Του Γιώργου Κράλογλου
Τα «επαναστατικά νέα» για το ΠΑΜΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι καλά. Στον αγώνα δρόμου, με όλες τις κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης, «ενάντια σε οτιδήποτε λέγεται φουγάρο, βιομηχανία, πολυεθνική η ξένος επενδυτής» εισχώρησε... και η Τρόικα. «Κόβοντας δρόμο», μάλιστα, λόγω προνομίων, πήρε κεφάλι στον “ταξικό αγώνα”...
Η αφορμή για το σημερινό μου σημείωμα στις εξελίξεις της... ”ταξικής πάλης” προς κάθε μορφή επένδυσης έχει δύο σκέλη.
Από την μια η επιβεβαίωση των παρεμβάσεων της Τρόικας στην διαμόρφωση των τιμών των προϊόντων της βαριάς βιομηχανίας που ήδη συνθλίβεται από την πτώση των αγορών και τις αυξήσεις των κρατικών τιμολογίων ενέργειας.
Και από την άλλη οι επιπτώσεις (μέσα στο κλίμα που διαμορφώνεται) στο περιβάλλον προσέλκυσης επενδύσεων που εγώ χαρακτηρίζω, έτσι και αλλιώς, εχθρικό από το 1984 και μετά. Από την εποχή του αστυνομικού χαρακτήρα του Προεδρικού Διατάγματος 84 του 1984 για τις άδειες λειτουργίας μονάδων στην Αττική. Ερέθισμα όμως για να επανέλθω μου έδωσαν και οι εγκυρότατες τοποθετήσεις του ιδιαίτερα αξιοπρεπούς σχολιαστή (Roumeliotis) που (ανάμεσα σε συγκεκριμένα, ευτυχώς ένα-δύο, εμπαθή κομματικού ύφους υβριστικά σχόλια που δεν προσφέρουν τίποτε στον διάλογο) αναλύει μια άριστη διαχρονική εικόνα για το νομοθετικό πλέγμα των αδειοδοτήσεων από τα υπουργεία Ανάπτυξης και Περιβάλλοντος.
Ας τα πάρουμε όμως με την σειρά.
Δυστυχώς επαληθεύθηκαν οι φόβοι μου («Ποιος είπε ότι δεν φταίει και η Τρόικα» Capital.gr, Τρίτη 16 Οκτωβρίου) πως η Τρόικα στην προσπάθειά της να μην «στριμώξει» την κυβέρνηση (για λόγους που εξυπηρετούν και την ίδια) να προχωρήσει σε γενναία συρρίκνωση του κράτους πιέζει μόνο για απολύσεις «αλά-κάρτ» 15.000 κρατικών υπαλλήλων.
Ταυτόχρονα όμως αλλάζει την παρεμβατική τακτική της. Αγγίζει τους μηχανισμούς λειτουργίας της αγοράς και ζητάει μειώσεις τιμών (όχι στα τρόφιμα που είναι και εισαγόμενα και θίγονται ξένα συμφέροντα) αλλά στα εγχώριας παραγωγής χαλυβουργικά προϊόντα, τσιμέντα και καύσιμα (αναλυτική παρουσίαση κάνω στο "Κεφάλαιο" που κυκλοφόρησε).
Ο στόχος, όπως όλα δείχνουν, έχει δύο κατευθύνσεις. Από την μία πλευρά υποτίθεται ότι ισορροπεί τις τιμές προϊόντων βιομηχανικών κλάδων με τα επίπεδα καθήλωσης αμοιβών. Αλλά από την άλλη «στρώνει το χαλί» στην αφόρητη πίεση εξαγωγέων, Ευρώπης και Αμερικής, να αφανισθεί κάθε μορφής παραγωγή της βαριάς βιομηχανίας στην Ελλάδα προς όφελος των εισαγωγών. Προσωπικά προβλέπω ότι αυτή θα είναι και η εξέλιξη με μαθηματική ακρίβεια.
Έτσι έχουμε τις δύο ελληνικές τσιμεντοβιομηχανίες που καταφέρνουν μόνο να «αναπνέουν» σε κυριολεκτικό αδιέξοδο. Το ίδιο και τρεις, όρθιες ακόμη, χαλυβουργικές βιομηχανίες που μόνο το επιχειρηματικό πείσμα τις κρατάει ανοικτές.
Σε ό,τι αφορά τα καύσιμα η διατήρηση του υπέρογκου Ειδικού Φόρου Καυσίμων και η σκόπιμη αδυναμία πάταξης του λαθρεμπορίου επιτρέπουν την όποια εισήγηση για συμπίεση των τιμών παραγωγής.
Τελικό κέρδος;
Οι εισαγωγές καυσίμων που 10 χρόνια τώρα πασχίζουν με κάθε τρόπο συγκεκριμένοι μεγαλοπαράγοντες του εμπορίου συνδεδεμένοι με την ιταλική (κυρίως) αγορά καυσίμων.
Πόσο δύσκολο άραγε είναι να αντιληφθεί η Τρόικα ότι το επόμενο βήμα της συμπίεσης των τιμών στους κλάδους τσιμέντων, χαλυβουργικών και καυσίμων (στην παραγωγή) που μαστίζονται λόγω αδράνειας στις κατασκευές, την οικοδομή, την κίνηση και τις επενδύσεις θα είναι το λουκέτο;
Πληροφορούμαι ότι στις 5 Νοεμβρίου θα παραστεί στο Γενικό Συμβούλιο του ΣΕΒ ο υφυπουργός ΥΠΕΚΑ κ. Ασημάκης Παπαγεωργίου για να συζητήσει το αδιέξοδο της υψηλής τάσης βαριάς βιομηχανίας και των παραγωγικών συγκροτημάτων μέσης τάσης από το υψηλό ενεργειακό κόστος.
Θέλω να πιστεύω ότι ο κ. υφυπουργός θα διαφοροποιηθεί από τις θέσεις της Τρόικας. Διαφορετικά ας αρχίσουν όλοι εκείνοι που νομίζουν ότι κάνουν «ταξικό αγώνα»... ενάντια στην ολιγαρχία (βολεύοντας έτσι και την Τρόικα) να δώσουν πειστικές απαντήσεις στα 2.000.000 ανέργων που θα συναντούν στις πορείες του 2013.
Επανέρχομαι τώρα στις τοποθετήσεις μου για το εχθρικό κλίμα του κράτους προς τους επενδυτές, με αφορμή τις παρατηρήσεις του σχολιαστή (Roumeliotis) που υποστηρίζει (με εγκυρότατη αναφορά στην σημερινή νομοθεσία) ότι το νομοθετικό πλέγμα για τις αδειοδοτήσεις των εργοστασίων και από περιβαλλοντικής πλευράς έχει εκσυγχρονιστεί και δεν έχει καμία σχέση με εκείνο που ίσχυε το 1984 με το Π.Δ. 84.
Νομότυπα και διαδικαστικά είναι πράγματι έτσι όπως το λέει. Και το γνωρίζω πολύ καλά αφού το παρακολουθώ και από ρεπορτάζ βήμα-βήμα όλα αυτά τα χρόνια. Αυτό όμως που έχει σημασία δεν είναι η νομοθεσία αλλά η εφαρμογή της. Και ιδίως οι γνώσεις (όλων) των συγκεκριμένων υπαλλήλων που την εφαρμόζουν.
Είναι η αντικειμενικότητα και όχι η αυθαιρεσία των κριτηρίων που ορίζουν οι κοινές Επιτροπές κατάταξης των εργοστασίων σε κατηγορίες όχλησης του περιβάλλοντος.
Είναι το κλίμα υποδοχής των επενδύσεων από την κρατική μηχανή που παραμένει έντονα φιλύποπτο.
Είναι το αν περνούν οι προθέσεις για απλουστεύσεις των υπουργών κ.κ. Παπακωνσταντίνου και Χατζηδάκη στις υπηρεσίες που καλούνται να κάνουν πράξη τα κίνητρά τους για εκσυγχρονισμό.
Είναι τέλος η γνώση, η ικανότητα και κυρίως η μικροπολιτική και μικροκομματική άρνηση των Δήμων, που έχουν στα χέρια τους τα όποια πολεοδομικά σχέδια, να ασκήσουν και αναπτυξιακή πολιτική προσελκύοντας στην περιοχή τους επενδύσεις.
Αυτά είναι δυστυχώς που συντηρούν το κλίμα του 1984.
george.kraloglou@capital.gr
Τα «επαναστατικά νέα» για το ΠΑΜΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι καλά. Στον αγώνα δρόμου, με όλες τις κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης, «ενάντια σε οτιδήποτε λέγεται φουγάρο, βιομηχανία, πολυεθνική η ξένος επενδυτής» εισχώρησε... και η Τρόικα. «Κόβοντας δρόμο», μάλιστα, λόγω προνομίων, πήρε κεφάλι στον “ταξικό αγώνα”...
Η αφορμή για το σημερινό μου σημείωμα στις εξελίξεις της... ”ταξικής πάλης” προς κάθε μορφή επένδυσης έχει δύο σκέλη.
Από την μια η επιβεβαίωση των παρεμβάσεων της Τρόικας στην διαμόρφωση των τιμών των προϊόντων της βαριάς βιομηχανίας που ήδη συνθλίβεται από την πτώση των αγορών και τις αυξήσεις των κρατικών τιμολογίων ενέργειας.
Και από την άλλη οι επιπτώσεις (μέσα στο κλίμα που διαμορφώνεται) στο περιβάλλον προσέλκυσης επενδύσεων που εγώ χαρακτηρίζω, έτσι και αλλιώς, εχθρικό από το 1984 και μετά. Από την εποχή του αστυνομικού χαρακτήρα του Προεδρικού Διατάγματος 84 του 1984 για τις άδειες λειτουργίας μονάδων στην Αττική. Ερέθισμα όμως για να επανέλθω μου έδωσαν και οι εγκυρότατες τοποθετήσεις του ιδιαίτερα αξιοπρεπούς σχολιαστή (Roumeliotis) που (ανάμεσα σε συγκεκριμένα, ευτυχώς ένα-δύο, εμπαθή κομματικού ύφους υβριστικά σχόλια που δεν προσφέρουν τίποτε στον διάλογο) αναλύει μια άριστη διαχρονική εικόνα για το νομοθετικό πλέγμα των αδειοδοτήσεων από τα υπουργεία Ανάπτυξης και Περιβάλλοντος.
Ας τα πάρουμε όμως με την σειρά.
Δυστυχώς επαληθεύθηκαν οι φόβοι μου («Ποιος είπε ότι δεν φταίει και η Τρόικα» Capital.gr, Τρίτη 16 Οκτωβρίου) πως η Τρόικα στην προσπάθειά της να μην «στριμώξει» την κυβέρνηση (για λόγους που εξυπηρετούν και την ίδια) να προχωρήσει σε γενναία συρρίκνωση του κράτους πιέζει μόνο για απολύσεις «αλά-κάρτ» 15.000 κρατικών υπαλλήλων.
Ταυτόχρονα όμως αλλάζει την παρεμβατική τακτική της. Αγγίζει τους μηχανισμούς λειτουργίας της αγοράς και ζητάει μειώσεις τιμών (όχι στα τρόφιμα που είναι και εισαγόμενα και θίγονται ξένα συμφέροντα) αλλά στα εγχώριας παραγωγής χαλυβουργικά προϊόντα, τσιμέντα και καύσιμα (αναλυτική παρουσίαση κάνω στο "Κεφάλαιο" που κυκλοφόρησε).
Ο στόχος, όπως όλα δείχνουν, έχει δύο κατευθύνσεις. Από την μία πλευρά υποτίθεται ότι ισορροπεί τις τιμές προϊόντων βιομηχανικών κλάδων με τα επίπεδα καθήλωσης αμοιβών. Αλλά από την άλλη «στρώνει το χαλί» στην αφόρητη πίεση εξαγωγέων, Ευρώπης και Αμερικής, να αφανισθεί κάθε μορφής παραγωγή της βαριάς βιομηχανίας στην Ελλάδα προς όφελος των εισαγωγών. Προσωπικά προβλέπω ότι αυτή θα είναι και η εξέλιξη με μαθηματική ακρίβεια.
Έτσι έχουμε τις δύο ελληνικές τσιμεντοβιομηχανίες που καταφέρνουν μόνο να «αναπνέουν» σε κυριολεκτικό αδιέξοδο. Το ίδιο και τρεις, όρθιες ακόμη, χαλυβουργικές βιομηχανίες που μόνο το επιχειρηματικό πείσμα τις κρατάει ανοικτές.
Σε ό,τι αφορά τα καύσιμα η διατήρηση του υπέρογκου Ειδικού Φόρου Καυσίμων και η σκόπιμη αδυναμία πάταξης του λαθρεμπορίου επιτρέπουν την όποια εισήγηση για συμπίεση των τιμών παραγωγής.
Τελικό κέρδος;
Οι εισαγωγές καυσίμων που 10 χρόνια τώρα πασχίζουν με κάθε τρόπο συγκεκριμένοι μεγαλοπαράγοντες του εμπορίου συνδεδεμένοι με την ιταλική (κυρίως) αγορά καυσίμων.
Πόσο δύσκολο άραγε είναι να αντιληφθεί η Τρόικα ότι το επόμενο βήμα της συμπίεσης των τιμών στους κλάδους τσιμέντων, χαλυβουργικών και καυσίμων (στην παραγωγή) που μαστίζονται λόγω αδράνειας στις κατασκευές, την οικοδομή, την κίνηση και τις επενδύσεις θα είναι το λουκέτο;
Πληροφορούμαι ότι στις 5 Νοεμβρίου θα παραστεί στο Γενικό Συμβούλιο του ΣΕΒ ο υφυπουργός ΥΠΕΚΑ κ. Ασημάκης Παπαγεωργίου για να συζητήσει το αδιέξοδο της υψηλής τάσης βαριάς βιομηχανίας και των παραγωγικών συγκροτημάτων μέσης τάσης από το υψηλό ενεργειακό κόστος.
Θέλω να πιστεύω ότι ο κ. υφυπουργός θα διαφοροποιηθεί από τις θέσεις της Τρόικας. Διαφορετικά ας αρχίσουν όλοι εκείνοι που νομίζουν ότι κάνουν «ταξικό αγώνα»... ενάντια στην ολιγαρχία (βολεύοντας έτσι και την Τρόικα) να δώσουν πειστικές απαντήσεις στα 2.000.000 ανέργων που θα συναντούν στις πορείες του 2013.
Επανέρχομαι τώρα στις τοποθετήσεις μου για το εχθρικό κλίμα του κράτους προς τους επενδυτές, με αφορμή τις παρατηρήσεις του σχολιαστή (Roumeliotis) που υποστηρίζει (με εγκυρότατη αναφορά στην σημερινή νομοθεσία) ότι το νομοθετικό πλέγμα για τις αδειοδοτήσεις των εργοστασίων και από περιβαλλοντικής πλευράς έχει εκσυγχρονιστεί και δεν έχει καμία σχέση με εκείνο που ίσχυε το 1984 με το Π.Δ. 84.
Νομότυπα και διαδικαστικά είναι πράγματι έτσι όπως το λέει. Και το γνωρίζω πολύ καλά αφού το παρακολουθώ και από ρεπορτάζ βήμα-βήμα όλα αυτά τα χρόνια. Αυτό όμως που έχει σημασία δεν είναι η νομοθεσία αλλά η εφαρμογή της. Και ιδίως οι γνώσεις (όλων) των συγκεκριμένων υπαλλήλων που την εφαρμόζουν.
Είναι η αντικειμενικότητα και όχι η αυθαιρεσία των κριτηρίων που ορίζουν οι κοινές Επιτροπές κατάταξης των εργοστασίων σε κατηγορίες όχλησης του περιβάλλοντος.
Είναι το κλίμα υποδοχής των επενδύσεων από την κρατική μηχανή που παραμένει έντονα φιλύποπτο.
Είναι το αν περνούν οι προθέσεις για απλουστεύσεις των υπουργών κ.κ. Παπακωνσταντίνου και Χατζηδάκη στις υπηρεσίες που καλούνται να κάνουν πράξη τα κίνητρά τους για εκσυγχρονισμό.
Είναι τέλος η γνώση, η ικανότητα και κυρίως η μικροπολιτική και μικροκομματική άρνηση των Δήμων, που έχουν στα χέρια τους τα όποια πολεοδομικά σχέδια, να ασκήσουν και αναπτυξιακή πολιτική προσελκύοντας στην περιοχή τους επενδύσεις.
Αυτά είναι δυστυχώς που συντηρούν το κλίμα του 1984.
george.kraloglou@capital.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.