑΜΕΙΑ με ΑΠΟΘΕΜΑΤΙΚΑ (από την περιουσία του Ελληνικού δημόσιου)

            Ναι είναι ανάγκη να αναδιοργανώσουμε το κράτος αλλά σε μια πενταετία.. (το μνημόνιο έχει καλές ιδέες εδώ που μπορουμε να τις υιοθετήσουμε)

            Τα δάνεια που θα απομείνουν – μετά από μια  ανάλυση του απέφθου χρέους από διεθνής οργανισμούς- με επιτόκια αγοράς

            Η Ευρώπη να αναλάβει να μας παρέχει στρατιωτικό υλικό γιατί ήμαστε η μονή χώρα που έχει casus belli. Εάν δεν πάρουμε υλικά θα αγοράζουμε και αυτά θα αφορούντα από τα τοκοχρεολύσια που χρωστάμε στην ΕΕ και στο ΔΝΤ για εκείνη την χρόνια.

            Θα ανακοινώσουμε το ΑΟΖ της Ελλάδος την επόμενη των εκλογών

Ας τολμήσουν να μας εκβιάσουν. Η  διεθνής κοινή γνώμη που σ’ αυτή την εποχή είναι το παν θα είναι με το μέρος μας. Μην ξεχνάμε ότι Ο προδότης ΓΑΠ μας έβγαλε τεμπέληδες και διεφθαρμένους. Αυτή την εικόνα θα την διάλυση μια δημιουργική πρόταση.

Πάρτε την και κάνετε ότι αλλαγές θέλετε. Αλλά θα έχετε μια εναλλακτική στο μνημόνιο και κανείς δεν θα μπορεί να σας κατηγορήσει ότι δεν έχετε αντιπρόταση. 4 εβδομάδες έμειναν. Καλή δύναμη.

17 ερωτήσεις και απαντήσεις αν η Ελλάδα έβγαινε από το ευρώ

17 ερωτήσεις και απαντήσεις αν η Ελλάδα έβγαινε από το ευρώ

Ποιες θα είναι οι επιπτώσεις, τι θα γίνει με το νέο νόμισμα, τι θα συμβεί με τις καταθέσεις, τα δάνεια για ακίνητα, τις επενδύσεις σε ομόλογα και μετοχές. Αναμφισβήτητα η ελληνική αποχώρηση θα δοκιμάσει τη δομή του ευρωπαϊκού οικοδομήματος και τη λειτουργία της Ευρώπης, ενώ θα έχει σημαντικές οικονομικές παρενέργειες σε παγκόσμιο επίπεδο. Δεν είναι τυχαίο ότι αναλυτές εκτιμούν πως εάν η ευρωζώνη δεν κινηθεί πειστικά σε μια τέτοια κρίση, τελικά θα αποσυντεθεί και θα θέσει σε κίνδυνο ολόκληρο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

 Ενδεχόμενη αποχώρηση της Ελλάδας από το ευρώ θα σημαίνει για τη χώρα και τους κατοίκους της πορεία σε αχαρτογράφητα νερά. Ανεξάρτητα από το πώς θα προκληθεί, δηλαδή από το εάν θα αποχωρήσουμε εθελουσίως ή θα μας εξωθήσουν σε έξοδο, η εγκατάλειψη του ευρώ θα δοκιμάσει την ελληνική κοινωνία, το πολιτικό σύστημα, την οικονομία και την ίδια τη δημοκρατία όπως ποτέ άλλοτε στη σύγχρονη ιστορία της χώρας.

 Μπορεί η Ελλάδα να εκδιωχθεί από την ευρωζώνη;

Δεν μπορεί να εκδιωχθεί, αλλά μπορεί να αποχωρήσει με δική της πρωτοβουλία εγκαταλείποντας ταυτόχρονα και την Ευρωπαϊκή Ενωση. Στις ευρωπαϊκές συνθήκες δεν ελήφθησαν ειδικές πρόνοιες για την αναγκαστική αποβολή ενός κράτους από τη νομισματική ένωση. Σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λισαβώνας, κάθε κράτος-μέλος μπορεί να αποφασίσει να αποχωρήσει από την Ενωση, σύμφωνα με τους εσωτερικούς συνταγματικούς του κανόνες. Ωστόσο υπό τις παρούσες δυσμενείς πολιτικοοικονομικές συνθήκες η Ελλάδα θα μπορούσε να εξωθηθεί στην αποχώρηση.

Με ποιόν τρόπο θα αποφασιζόταν η έξοδος από το ευρώ;

Είτε εθελούσια είτε με έμμεσο καταναγκασμό. Στην πρώτη περίπτωση, η κυβέρνηση θα αποφάσιζε να μην εφαρμόσει το Μνημόνιο και να εγκαταλείψει την ευρωζώνη. Ακολούθως θα έπρεπε τα 3/5 της Βουλής να συμφωνήσουν με την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ (άρθρο 28 Συντάγματος), ενώ με πρωτοβουλία του Προέδρου της Δημοκρατίας θα προκηρυσσόταν δημοψήφισμα (άρθρο 44 Συντάγματος) στο οποίο και ο λαός θα αποφάσιζε με τη σειρά του υπέρ της αποχώρησης από το ευρώ και την ΕΕ. Διαφορετικά η έξοδος δεν θεωρείται έγκυρη, καθώς δεν έχει την απαραίτητη συνταγματική νομιμοποίηση.

Τί θα συμβεί αν μας αναγκάσουν να βγούμε από την ευρωζώνη;

Στην περίπτωση του έμμεσου καταναγκασμού τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης κρίνουν ότι η Ελλάδα είναι ανακόλουθη με τις δεσμεύσεις που ανέλαβε έναντι των δανειστών της, οπότε δεν εκταμιεύουν τις δόσεις του δεύτερου μηχανισμού στήριξης αποκόπτοντας μερικώς ή καθολικώς τις ελληνικές τράπεζες από την ρευστότητα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Ευρωσυστήματος. Αποκομμένη από την εξωτερική χρηματοδότηση για κάποιους μήνες και μη δυνάμενη να αντεπεξέλθει στις εσωτερικές και διεθνείς της υποχρεώσεις, η Ελλάδα λαμβάνει (με τις προαναφερθείσες συνταγματικές προβλέψεις) την απόφαση αποχώρησης από το ευρώ, ώστε να αποκτήσει εκ νέου τη δυνατότητα άσκησης νομισματικής πολιτικής και να ανταποκριθεί στοιχειωδώς στις υποχρεώσεις της.

Με ποιές διαδικασίες θα γινόταν η έξοδος από το ευρώ;

Με συντεταγμένο ή με ασύντακτο τρόπο. Το πρώτο σενάριο είναι το πλέον πιθανό. Σε αυτό η Ελλάδα θα υπέβαλλε αίτηση αποχώρησης από την ευρωζώνη και θα ερχόταν σε συνεννόηση με το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την ειδική συμφωνία που θα καθόριζε τις λεπτομέρειες της εξόδου από την ΕΕ. Η συμφωνία αυτή θα περιλάμβανε όλο το πλαίσιο των μελλοντικών σχέσεων της χώρας με την Ενωση. Κυρίως θα καθόριζε το αν η Ελλάδα εξέρχεται από την ΕΕ για μεταβατικό διάστημα ή μόνιμα. Και αυτό είναι σημαντικό. Αν η μεταβατική συμφωνία προέβλεπε τη σύντομη επιστροφή της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ενωση, αυτό θα σήμαινε πως η χώρα θα εξακολουθούσε να έχει πρόσβαση στα 15 δισ. ευρώ του ΕΣΠΑ και ότι δεν θα σταματούσε η ελεύθερη κυκλοφορία των Ελλήνων στην ΕΕ, η ελεύθερη απασχόλησή τους στα ευρωπαϊκά κράτη, η ελεύθερη κίνηση κεφαλαίων κτλ. Ακόμη, στο πλαίσιο της συμφωνίας αυτής θα μπορούσε να καθορισθεί ένα μεταβατικό διάστημα διπλής κυκλοφορίας του ευρώ και του νέου εθνικού νομίσματος, όπως συνέβη με τον Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών II το 2002, ώστε να δώσει χρόνο προσαρμογής στην οικονομία. Ολα αυτά σημαίνουν βεβαίως ότι οι εταίροι θα έχουν τον πρώτο και κύριο λόγο στις αποφάσεις.

Και αν η έξοδος γινόταν με ασύντακτο τρόπο;

Μια βίαιη έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ θα μπορούσε να έχει οδυνηρές συνέπειες. Σε αυτό το σενάριο η Ελλάδα δεν θα συνομολογούσε την ειδική μεταβατική συμφωνία αποχώρησης. Αυτό θα σήμαινε ότι οι ελληνικές τράπεζες θα έχαναν άμεσα κάθε επαφή με την ΕΚΤ και τη ρευστότητα του Ευρωσυστήματος. Η χώρα θα αποκοβόταν από την Κοινότητα, έχοντας τις ίδιες ή λιγότερες διπλωματικές σχέσεις με αυτές που έχει σήμερα η Αλβανία με την ΕΕ. Η εξέλιξη αυτή θα είχε άμεσο αντίκτυπο στα δικαιώματα και στις υποχρεώσεις κάθε Ελληνα και Ελληνίδας και σε κάθε ελληνική επιχείρηση, είτε βρισκόταν στην Ελλάδα είτε σε χώρα της ΕΕ. Ενδεικτικά, οι έλληνες εργαζόμενοι στα ευρωπαϊκά κράτη θα έπρεπε να λάβουν ειδική βίζα παραμονής και εργασίας, ενώ κάποιοι θα απελαύνονταν.

Ποιές θα ήταν οι επιπτώσεις από τη συντεταγμένη έξοδο;

Στο καλό αυτό σενάριο η Ελλάδα, παρά την έξοδο από την ΕΕ και την ευρωζώνη, δεν θα έχανε τα προνόμια του κράτους-μέλους της Ενωσης (με την προϋπόθεση ότι η μεταβατική συμφωνία θα προέβλεπε τη σύντομη επανένταξη). Το ίδιο σενάριο προβλέπει πως η ΕΚΤ θα διατηρούσε μια ειδική μεταβατική σχέση με την Τράπεζα της Ελλάδος και ότι οι ελληνικές τράπεζες θα είχαν ειδική πρόσβαση στο Ευρωσύστημα. Το 2002 η περίοδος παράλληλης κυκλοφορίας της δραχμής και του ευρώ ήταν δύο μήνες, ωστόσο στην περίπτωση επιστροφής της Ελλάδας σε νέο εθνικό νόμισμα θα έπαιρνε πολύ περισσότερο χρόνο. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, μόνο ο σχεδιασμός, η εκτύπωση και το κόψιμο των νέων νομισμάτων θα απαιτούσαν έξι-εννέα μήνες.

Τί οφέλη θα είχε το «συναινετικό διαζύγιο» με την ευρωζώνη;

Στο καλό σενάριο τα στατικά λεγόμενα οφέλη από την εισαγωγή στο ευρώ, δηλαδή το χαμηλό κόστος μετατροπής του νομίσματος, το χαμηλό κόστος ασφάλισης έναντι του συναλλαγματικού κινδύνου και το χαμηλό κόστος διασυνοριακών πληρωμών, θα χάνονταν με τρόπο μη βίαιο. Ακόμη, θα μπορούσε να δοθεί πολυετής περίοδος χάριτος για την αποπληρωμή των δανείων που έχει λάβει η χώρα από ευρωζώνη και ΔΝΤ, με ακόμη χαμηλότερο επιτόκιο από το 2,5% που ισχύει σήμερα. Η δε νέα ισοτιμία με το ευρώ, η διακίνηση κεφαλαίων και οι διασυνοριακές συναλλαγές θα διέπονταν από τη συμφωνία Ελλάδας - ΕΕ. Οι επιχειρήσεις θα είχαν χρόνο να προσαρμοσθούν και οι πολίτες δεν θα βρίσκονταν αντιμέτωποι με μη διαχειρίσιμες καταστάσεις.

Με τις τράπεζες τί θα συμβεί;

Κοινή παραδοχή είναι ότι η έξοδος από το ευρώ, όποια μορφή και αν είχε, θα οδηγούσε σε κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος. Αυτό θα συνέβαινε διότι οι καταθέτες στην είδηση της εξόδου από το ευρώ θα απέσυραν μαζικά τα χρήματά τους από τις τράπεζες (bank run) καθώς θα προεξοφλούσαν την υποτίμηση του νέου εθνικού νομίσματος (η μόνη περίπτωση να μην έφευγαν τα χρήματα από τις τράπεζες είναι να έμενε μυστική τόσο η έξοδος από το ευρώ όσο και η ημερομηνία μετατροπής των ευρώ στην νέα νομισματική μονάδα, σενάριο που λόγω της φύσης του εγχειρήματος είναι απίθανο να συμβεί).

Ποιά θα ήταν η πορεία της οικονομίας με το καλό σενάριο;

Στο καλό (πολύ καλό) σενάριο μια υπεύθυνη κυβέρνηση θα ήταν σε θέση να προχωρήσει στην επανεκκίνηση του κρατικού τραπεζικού συστήματος, να ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό χρησιμοποιώντας ως όπλο τη νομισματική πολιτική και να οδηγήσει τη χώρα σε σταδιακή ανάκαμψη αξιοποιώντας τα χαμηλά κόστη, το πλεονασματικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών και τις μειωμένες - πλέον - υποχρεώσεις της. Αυτό θα προϋπέθετε ότι το διεθνές περιβάλλον και ειδικά η ευρωζώνη δεν τελούν σε καθεστώς αναταραχής και πως οι ελληνικές εξαγωγές θα είχαν μεγάλη διείσδυση.

Ποιές θα ήταν οι επιπτώσεις από την άτακτη έξοδο;

Η άτακτη έξοδος από το ευρώ θα ήταν βίαιη και θα οδηγούσε σε παραλυσία και χάος. Η διατήρηση της δημόσιας τάξης θα ήταν μεγάλη πρόκληση. Η δημοκρατία θα κινδύνευε και το πολιτικό σύστημα θα χρεοκοπούσε. Αν το εκλογικό αποτέλεσμα της 6ης Μαΐου και η προκήρυξη νέων εκλογών έχουν αθροιστικά οδηγήσει σήμερα σε οριακό σημείο την οικονομία και την κοινωνία, οι επιπτώσεις μιας άτακτης αποχώρησης από το ευρώ εκτιμάται ότι θα είχαν χιλιαπλάσιο αποτέλεσμα. Το ΔΝΤ εκτιμά ότι έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα οδηγούσε σε μείωση του ΑΕΠ κατά 10% ή 20 δισ. ευρώ μέσα σε έναν χρόνο, ενώ διεθνή χρηματοοικονομικά ιδρύματα σε εκθέσεις τους ανεβάζουν το ποσοστό αυτό στα 40 δισ. ευρώ.

Τί θα γινόταν με το νέο νόμισμα;

Η κυβέρνηση θα εισήγε το νέο νόμισμα, θα επαναπροσδιόριζε όλες τις εγχώριες συμβάσεις σε αυτό το νόμισμα, θα επέβαλλε ελέγχους συναλλάγματος και θα έκλεινε τα σύνορα για τον περιορισμό της φυγής κεφαλαίων. Αν η Ελλάδα ακολουθούσε το παράδειγμα της Αργεντινής, θα υιοθετούσε την παλαιά ισοτιμία 340,75 δραχμές προς 1 ευρώ. Βέβαια, η δραχμή θα άξιζε στην πραγματικότητα 700 δραχμές ανά 1 ευρώ, επίπεδα στα οποία θα έφθανε τελικώς έπειτα από συνεχόμενες υποτιμήσεις. Στην πράξη για μεγάλο διάστημα το ευρώ θα ήταν το βασικό νόμισμα συναλλαγών, καθώς το νέο νόμισμα θα καθυστερούσε να τυπωθεί και να διατεθεί στους πολίτες. Με την υποτίμηση του νέου νομίσματος θα επέρχετο και μείωση των πραγματικών μισθών και συντάξεων και η αγοραστική δύναμη θα κατέρρεε.

Ποιό θα ήταν το κλίμα στην αγορά και στην πραγματική οικονομία;

Οι εισαγωγές λόγω της συναλλαγματικής κρίσης θα πάγωναν (οι προμηθευτές θα ζητούσαν προκαταβολικά όλα τα χρήματα σε ευρώ), οι ελλείψεις σε βασικά προϊόντα (καύσιμα, φάρμακα κτλ.) θα γίνονταν άμεσα εμφανείς και θα ανθούσε το λαθρεμπόριο. Αμεσα οι περισσότερες επιχειρήσεις θα έχαναν την πρόσβαση στους προμηθευτές τους, οι τιμές των πρώτων υλών θα ήταν απαγορευτικές και ο τραπεζικός δανεισμός θα απαιτούσε κυβερνητική μεσολάβηση. Η μεταποίηση θα κλονιζόταν και θα συρρικνωνόταν. Το ποσοστό της ανεργίας θα διπλασιαζόταν τουλάχιστον (40%), καθώς δεκάδες χιλιάδες επιχειρήσεις θα έκλειναν. Σε δεύτερο στάδιο οι ελληνικές επιχειρήσεις θα αγοράζονταν από ξένους για ψίχουλα. Το Δημόσιο θα τύπωνε διαρκώς χρήμα. Αποτέλεσμα της αυξημένης κυκλοφορίας του χρήματος και των ελλείψεων βασικών αγαθών θα ήταν η εκτίναξη του πληθωρισμού ακόμη και στο 50%! Ευαίσθητες κοινωνικές υποδομές, όπως τα νοσοκομεία και δημόσιες υπηρεσίες, θα υπολειτουργούσαν, ενώ και ο Στρατός θα μπορούσε να αντιμετωπίσει βασικές ελλείψεις, κυρίως σε καύσιμα. Σε αυτή τη μεταβατική φάση θα ανθούσε η ανταλλακτική οικονομία.

Θα υπήρχε όφελος για το χρέος και τον προϋπολογισμό;

Οι υποτιμήσεις θα οδηγούσαν σε αύξηση του εξωτερικού χρέους, το οποίο θα ξεπερνούσε το 200% του ΑΕΠ. Οίκοι αξιολόγησης όπως η Fitch Raitings θεωρούν ότι η έξοδος της Ελλάδας από τη ζώνη του ευρώ θα οδηγήσει πιθανότατα σε εκτεταμένη στάση πληρωμών έναντι υποχρεώσεων στον ιδιωτικό τομέα, αλλά και σε μη αποπληρωμή των δανείων που έχει λάβει η χώρα από την ευρωζώνη και το ΔΝΤ ύψους 240 δισ. ευρώ περίπου. Ακόμη και αν η Ελλάδα κήρυττε χρεοστάσιο και δεν πλήρωνε το κεφάλαιο και τους τόκους, ο προϋπολογισμός της θα έπρεπε να καλύψει πλήρως τις δαπάνες μιας κρατικής οικονομίας. Το έλλειμμα αυτό δεν θα μπορούσε να καλυφθεί με δανεισμό ή από φόρους και θα έπρεπε να τυπωθεί νέο χρήμα σε μεγάλες ποσότητες, κάτι που θα εκτίνασσε τον πληθωρισμό.

Τί θα συμβεί με τις καταθέσεις;

Οι καταθέσεις σε ευρώ αυτόματα θα μετατρέπονταν στο νέο εθνικό νόμισμα (δραχμές). Με κάθε υποτίμηση οι καταθέσεις θα έχαναν αξία. Κανένας δεν θα εμπιστευόταν το νέο νόμισμα και όλοι θα προσέτρεχαν να το μετατρέψουν σε δολάρια ή ευρώ, κάτι που θα πίεζε περαιτέρω το νέο νόμισμα. Πάντως, η αδύναμη συναλλαγματική ισοτιμία θα καθιστούσε -τουλάχιστον την πρώτη περίοδο - ασύμφορη την απόκτηση συναλλάγματος. Οι τράπεζες θα επέβαλαν αρχικά περιορισμούς στις αναλήψεις χρημάτων, κάτι που θα επηρέαζε και τους λογαριασμούς συναλλάγματος (ευρώ, δολάριο ή φράγκο). Οι καταθέσεις στο εξωτερικό θα παρέμεναν σε ευρώ. Ωστόσο οι διατυπώσεις για τον επαναπατρισμό των κεφαλαίων αυτών θα γίνονταν πλέον πιο γραφειοκρατικές (λόγω εξόδου από την ΕΕ) και θα απαιτούσαν μεγαλύτερο κόστος (προμήθειες). Θα εγκυμονούσε δε και ο κίνδυνος ιδιαίτερης φορολογικής μεταχείρισης κατά την επιστροφή των χρημάτων στην Ελλάδα.

Τί θα συμβεί με τα δάνεια;

Τα δάνεια θα δραχμοποιούνταν ώστε να μη χάσουν εντελώς οι τράπεζες τα λεφτά τους. Δανειακές συμβάσεις σε ξένο νόμισμα (ελβετικό φράγκο) θα μετατρέπονταν σε δραχμικές, αλλιώς τα δάνεια λόγω κόστους δεν θα εξυπηρετούνταν. «Κερδισμένοι» από την αποχώρηση από το ευρώ θα ήταν οι έλληνες επιχειρηματίες που χρωστούν λεφτά σε ξένες τράπεζες, καθώς αυτά θα δραχμοποιούνταν ακόμη και αν οι δανειακές συμβάσεις δεν διέπονταν από το ελληνικό δίκαιο. Οι επιχειρηματίες θα στιγματίζονταν και οι τράπεζες του εξωτερικού θα ενέγραφαν μεγάλες προβλέψεις. Η αλλαγή των συμβατικών κανόνων θα προκαλούσε χιλιάδες δικαστικές διενέξεις.

Τί θα συμβεί με τα ακίνητα;

Οι κατασχέσεις και πλειστηριασμοί ακινήτων, λόγω αθέτησης δανειακών υποχρεώσεων, θα είναι τόσο πολλοί που οι τιμές θα καταρρεύσουν από την υπερπροσφορά. Αν δεν υπάρξει κρατική παρέμβαση, τεράστιες περιουσίες θα αλλάξουν χέρια. Ωστόσο με τη δραχμή και τον πληθωρισμό στα ύψη οι συναλλαγές αυτές θα γίνονται σε ξένο νόμισμα ή με χρυσό, πρακτική που επικρατούσε πριν από τη δεκαετία του '70 στην Ελλάδα.

Τί θα συμβεί με επενδύσεις σε χρυσό, μετοχές και ομόλογα;

Ο χρυσός θα μπορούσε να αναδειχθεί για ένα διάστημα σε μέσο συναλλαγής, ωστόσο θα επηρεαζόταν και αυτός από την ακραία μεταβλητότητα που θα πυροδοτούσε η κρίση στην ευρωζώνη στις αγορές εμπορευμάτων. Οι ήδη καταποντισμένες αξίες μετοχών και ομολόγων θα μηδενίζονταν. Μεσοπρόθεσμα οι επενδύσεις σε μετοχές θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε υπεραξίες, κάτι που έγινε στην Αργεντινή. Πραγματικά κερδισμένοι θα είναι όσοι έχουν στο χαρτοφυλάκιό τους ξένες μετοχές, οι οποίες είναι αγορασμένες σε ευρώ ή δολάρια και δεν θα χάσουν την αξία τους (χρηματιστηριακά θα διακυμαίνονται). Τα ομόλογα, εταιρικά και κρατικά, θα χάσουν τα 2/3 της αξίας τους καθώς θα δραχμοποιηθούν, ενώ άγνωστο παραμένει το τι θα γίνουν τα ομόλογα του EFSF που έλαβαν οι μετέχοντες στο PSI.

tanea.gr

Νέα δημοσκόπηση στον "Επενδυτή": Θέλουν κυβέρνηση κεντροαριστεράς - Καταποντίζονται Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ!

Νέα δημοσκόπηση στον "Επενδυτή": Θέλουν κυβέρνηση κεντροαριστεράς - Καταποντίζονται Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ!

Κυβέρνηση συνεργασίας με κεντροαριστερό προσανατολισμό, επιθυμούν οι πολίτες, σύμφωνα με δημοσκόπηση της Metron Analysis που δημοσιεύει αύριο η εφημερίδα «Επενδυτής».

Το 50% των ερωτωμένων απάντησε ότι επιθυμεί κυβέρνηση της Κεντροαριστεράς και μόνο το 34% προσδοκά κυβέρνηση της Κεντροδεξιάς.




Ο ΣΥΡΙΖΑ στην πρόθεση ψήφου φτάνει το 20,2% και είναι το μοναδικό κόμμα με καθαρή αύξηση, σε σύγκριση με όλα τα υπόλοιπα κόμματα που σημειώνουν κάμψη: Η Ν.Δ. υποχωρεί στο17,3%, το ΠΑΣΟΚ, ακόμα χαμηλότερα, στο 11,6%, το ΚΚΕ στο ιστορικό χαμηλό 4,2%, η ΔΗΜ.ΑΡ. στο 4,3%, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες στο 8,4% και η Χρυσή Αυγή στο οριακό 3,7%.

Με την αναγωγή, τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ εκτοξεύονται στο 25,5%, έναντι 21,7% της Ν.Δ. -που και αυτή αυξάνει τη δύναμή της-, 14,6% του ΠΑΣΟΚ και 5,3% του ΚΚΕ.

Αποκαλυπτικά είναι και τα στοιχεία για τον τρόπο που ψήφισαν οι πολίτες στις εκλογές της 6ης Μαΐου. Σύμφωνα με αυτά, η Ελλάδα… χωρίστηκε στα δύο. Δηλαδή τα μεγάλα αστικά κέντρα ψήφισαν αριστερή διακυβέρνηση με κοινοβουλευτική πλειοψηφία, ενώ η ελληνική περιφέρεια έδωσε "δικομματική αυτοδυναμία" στη Ν.Δ. και στο ΠΑΣΟΚ.

Παγκόσμιο ρεκόρ Κιλτίδη: σε 2 χρόνια άλλαξε 4 κόμματα!

Κυριακή, 20 Μαΐου 2012

Παγκόσμιο ρεκόρ Κιλτίδη: σε 2 χρόνια άλλαξε 4 κόμματα!

Σε γυρολόγο της πολιτικής ζωής έχει καταντήσει ο τέως βουλευτής της ΝΔ, της ΔΗ.ΣΥ, του ΛΑΟΣ και τώρα ξανά της ΝΔ, Κώστας Κιλτίδης. Μετά τις τσάρκες που έκανε στα κόμματα... της δεξιάς, ο πολιτευτής Κιλτίδης είπε να επιστρέψει στο μητρικό κόμμα, μόλις έμαθε για το προσκλητήριο του Αντώνη Σαμαρά.

Ετσι βγήκε την Κυριακή πουρνό, πουρνό στο Mega και είπε άνετος κι ωραίος ότι θα πάει στη Νέα Δημοκρατία και αν του προτείνουν θα είναι υποψήφιος στις επόμενες εκλογές ή στη Θεσσαλονίκη ή στο Κιλκίς.

Πρόταση: ο Μπαμπινιώτης δίπλα στις λέξεις πολιτική συνέπεια μάλλον πρέπει να βάλει μια φωτογραφία του Κώστα Κιλτίδη...

kentrinews.gr

Aυτό το άρθρο προέρχεται από το: http://neakeratsiniou.blogspot.com/2012/05/2-4.html#ixzz1vQ0USToZ

Τζίνα Αλιμόνου... ολόγυμνο κορμί κόλαση, σε αισθησιακές πόζες.

Τζίνα Αλιμόνου... ολόγυμνο κορμί κόλαση, σε αισθησιακές πόζες..

Τζίνα Αλιμόνου... βγαίνει από τα ρούχα της, και μας προκαλεί να κάνουμε κι εμείς το ίδιο..
Μπορεί πλέον να έχει αφήσει στην άκρη το αμαρτωλό τηςπαρελθόν,
ωστόσο αυτό υπάρχει, και δεν μπορούμε να μην το απολαύσουμε.!

http://athensbars.gr

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΛΕΥΚΟΥ ΠΥΡΓΟΥ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΛΕΥΚΟΥ ΠΥΡΓΟΥ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Ο Λευκός Πύργος της Θεσσαλονίκης είναι ένας οχυρωματικός πύργος του 15ου αιώνα, που χρησιμοποιήθηκε στη συνέχεια σαν κατάλυμα φρουράς Γενιτσάρων και σαν φυλακή θανατοποινιτών. Είναι ένα από πιο γνωστά κτίσματα-σύμβολα πόλεων στην Ελλάδα. Είναι μια κυλινδρική κατασκευή με ύψος 33,9 μ., περίμετρο 70 μ. και διάμετρο 22,7 μ. Έχει 6 ορόφους, που επικοινωνούν με εσωτερική σκάλα, που ελίσσεται κοχλιωτά και σε επαφή με τον εξωτερικό τοίχο.
Έτσι, σε κάθε όροφο υπάρχει μια κεντρική κυκλική αίθουσα με διάμετρο 8,5 μ, με την οποία επικοινωνούν μικρότερα τετράπλευρα δωμάτια, ανοιγμένα στο πάχος του εξωτερικού τοίχου. Ο 6ος όροφος έχει μόνον κεντρική αίθουσα κι έξω από αυτήν ένα δώμα με θέα το τοπίο γύρω από τον πύργο. Η ύπαρξη αφοδευτηρίων, τζακιών και καπναγωγών δείχνει ότι ο πύργος προοριζόταν όχι μόνο σαν αμυντικό έργο, αλλά και για στρατιωτικό κατάλυμα.



Η ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ
Η Θεσσαλονίκη τοπογραφικά συχνά οριζόταν από τους πολλούς χείμαρρους της. Ένας τέτοιος ξεκινούσε από ένα λατομείο στον Άγιο Παύλο, ανατολικά του οποίου υπάρχει σήμερα το νεκροταφείο της Ευαγγελίστριας και συνεχίζοντας παράλληλα με την οδό Εθνικής Άμυνας κατέληγε, μέσω των προσχώσεων, στη δημιουργία ενός μικρού ακρωτηρίου. Πάνω σ’ αυτό το ακρωτήριο πιθανολογείται ότι υπήρχε κάποιος μικρός οχυρωματικός πύργος ήδη από το 1185, έργο Βυζαντινών, αν και υπάρχουν αμφιβολίες για το αν ο πύργος του 1185 βρίσκονταν στο ακρωτήρι ή πιο δυτικά, περίπου στο ύψος του Βασιλικού Θεάτρου. Άλλοι πιστεύουν ότι δεν είναι ο χείμαρρος της Ευαγγελίστριας υπεύθυνος για το ακρωτήρι, αλλά ο χείμαρρος που περνούσε ανατολικά από το εβραϊκό νεκροταφείο και διακλαδιζόταν στο Goz Dere (Λάκκο του Ματιού) και στο Kirishane (Χορδοποιείο). Υπάρχει όμως μια κοινή συμφωνία για την προσχωματική φύση του ακρωτηρίου και των δυο ορμίσκων που διέθετε, που αποτέλεσαν τη φυσική τοποθεσία όπου δημιουργήθηκε ο Πύργος. Άλλωστε αυτή η λειτουργία διατηρήθηκε και τους μετέπειτα αιώνες με τη λειτουργία της τεχνητής αποβάθρας, όταν οι προσχώσεις αλλοίωσαν τον φυσικό του χαρακτήρα.


Η ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΠΥΡΓΟΥ
Μετά την κατάληψη της Θεσσαλονίκης από τους Τούρκους, έγιναν προσθήκες και τροποποιήσεις στα τείχη της πόλης. Μια σειρά οχυρωματικών έργων δημιούργησαν νέα φρούρια στην πόλη και στα πλαίσια αυτής της δραστηριότητας εντάσσεται η δημιουργία του Λευκού Πύργου, μαζί με το Επταπύργιο και τον Πύργο Τριγωνίου (χρονολογείται τον 16ο αιώνα). Δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς χτίστηκε, στη θέση του βυζαντινού πύργου που προϋπήρχε και ο οποίος συνέδεε το ανατολικό τμήμα της οχύρωσης της πόλης (σώζεται και σήμερα), με το θαλάσσιο (κατεδαφίστηκε το 1867).
Σύμφωνα με μία εκδοχή, η χρονολογία κατασκευής του Πύργου τοποθετείται περί το 1450-1470, λίγο μετά την κατάληψη της πόλης από τους Τούρκους (1430) και πρόκειται για ένα από τα πιο πρώιμα δείγματα οθωμανικής οχυρωματικής που λαμβάνει υπόψη της το πυροβολικό.

Κυριότερη πηγή για το έτος δημιουργίας είναι μια υπέρθυρη μαρμάρινη επιγραφή που υπήρχε στην είσοδο του εξωτερικού περιβόλου, που πρώτος ανέφερε ο περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπή. Η επιγραφή αυτή δεν υπάρχει σήμερα κι άλλοι λένε ότι σβήστηκε από τον Σουλτάνο Χαμίντ, ενώ άλλοι από την ελληνική διοίκηση το 1937. Ανάλογα με τον μεταφραστή (υπάρχουν μικρές διαφορές), στην επιγραφή διαβάζαμε με αραβική γραφή: «Κτισθέν κατά διαταγή του λέοντος των ανδρείων Σουλεϊμάν, έγινε ο λέων όλων των φρουρίων. Με τα λεανταροπρόσωπα δρακόντεια πυροβόλα γύρω του, αρμόζει να ονομαστεί το φρούριο αυτό λιοντάρι των οχυρών. Έτος 942 της Εγίρας του Προφήτου». Με άλλα λόγια ο πύργος κτίσθηκε από τον Σουλεϊμάν τον Νομοθέτη (ή Μεγαλοπρεπή) το έτος 942 της Εγίρας, δηλαδή το 1535 μ.Χ., αν και η επιγραφή πολύ πιθανόν να αναφερόταν στη χρονολογία κατασκευής του περιβόλου και όχι του ίδιου του Πύργου.

Μια άλλη χρονολογία που αναφέρεται είναι το 974 της Εγίρας, δηλαδή το 1566 μ.Χ. Χρονολόγηση κορμών ξύλου που χρησιμοποιήθηκαν στο Λευκό Πύργο για τα ξύλινα υποστηρίγματα έδειξε ότι είναι βαλανιδιές της Πίνδου κομμένες περίπου τον 15ο αιώνα, αλλά υπάρχει πιθανότητα οι κορμοί αυτοί να χρησιμοποιήθηκαν σε εκτεταμένη επισκευή του μνημείου. Όλα αυτά φανερώνουν τις δυσκολίες στη χρονολόγηση μνημείων της οθωμανικής στρατιωτικής αρχιτεκτονικής της εποχής της Αναγέννησης. Παλιότερα πίστευαν ότι ήταν έργο Ενετών τεχνιτών, κάτι που έχει πια απορριφθεί οριστικά από τη σύγχρονη ιστοριογραφία. Η πεποίθηση αυτή διαψεύδεται και από μια άλλη εσωτερική επιγραφή που αναφέρει για μια μεγάλη ανακατασκευή (με υποχρεωτική συμμετοχή του λαού), το 1619. Άλλωστε, η τοιχοδομία συνάδει με άλλες οθωμανικές κατασκευές της περιόδου για τις οποίες έχουμε περισσότερες πληροφορίες.

Έχει διατυπωθεί η υπόθεση ότι αρχιτέκτονας του Πύργου ήταν ο Μιμάρ Σινάν, ο διάσημος αρχιτέκτονας του Σουλεϊμάν, λόγω της ομοιότητας με ανάλογο πύργο στη Valona (Αυλώνα) της Αλβανίας που κτίστηκε τη δεκαετία του 1530. Πολύ πιθανόν όμως αυτό να αποτελεί απλή φήμη, επειδή δεν έχουμε κάποια σχετική μαρτυρία, ενώ συνολικά στον Σινάν αποδίδονται εκατοντάδες έργα.

Η ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ

Αρχικά ο Πύργος χτίσθηκε χωρίς το περίφημο περιτοίχισμα του. Αντίθετα είχε μια κωνική μολυβδαίνια σκεπή και ανάμεσα στις σημερινές πολεμίστρες ξεπρόβαλλαν τα κανόνια που έλεγχαν τον Θερμαϊκό Κόλπο και έριχναν βλήματα «40 οκάδων σε μήκος 8 μιλίων». Πολύ πιθανόν, η υπέρθυρη μαρμάρινη επιγραφή στην είσοδο του εξωτερικού περιβόλου να αναφέρονταν μάλλον στο πυροβολοστάσιο, που ήταν η κύρια αποστολή του. Ο ίδιος ο Πύργος είναι κυλινδρικός με ύψος 33,9 μ., περίμετρο 70 μ. και διάμετρο 22,7 μ. Έχει ισόγειο και 6 ορόφους, που επικοινωνούν με εσωτερική σκάλα μήκους 120 μ., που ελίσσεται κοχλιωτά και σε επαφή με τον εξωτερικό τοίχο, αφήνοντας στο κέντρο έναν κυκλικό πυρήνα διαμέτρου 8,5 μ. Έτσι, σε κάθε όροφο σχηματίζεται μια κεντρική κυκλική αίθουσα, με την οποία επικοινωνούν μικρότερα τετράπλευρα δωμάτια, ανοιγμένα στο πάχος του εξωτερικού τοίχου. Ο τελευταίος όροφος έχει μόνο την κεντρική αίθουσα και έξω από αυτήν δημιουργείται ένα δώμα, που προσφέρει εξαιρετική θέα του γύρω τοπίου της πόλης και της θάλασσας.

Γύρω από τον πύργο υπήρχε χαμηλός οκταγωνικός περίβολος (προτείχισμα), που δεν γνωρίζουμε το πότε χτίσθηκε, αλλά γνωρίζουμε τη μορφή του. Είχε σχήμα οκταγώνου, ύψος περίπου 5 μέτρα και είχε 3 οκταγωνικούς πυργίσκους σε 3 ακμές του, εξοπλισμένοι και αυτοί με τηλεβόλα. Αυτός ο περίβολος χρησίμευε κυρίως για να προστατεύει τον Πύργο από τη θάλασσα, αλλά θεωρείται πιθανή η χρήση του και για την τοποθέτηση βαρέων πυροβόλων, που θα έλεγχαν την ακτογραμμή και το λιμάνι. Είναι ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε ότι στρέφονταν προς την πόλη, ενώ ο Πύργος βασιζόταν στο ίδιο του το μέγεθος για άμυνα προς το εξωτερικό. Ο περίβολος αυτός κατεδαφίστηκε στις αρχές του 20ου αιώνα. Υπήρχε κι ένας ακόμη διώροφος πυργίσκος και διάφορα άλλα κτίσματα στο εσωτερικό. Η είσοδος του περιτοιχίσματος, από το βορρά και σε ευθεία με την είσοδο του Πύργου, λεγόταν Πύλη του Ντιβάν Χανέ. Μερικές πηγές αναφέρουν το διοικητή των γενίτσαρων ως Divan Efendi, ενώ άλλες με τον τίτλο αυτόν αναφέρουν το διοικητή της Ακρόπολης, δηλαδή του συγκροτήματος του Επταπυργίου (γνωστού και ως Kucuk Selanik, μικρή Θεσσαλονίκη). Αυτό είναι ενδεικτικό της πολυπολικότητας της οθωμανικής εξουσίας και των ανταγωνισμών μεταξύ γενίτσαρων και κεντρικής εξουσίας. Ο Πύργος διέθετε κι άλλες συμπληρωματικές κατασκευές, απαραίτητες για τη λειτουργία του ως κατάλυμα, όπως τζάκια και αφοδευτήρια, μέσα στο κυρίως κτίσμα και αποθήκες, δεξαμενές νερού, έξω από το κυρίως κτίσμα.

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ

Στην αρχή λοιπόν, ονομαζόταν «Πύργος του Λέοντος», όπως αναφέρει η τουρκική επιγραφή του 1535. Από τον 17ο αιώνα και μετά ονομαζόταν ανεπίσημα «Φρούριο της Καλαμαριάς» (Kelemeriye Kal’asi) και «Πύργος των Γενιτσάρων». Καλαμαριά λεγόταν παλιά η περιοχή του σημερινού Ευκλείδη, μέχρι την παραλία. Μέχρι το 1826 χρησιμεύει σαν φρούριο (όπου σταθμεύει το μεγαλύτερο μέρος της φρουράς των Γενίτσαρων) και ως φυλακή, αλλά μόνο συμπληρωματικά για τις ανάγκες των ίδιων των γενίτσαρων. To φρούριο της Καλαμαριάς, που αναφέρει ο Εβλιγιά Τσελεμπή, διέθετε κι ένα διώροφο πυργίσκο που λειτουργούσε ως mescid (τζαμί χωρίς μιναρέ). Επίσης γνωρίζουμε ότι διέθετε τον Mahmud Aga Zeviye (τον τεκέ του Μαχμούντ Αγά),[1] επειδή οι γενίτσαροι είχαν μια ιδιαίτερη σχέση με το τάγμα των Μπεκτασήδων, αν και ο συγκεκριμένος συνδεόταν μάλλον με τους Kadiri. Το ανώνυμο αυτό τέμενος, που επέζησε τουλάχιστον μέχρι το 1906, κατεδαφίστηκε από τις ίδιες τις οθωμανικές αρχές της πόλης.


Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι οι γενίτσαροι είχαν μετατραπεί, από ένα επίλεκτο στρατιωτικό σώμα, σ’ ένα ημιαυτόνομο και ανεξέλεγκτο τάγμα, που μέχρι τον 18ο αιώνα είχε μετατραπεί σε ένοπλη τάξη εμπόρων, στρατιωτών, που παράλληλα υποχρέωναν σε καταβολή προστασίας, ανεξαρτήτως θρησκεύματος κι ουσιαστικά έλεγχαν τις αγορές δέρματος, τροφίμων και τσόχας. Η Θεσσαλονίκη ήταν ένα σημαντικό κέντρο με περίπου 6.000 γενίτσαρους, οργανωμένους σε 3 ορτάδες. Η παράλογη βία και απληστία τους προς τους κατοίκους της πόλης, ανεξαρτήτως θρησκείας και η δημιουργία δομών παράλληλων με το οθωμανικό κράτους ήταν μόνιμη πληγή σε κάθε Σουλτάνο. Άλλωστε, όλες οι θρησκευτικές ομάδες της πόλης τονίζουν ότι αυτές ήταν ο ιδιαίτερος στόχος των γενίτσαρων. Αποκαλυπτικό είναι ότι τις περισσότερες πληροφορίες για τις συνθήκες κράτησης έχουμε από τον φιλέλληνα δικαστή Χαϊρουλάχ, που φυλακίστηκε ο ίδιος λόγω των προσπαθειών του να θέσει τέρμα στις σφαγές των γενίτσαρων, το 1821, μετά την επανάσταση στη Χαλκιδική.

Τελικά στις 16 Ιουνίου 1826, ο Μαχμούντ ο Β' διατάζει την εξόντωση τους και με επίκεντρο τη Θεσσαλονίκη οργανώνεται η εξόντωση τους σε όλη την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Περίπου 3.000 επιβιώνουν και συλλαμβάνονται μετά από σκληρές μάχες με τον οθωμανικό στρατό και μεταφέρονται στον Πύργο όπου κι εκτελούνται μαζικά. Μετά τη διάλυση του τάγματος των Γενίτσαρων, ο Πύργος αποκτά το όνομα «Kanli Kule», δηλαδή «Πύργος του Αίματος», που διατηρήθηκε λόγω της μετέπειτα χρήσης του Πύργου σαν φυλακή και τόπο εκτελέσεων, που κοινοποιούνταν με έναν κανονιοβολισμό. Με την πάροδο του χρόνου ο ρόλος του Πύργου άλλαξε και από προστασία από εξωτερικές απειλές, έγινε μέρος του σχεδίου ελέγχου της ίδιας της πόλης. Η ύπαρξη του περιβόλου, μόνο προς τη μεριά της πόλης, επιβεβαιώνει τη σοβαρότητα των ταραχών που ξεσπούσαν στην πόλη μέχρι και τον 18ο αιώνα, λόγω επισιτιστικών προβλημάτων. Μάλιστα όπως ισχυρίζονται ορισμένοι ιστορικοί, ο Πύργος των Γενίτσαρων ήταν ένα αντίβαρο στην εξουσία του νόμιμου Οθωμανού διοικητή της πόλης που η έδρα του ήταν στο Γεντί Κουλέ.

Το επίσημο όνομά του σαν Πύργος του Λέοντος και το ανεπίσημο σαν Kanli Kule συνυπήρχαν μέχρι το 1891. Το σύγχρονο όνομά του το πήρε όταν ένας Εβραίος κρατούμενος, ο Νατάν Γκιντιλί (Nathan Guidili), καταδικασμένος για ένα ερωτικό έγκλημα, τον ασβεστώνει, το 1891, με αντάλλαγμα τη μείωση της ποινής του και άρα την απελευθέρωση του. Ο λόγος δεν είναι γνωστός. Η λαϊκή εκδοχή λέει ότι ήταν επιθυμία του Σουλτάνου για να φανεί ότι κάτι αλλάζει μετά τη Συνθήκη του Αγ. Στεφάνου ή με το τέλος του Tanzimat. Πιο πιθανό είναι να συνδέεται με την απόφαση για χρησιμοποίηση μόνο του Γεντί Κουλέ, σαν φυλακές της πόλης, την έναρξη της κατεδάφισης του περιβόλου και μια συνειδητή προσπάθεια αποσύνδεσης του Πύργου από το αιματηρό παρελθόν του.


Από διάφορες πηγές μαθαίνουμε ότι σύντομα ο πύργος από Kanli-Kule (όνομα με το οποίο ο χριστιανικός πληθυσμός συνεχίζει να τον αναφέρει μέχρι το 1912) μετονομάζεται σε Beyaz-Kule, δηλαδή Άσπρος Πύργος. Δεν υπάρχουν όμως πηγές που να υποστηρίζουν ότι η υιοθέτηση του Torre Blanca από την εβραϊκή κοινότητα οδήγησε στην υιοθέτηση του ονόματος και από τις άλλες μειονότητες, Ορθόδοξους και Μουσουλμάνους, αν και οι Έλληνες της πόλης ήξεραν λαντίνο (Ισπανοεβραϊκά) για να μπορούν να κινούνται στην πόλη. Πάντως, η χρήση του Λευκός, αντί του Άσπρος, μοιάζει με επίσημη μετάφραση και όχι με αυθόρμητη λαϊκή ονοματοδοσία.[2]

ΝΕΩΤΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ




Λευκός Πύργος 1950
Το 1905 μπαζώνεται ο ανατολικός ορμίσκος και σε συνδυασμό με την κατεδάφιση του περιτειχίσματος, δημιουργείται η Πλατεία Προόδου, στην περιοχή της Εταιρίας Μακεδονικών Σπουδών και οι κήποι του Torre Blanca. Ο Λευκός Πύργος συνεχίζει να ασβεστώνεται τακτικά, ειδικά με την ευκαιρία της επίσκεψης του Σουλτάνου το 1911, όταν και ολοκληρώνεται η καταστροφή του περιτειχίσματος κατεδαφίζονται το τζαμί κι ο τεκές για να είναι άνετο το πέρασμα της πομπής. Ο Πύργος κι οι κήποι αποτέλεσαν το επίκεντρο της κοσμικής και πολιτικής δράσης της Θεσσαλονίκης: Από την παρέλαση του Ελληνικού στρατού το 1912, τη συγκέντρωση των οπαδών της Εθνικής Άμυνας το 1916, τα καταρριφθέντα ζέπελιν κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, τον θίασο νάνων της Κωνσταντινούπολης του 1921, την αναβίωση του Πύργου ως φυλακή Τούρκων αιχμαλώτων, μετά την απόβαση στη Σμύρνη κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία, το πρώτο τραμ το 1927, τη γιορτή του Προσφυγικού Φοίνικα το 1929, μέχρι και τη χρησιμοποίησή του από τους Ναυτοπροσκόπους το 1934. Η βαφή του Πύργου με βαφή παραλλαγής κατά τον Β' Παγκοσμίου Πολέμου αποτέλεσε μια επιπλέον σελίδα στις χρωματικές αλλαγές του κτιρίου.

Μετά την απελευθέρωση της πόλης (1912), το μνημείο περιήλθε στο ελληνικό δημόσιο και έως το 1983 φιλοξένησε την αεράμυνα της πόλης, το εργαστήριο Μετεωρολογίας του Πανεπιστημίου. Τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Λευκός Πύργος στέγαζε το κέντρο διαβιβάσεων των Συμμάχων, ενώ το 1916 χρησιμοποίησαν έναν όροφό του για τη φύλαξη αρχαιοτήτων από αρχαιολογικές εργασίες, στη ζώνη ευθύνης του βρετανικού εκστρατευτικού σώματος. Από το 1983 έως το 1985 η Αρχαιολογική Υπηρεσία συντήρησε και αναστήλωσε το μνημείο και το διαμόρφωσε σε εκθεσιακό χώρο. Από το 1985 έως το 1994 λειτούργησε η μόνιμη έκθεση «Θεσσαλονίκη: Ιστορία και Τέχνη». Το 1994, άνοιξε το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού και τα εκθέματα άρχισαν να μεταφέρονται σταδιακά σ’ αυτό. Το 2001, παρουσιάστηκε στο Λευκό Πύργο η έκθεση «Καθημερινή ζωή στο Βυζάντιο», στο πλαίσιο του δικτύου τριών εκθέσεων με το γενικό τίτλο: «Ώρες Βυζαντίου, Έργα και Ημέρες στο Βυζάντιο». Το 2002 παρουσιάστηκε έκθεση έργων του ζωγράφου και συντηρητή αρχαιοτήτων Φώτη Ζαχαρίου με τον τίτλο «Άθως: Αποτυπώσεις και Μνήμες». Ανήκει διοικητικά στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού κι από το 2006 λειτουργεί μόνιμα ως Μουσείο Πόλης της Θεσσαλονίκης.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] Ο τεκές αποτελούσε ησυχαστήριο των δερβίσηδων, οι οποίοι ήταν παρακλάδι του σουνίτικου Ισλάμ. Οι τεκέδες ήταν μυστικιστικά κέντρα προσβάσιμα στο λαό, που ορισμένα δέχονταν και Χριστιανούς ως μέλη τους.
[2] Δεν είναι η πρώτη φορά που αυτό θα συνέβαινε στα Βαλκάνια ή στην ίδια τη Θεσσαλονίκη. Το όνομα Αγία Σοφία είχε διατηρηθεί τόσο από το τζαμί Aya Sofia Cami'i, όσο κι από την ομώνυμη εβραϊκή συνοικία. Αντίστοιχα το τουρκικό λουτρό στη θέση Λουλουδάδικα, ονομάζεται από τον λαό Yahudi Hamam, δηλαδή εβραϊκό χαμάμ, γιατί βρισκόταν μέσα στην εβραϊκή συνοικία Kulhan.

You might also like:

Ο Μουσταφά Κεμάλ έδωσε το σύνθημα: «σκοτώστε τους γκιαούρηδες!..» κι άρχισαν οι θηριωδίες των Τούρκων και οι στρατολογήσεις στα « Αμελέ Ταμπουρού»

Ο Μουσταφά Κεμάλ έδωσε το σύνθημα: «σκοτώστε τους γκιαούρηδες!..» κι άρχισαν οι θηριωδίες των Τούρκων και οι στρατολογήσεις στα « Αμελέ Ταμπουρού»

Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου

Ιδού τα εγκλήματα των Τσετών του Τοπάλ Οσμάν και του Κεμάλ. Έξω από την καμένη εκκλησιά, κείτονται τα θύματα τους, με παπάδες από διπλανά χωριά να κλαίνε πριν τους θάψουν κι ένας τραυματίας πάνω στην Αγία Τράπεζα…



Του Τάσου κ. Κοντογιαννίδη
akontogiannidis@yahoo.gr


Ο ποντιακός ελληνισμός, θυμάται σήμερα και πενθεί τους 353.000 νεκρούς της τουρκικής θηριωδίας της περιόδου 1914-23, ενώ τη μέρα αυτή, οι Τούρκοι γιορτάζουν τα κατορθώματα του σφαγέα των Ποντίων Μουσταφά Κεμάλ.


Στις 19-5-1919, ο Κεμάλ αποβιβάστηκε στην Σαμψούντα, τάχα για να αποκαταστήσει την τάξη στα ελληνικά χωριά που τα ρήμαζαν τουρκικές συμμορίες, σύμφωνα με βρετανό διπλωμάτη, αλλά στην ουσία για να θέσει σε εφαρμογή το σχέδιο της ποντιακής γενοκτονίας. Φανάτισε τους Τούρκους, δίδοντας την προσταγή: «σκοτώστε τους γκιαούρηδες και πάρτε τις περιουσίες τους»


 Αμελέ Ταμπουρού, τάγματα εργασίας. Τη φωτογραφία τράβηξε άγγλος διπλωμάτης και δείχνει Ποντίους στα κάτεργα την αθλία κατάσταση.


Ξεκίνησε πρώτα με εξορίες, αποστολή στα «Αμελέ Ταμπουρού» («Τάγματα Εργασίας»), από τα οποία ελάχιστοι γύριζαν κι αυτοί σακάτηδες. Στρατολογούσε σ’ αυτά τους άνδρες για να εργασθούν αμισθί στη διάνοιξη οδών στα ενδότερα της χώρας, υπό την επίβλεψη κτηνωδών τσαούσηδων 18ωρο ημερησίως, να σπάζουν πέτρες, να τις κουβαλούν, να σκάβουν ασταμάτητα, με λίγο ψωμί και νερό.
Σημείωνε ο Δημήτρης Ψαθάς: « Μέσα στην άγρια χειμωνιά, στα βουνά της Ζύγανας και τη σιδηροδρομική γραμμή του Ερζερούμ, νέοι και ώριμοι άνδρες, το ίδιο σκελετοί, κουρελιασμένοι, σέρνονταν σαν φαντάσματα, αγκομαχούσαν με την ψυχή στα δόντια». Και ο Γ. Βαλαβάνης συμπλήρωνε: « Υπό αφόρητον ψύχος και χιόνια και υπο τον καυστικότατον ήλιον, άνευ επαρκούς τροφής, διαρκώς πιεζόμενοι και ραβδιζόμενοι, εξαντλούντο και μετεβάλλοντο εις φαντάσματα, ένεκα της εκ της ατροφίας εξαντλήσεως».


Στα Αμελέ ταμπουρού στρατολόγησαν και τον λογοτέχνη Ηλία Βενέζη ( Ηλία Μέλλο το κανονικό του όνομα). Τον έστειλαν σε καταναγκαστικά έργα με το «Νο 31328», μαζί με 3.000 Αϊβαλιώτες, από τους οποίους γύρισαν μόνο 23!!!


Ο Κεμάλ, ταυτοχρόνως με τα σχέδια του προγράμματος «η Τουρκία για τους Τούρκους», προχώρησε στο βίαιο εξισλαμισμό κι εκτουρκισμό των Ποντίων και κατέληξε στην ωμή, συστηματική και μεθοδευμένη εξόντωση τους, με σφαγές και αγχόνες.


 Ευρώπη Πολατίδου, έχασε παιδί, μάνα και αδελφή στους διωγμούςΗ Ευρώπη Πολατίδου (1899-2008) από την Σαμψούντα, μας είχε αφηγηθεί: « Ένα πρωί, ήρθαν στο χωριό μας Τσέτες του Τοπάλ Οσμάν, μ’ έπιασαν με παιδί 40 ημερών στην αγκαλιά, τη μάνα και τ’ αδέλφια μου, μας πήγαν σε σχολείο όπου βρήκαμε δικούς μας σκοτωμένους. Επειδή έκανα την προσευχή μου «εντόκανε με, με τα λάχτας» (με κλωτσούσαν αλύπητα). Εκεί έχασα παιδί, μάνα και αδελφή.... Έρχονταν στην εξορία κορίτσια με λασπωμένα πρόσωπα και μανάδες με κόπρανα των παιδιών τους στο πρόσωπο, για να αποφύγουν τους βιασμούς!.. Κάθε μέρα βλέπαμε παντού πτώματα δικών μας…»


Σοφία Κυνηγοπούλου, πήδησε από το παράθυρο της εκκλησιάς και γλύτωσε


Η Σοφία Κυνηγοπούλου (1905-1995) από την Κερασούντα μας αφηγήθηκε πριν πεθάνει, τραγικές στιγμές που έζησε: « Όταν μάθαμε ότι ο Κεμάλ κρεμούσε στην Σαμψούντα δικούς μας, φοβηθήκαμε. ΄Ηρθε στο χωριό μας ο Τοπάλ Οσμάν με τους Τσέτες, μας μάζεψαν και μας κλείσανε στην εκκλησιά. Αφού λεηλάτησαν τα σπίτια μας, έφεραν ξερά κλαδιά και φύλλα καλαμποκιών, βάλανε φωτιά για να μας κάψουν ζωντανούς. Η μάνα μου, μπρος στον κίνδυνο, έσπασε το παράθυρο της εκκλησιάς κι αρχίσαμε να φεύγουμε κρυφά στο κοντινό δάσος. Όταν οι Τσέτες το κατάλαβαν, έπιασαν τη μάνα μου και τη σκότωσαν. Πολλοί δεν πρόλαβαν να βγούν, περίπου εκατό, κάηκαν ή πνίγηκαν από τους καπνούς… Μετά οι Τσέτες φόρτωσαν τα πράγματα μας στα άλογα και καθώς έφευγαν τραγουδούσαν: «Γιασά Κεμάλ, γιασά… έδιωξες, ξεπάστρεψες τους γκιαούρηδες κ.λ.π.»


Οι κτηνωδίες Κεμάλ και Τοπάλ Οσμάν


Με πρωτοφανές μίσος έγινε η εξόντωση των Ποντίων: Από τις 25.000 εξορισθέντες από τη Νεοκαισάρεια σώθηκε μόνο το 6%. Η επαρχία Κολωνίας κατεστράφη και τα χωριά ερημώθηκαν. Στη Νικόπολη ελάχιστοι διεσώθησαν. Στην επαρχία Χαλδίας - Κερασούντος από τις 167.450 κατοίκους οι 45.000 διέφυγαν στη Ρωσία, 90.000 εξορίσθηκαν στα βάθη της Μικράς Ασίας από τους οποίους το 90% πέθανε από την πείνα και την κακουχία και τις ασθένειες. Ηθικός αυτουργός των εγκλημάτων του κτηνώδους δήμιου των Ποντίων Τοπάλ Οσμάν, είναι ο κλεπταποδόχος των λεηλασιών Κεμάλ.


*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Real News»