Για μια ακόμη φορά, αποδεικνύεται ότι δεν υπάρχει πολιτική βούληση για πραγματικές αλλαγές.
Είναι πολύ δυσάρεστο να διαπιστώνεις ότι, ύστερα από τρία χρόνια, απολύτως τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει σε αυτή τη χώρα. Ακόμη και τα αυτονόητα αδυνατούν να εφαρμοστούν. Ετσι φαίνεται να είναι πιο εύκολο αυτή η κυβέρνηση να αποκρατικοποιήσει όλη την… Ελλάδα, παρά να καταφέρει να θεσπίσει ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα.
Το αντίθετο μάλιστα, το οικονομικό επιτελείο που συνέδεσε το όνομά του με το Μνημόνιο III, χωρίς να παρέχει διαβεβαιώσεις για τη σωτηρία της χώρας, είναι βέβαιο ότι θα συνδέσει το όνομά του με το πιο άδικο φορολογικό σύστημα που θεσπίστηκε ποτέ στη φορολογική ιστορία.
Πιο απλά, η κυβέρνηση κατάφερε να χάσει δύο στα δύο: Χωρίς να δώσει δείγματα ότι στηρίζει τις μεγάλες επιχειρήσεις, τις επενδύσεις και την ανάπτυξη, ως διέξοδο από την κρίση, ταυτόχρονα φροντίζει να εξοντώσει κυριολεκτικά μισθωτούς, συνταξιούχους, ελεύθερους επαγγελματίες, επιτηδευματίες, μικρομεσαίες επιχειρήσεις.
Ολιγωρεί στο να συλλάβει τη φοροδιαφυγή και την παράνομη εξαγωγή καταθέσεων στο εξωτερικό, αδυνατεί να πατάξει τη διαφθορά, να συλλάβει το «μαύρο» χρήμα που κινείται στην αγορά. Μπορεί όμως με μεγάλη ευκολία να βάζει όλους τους φορολογουμένους στο ίδιο τσουβάλι. Ποινικοποιεί, πολύ απλά, την ιδιωτική πρωτοβουλία, την ελεύθερη οικονομία, θυμίζοντας νοοτροπίες και καθεστώτα άλλων εποχών, φροντίζοντας να βάλει συνέταιρο στην τσέπη όλων το κράτος.
Και επειδή στην οικονομία ένα κι ένα κάνουν δύο: πόσο είναι η φοροδιαφυγή στη χώρα μας; Περί τα 20 δισ. ευρώ σε ετήσια βάση. Πόση η διαφθορά; Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, περί τα 14 δισ. ευρώ. Πόσο τα ληξιπρόθεσμα χρέη; Ανω των 54 δισ. ευρώ. Πόσο δύσκολο είναι να μπορέσει το Δημόσιο να πάρει 1 δισ. ευρώ, από καθεμία από τις πηγές αυτές και να καλύψει τις «μαύρες τρύπες»;
Ομως, για μια ακόμη φορά, αποδεικνύεται ότι δεν υπάρχει πολιτική βούληση για πραγματικές αλλαγές. Ο εύκολος «στόχος», όσοι δεν μπορούν να κρύψουν τα εισοδήματά τους πρέπει να τιμωρούνται. Μόνο που και αυτοί οι φορολογούμενοι σκέφτονται πλέον πώς θα κλέψουν το άδικο κράτος. Μια άδικη και αντικοινωνική φορολογική μεταρρύθμιση, δύο αποτελέσματα μπορεί να φέρει: Πρώτον, να στρέψει ακόμη και τους συνεπείς φορολογούμενους να ασχοληθούν με το σπορ της φοροδιαφυγής.
Και, δεύτερον, να οδηγήσει την κυβέρνηση, που με τόσο κόπο κέρδισε το παιχνίδι στο εξωτερικό, να το χάσει εντός έδρας από μια λάθος κίνηση. Πόσο δύσκολο είναι να γίνει κατανοητό ότι δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια περικοπής εισοδημάτων; Εκτός κι αν το οικονομικό επιτελείο θεωρεί μεγάλο προνόμιο απλώς το να έχει κάποιος μια δουλειά και έτσι οι… ευνοημένοι οφείλουν να καταθέτουν όλο το εισόδημά τους στην κυβέρνηση για να το κατασπαταλήσει…
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΡΟΣ – NAYTEMPORIKI
Είναι πολύ δυσάρεστο να διαπιστώνεις ότι, ύστερα από τρία χρόνια, απολύτως τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει σε αυτή τη χώρα. Ακόμη και τα αυτονόητα αδυνατούν να εφαρμοστούν. Ετσι φαίνεται να είναι πιο εύκολο αυτή η κυβέρνηση να αποκρατικοποιήσει όλη την… Ελλάδα, παρά να καταφέρει να θεσπίσει ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα.
Το αντίθετο μάλιστα, το οικονομικό επιτελείο που συνέδεσε το όνομά του με το Μνημόνιο III, χωρίς να παρέχει διαβεβαιώσεις για τη σωτηρία της χώρας, είναι βέβαιο ότι θα συνδέσει το όνομά του με το πιο άδικο φορολογικό σύστημα που θεσπίστηκε ποτέ στη φορολογική ιστορία.
Πιο απλά, η κυβέρνηση κατάφερε να χάσει δύο στα δύο: Χωρίς να δώσει δείγματα ότι στηρίζει τις μεγάλες επιχειρήσεις, τις επενδύσεις και την ανάπτυξη, ως διέξοδο από την κρίση, ταυτόχρονα φροντίζει να εξοντώσει κυριολεκτικά μισθωτούς, συνταξιούχους, ελεύθερους επαγγελματίες, επιτηδευματίες, μικρομεσαίες επιχειρήσεις.
Ολιγωρεί στο να συλλάβει τη φοροδιαφυγή και την παράνομη εξαγωγή καταθέσεων στο εξωτερικό, αδυνατεί να πατάξει τη διαφθορά, να συλλάβει το «μαύρο» χρήμα που κινείται στην αγορά. Μπορεί όμως με μεγάλη ευκολία να βάζει όλους τους φορολογουμένους στο ίδιο τσουβάλι. Ποινικοποιεί, πολύ απλά, την ιδιωτική πρωτοβουλία, την ελεύθερη οικονομία, θυμίζοντας νοοτροπίες και καθεστώτα άλλων εποχών, φροντίζοντας να βάλει συνέταιρο στην τσέπη όλων το κράτος.
Και επειδή στην οικονομία ένα κι ένα κάνουν δύο: πόσο είναι η φοροδιαφυγή στη χώρα μας; Περί τα 20 δισ. ευρώ σε ετήσια βάση. Πόση η διαφθορά; Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, περί τα 14 δισ. ευρώ. Πόσο τα ληξιπρόθεσμα χρέη; Ανω των 54 δισ. ευρώ. Πόσο δύσκολο είναι να μπορέσει το Δημόσιο να πάρει 1 δισ. ευρώ, από καθεμία από τις πηγές αυτές και να καλύψει τις «μαύρες τρύπες»;
Ομως, για μια ακόμη φορά, αποδεικνύεται ότι δεν υπάρχει πολιτική βούληση για πραγματικές αλλαγές. Ο εύκολος «στόχος», όσοι δεν μπορούν να κρύψουν τα εισοδήματά τους πρέπει να τιμωρούνται. Μόνο που και αυτοί οι φορολογούμενοι σκέφτονται πλέον πώς θα κλέψουν το άδικο κράτος. Μια άδικη και αντικοινωνική φορολογική μεταρρύθμιση, δύο αποτελέσματα μπορεί να φέρει: Πρώτον, να στρέψει ακόμη και τους συνεπείς φορολογούμενους να ασχοληθούν με το σπορ της φοροδιαφυγής.
Και, δεύτερον, να οδηγήσει την κυβέρνηση, που με τόσο κόπο κέρδισε το παιχνίδι στο εξωτερικό, να το χάσει εντός έδρας από μια λάθος κίνηση. Πόσο δύσκολο είναι να γίνει κατανοητό ότι δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια περικοπής εισοδημάτων; Εκτός κι αν το οικονομικό επιτελείο θεωρεί μεγάλο προνόμιο απλώς το να έχει κάποιος μια δουλειά και έτσι οι… ευνοημένοι οφείλουν να καταθέτουν όλο το εισόδημά τους στην κυβέρνηση για να το κατασπαταλήσει…
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΡΟΣ – NAYTEMPORIKI
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.