Δημοσιεύθηκε από Εξουσία στο Ιουνίου 7, 2014
Στην Ελλάδα σήμερα παρατηρούμε ένα ακαταλαβίστικο σύστημα, όπου επικρατεί ο κανόνας «απ’ όπου τ’ αρπάξουμε». Ενώ για παράδειγμα, θα μπορούσε να επιλεγεί ένα απλό σύστημα, όπως το απόλυτο δίκαιο σύστημα εσόδων – εξόδων (δηλαδή να αφαιρούνται όλα τα έξοδα και να φορολογείται το καθαρό εισόδημα), εντούτοις επικρατεί ένας ακατανόητος φορολογικός αχταρμάς, με εκατοντάδες αντισυνταγματικούς νόμους, αποφάσεις και διατάξεις.
Κι αυτό το ακαταλαβίστικο φορολογικό αλαλούμ, ξεκινά από το γεγονός ότι η μνημονιακή κυβέρνηση, προσπαθεί να συμβιβάσει δύο διαμετρικά αντίθετα πράγματα:
Πρώτον, δεν θέλει να ακουμπήσει καθόλου φορολογικά την οικονομική ολιγαρχία της χώρας, δηλαδή τα μεγάλα εισοδήματα και
Δεύτερον, δεν θέλει να πειράξει καθόλου την κρατικοδίαιτη πολιτική πελατεία, μειώνοντας τα έξοδα.
Έτσι παρατηρούμε ένα περίεργο φορολογικό μη-σύστημα, που φορολογεί ξανά και ξανά τους ίδιους και τους ίδιους. Δηλαδή εκείνους που δεν μπορούν να ξεφύγουν, τους φοβισμένους και τους ευσυνείδητους, με διάφορες απίθανες και παράνομες εμπνεύσεις. Όμως σιγά – σιγά μειώνεται η φοροδοτική ικανότητα και αυτής της μερίδας των πολιτών. Ήδη τα χρέη προς την εφορία ξεπέρασαν τα 66 δις ευρώ.
Πέτρος Χασάπης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.