Η βραδυφλεγής βόμβα των παραγώγων

 

H δήμευση κεφαλαίων των καταθετών στην Κύπρο έχει χαρακτηριστεί ως το «νέο φυσιολογικό.» Παρόμοιες πολιτικές εμφανίζονται σε πολλές χώρες όπου σημαντικές τράπεζες μετατρέπουν κεφάλαια «ανασφάλιστων πιστωτών» σε κεφάλαιο. Και αυτό, περιλαμβάνει πλέον και απλούς καταθέτες.

Ακόμη και οι διασφαλισμένοι πιστωτές, συμπεριλαμβανομένων των κρατικών και τοπικών κυβερνήσεων, μπορεί να είναι σε κίνδυνο. Τα παράγωγα χαίρουν καθεστώς προτεραιότητας σε περίπτωση πτώχευσης, και το νομοσχέδιο Dodd Frank αποκλείει περαιτέρω διασώσεις από φορολογούμενους. Σε μια μεγάλη κατάρρευση παραγώγων, μπορεί να μην υπάρχει επιπλέον εγγύηση για τους πιστωτές που περιμένουν τη σειρά τους για να αποζημιωθούν.

 Το σοκ το ένιωσαν σε όλο τον κόσμο, όταν το ΔΝΤ, η ΕΕ και η ΕΚΤ, όχι μόνο ενέκριναν αλλά προχώρησαν και στη δήμευση των κεφαλαίων των καταθετών για να διασώσουν δύο υπό-πτώχευση τράπεζες στην Κύπρο. Όταν οι κυβερνήσεις δεν είναι πλέον πρόθυμες να χρησιμοποιήσουν τα χρήματα των φορολογουμένων για τη διάσωση τραπεζών που τζογάρουν τα κεφάλαιά τους, οι τράπεζες προχωράνε σε «ανακεφαλαιοποίηση» του εαυτού τους με την κατάσχεση κεφαλαίων των καταθετών τους, μετατρέποντας το χρέος σε μετοχικό κεφάλαιο, ή αποθεματικό και οι «πιστωτές» περιλαμβάνουν τους καταθέτες που βάζουν τα χρήματά τους στην τράπεζα θεωρώντας την ένα ασφαλές μέρος για τις αποταμιεύσεις τους.

 Ο μεγάλος κίνδυνος πίσω από όλα αυτά είναι το τεράστιο ποσό των $ 230 τρις. σε παράγωγα που διαχειρίζονται τράπεζες των ΗΠΑ. Τα παράγωγα πωλούνται ως ένα είδος ασφάλισης για τη διαχείριση κερδών και ρίσκου. Αλλά όπως επισημαίνει ο Satyajit Das, στην πραγματικότητα αυξάνουν τον κίνδυνο για το σύστημα στο σύνολό του.

Βλέπετε λοιπόν την απάτη εδώ; Υπό το πρόσχημα της προστασίας των φορολογουμένων, οι καταθέτες ενός υπό-κατάρρευση ιδρύματος αυθαίρετα, και εκ των πραγμάτων μπαίνουν χαμηλά στη λίστα όσων δικαιώς ζητούν αποζημίωση και έχουν αξιώσεις εναντίον της τράπεζας, όταν στην πραγματικότητα νομικά έπρεπε οι αξιώσεις τους να εξυπηρετούνται πολύ νωρίτερα!

 Αν πιστεύετε ότι αυτό που συνέβη πρόσφατα στην Κύπρο είναι απίθανο να συμβεί αλλού, ξανασκεφτείτε το. Αξιωματούχοι στις ΗΠΑ, τη Βρετανία και άλλες χώρες προετοιμάζονται για ακριβώς αυτό το ενδεχόμενο. Θυμηθείτε, κάποιος πρέπει να πληρώσει. Θα είστε εσείς; Αν είστε καταθέτης, η απάντηση είναι ναι.

 Η FDIC έχει συσταθεί για να εξασφαλίσει την ασφάλεια των καταθέσεων. Τώρα, όπως φαίνεται, η λειτουργία της θα είναι η κατάσχεση των καταθέσεων για να σώσει τη Wall Street. Στη μόνη αναφορά της σε καταθέτες στο καταστατικό FDIC-BOE οδηγία, σύμφωνα με την πολιτική των ΗΠΑ, η παράγραφος 47 αναφέρει ότι «οι αρχές αναγνωρίζουν την ανάγκη για αποτελεσματική επικοινωνία με τους καταθέτες, καθιστώντας σαφές ότι οι καταθέσεις τους θα πρέπει να προστατεύονται.» Αλλά να προστατεύεται με τι; Όπως και με την MF Global, τα λεφτά θα έχουν ήδη κάνει φτερά. Από τους ποιους θα τα πάρει πίσω η Τράπεζα;

Όχι από τους ενάγοντες παραγώγων, οι οποίοι είναι πρώτοι στη γραμμή που θα πρέπει να αποζημιωθούν. Ούτε από τους φορολογούμενους, δεδομένου ότι το Κογκρέσο έχει τελειώσει με αυτές τις τακτικές. Ούτε επίσης από το εγγυητικό ταμείο της FDIC αμείων, το οποίο ανέρχεται στο ασήμαντο ποσό των $ 25 δις. Εφ 'όσον οι κάτοχοι παραγώγων έχουν καθεστώς προτεραιότητας, οι απαιτήσεις όλων των άλλων μερών είναι σε κίνδυνο.

Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει ότι όχι μόνο μη-διασφαλισμένους πιστωτές, αλλά και προνομιούχους δανειστές, συμπεριλαμβανομένων πολιτειακών και τοπικών κυβερνήσεων. Οι τοπικές κυβερνήσεις διατηρούν ένα σημαντικό μέρος των εσόδων τους σε τράπεζες της Wall Street επειδή οι μικρότερες τοπικές τράπεζες δεν έχουν την ικανότητα να χειριστούν τις πολύπλοκες δραστηριότητες τους. Στις ΗΠΑ, οι τράπεζες λαμβάνουν καταθέσεις δημόσιων πόρων που απαιτούνται για να δεσμεύσουν την επιβοηθητική εγγύηση για τυχόν κεφάλαια που υπερβαίνουν το όριο ασφάλειας των καταθέσεων των $ 250.000.

Ο καθηγητής του Harvard Law, Mark Row υποστηρίζει ότι το καθεστώς προτεραιότητας των παραγώγων θα πρέπει να καταργηθεί. Γράφει:

 . . . Οι κάτοχοι παραγώγων,. . . σε αντίθεση με τους περισσότερους άλλους ενέγγυους πιστωτές, μπορεί να λάβουν και αμέσως να ρευστοποιήσουτν τις εγγυήσεις, εύκολα να εξάγουν κέρδη και ζημίες από τη σχέση τους με την υπό-πτώχευση τράπεζα, να καταγγέλλουν τις συμβάσεις τους με την υπό-πτώχευση τράπεζα, και να κρατήσουν τόσο τις προνομιακές πληρωμές την προηγούμενη της πτώχευσης αλλά και τις ύποπτες μεταφορές που προέρχονται από τον οφειλέτη, όλα με τρόπους που τους ευνοούν έναντι άλλων πιστωτών του οφειλέτη.

Στο βιβλίο του  The New Financial Deal: Understanding the Dodd-Frank Act and Its (Unintended) Consequences (η νέα  δημοσιονομική συμφωνία: η κατανόηση του Νόμου Dodd-Frank Act και των (ακούσιων) συνεπειών της), ο David Skeel συμφωνεί. Αποκαλεί το νόμο Dodd-Frank πολιτική προσέγγιση κορπορατισμού - μια εταιρική σχέση μεταξύ κυβέρνησης και επιχειρήσεων. Το Κογκρέσο δεν έχει κάνει καμία προσπάθεια στη νομοθεσία για τη μείωση του μεγέθους των μεγάλων τραπεζών ή για την υπονόμευση της έμμεσης επιδότησης που παρέχεται από τη γνώση ότι θα πρέπει να στηρίξει τις τράπεζες σε περίπτωση προβλήματος.

 Πίσω από την προσέγγιση αυτή είναι αυτό που  αποκαλεί  ο Skeel «ο μύθος Lehman», όπου η ευθύνη για την κατάρρευση των τραπεζών το 2008 είχε σχέση με την απόφαση να επιτραπεί στη Lehman Βrothers να καταρρεύσει. Ο Skeel θεωρεί ότι το πρόβλημα θα μπορούσε να λυθεί αν και οι κάτοχοι παραγώγων μαζί με τους υπόλοιπους ενάγοντες ανέμεναν (καρτερικά) τη σειρά τους την εκδίκαση της υπόθεσης και δεν έσπευδαν νόμιμα να εκμεταλλευτούν τη θέση τους.