Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2015

Η μακρά αποσύνθεση του παλιού, η οδυνηρή γέννηση του νέου

 

by 
1
Του Γιώργου Καραμπελιά
Ένα ερώτημα που επανέρχεται διαρκώς από πολλούς, νεώτερους κυρίως, αλλά και παλαιότερους φίλους είναι το γιατί μπροστά στην απόλυτη παρακμή του πολιτικού συστήματος δεν έχει δημιουργηθεί ένα πολιτικό εγχείρημα ικανό να απαντήσει στις αγωνίες πολλών ανθρώπων. Και παρ’ ότι, πολλές φορές έχουμε προσπαθήσει να εξηγήσουμε το γιατί, μοιάζει, εξαιτίας της επείγουσας ανάγκης για τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού υποκειμένου, να μην καλύπτονται όσοι θέτουν επιτακτικά αυτό το ερώτημα. Γι’ αυτό και θα προσπαθήσω να δώσω εκ νέου μια απάντηση η οποία εμπεριέχει και καινούργια στοιχεία. Εξάλλου, έτσι θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε και σε γενικότερα ερωτήματα που τίθενται σχετικά με την μεταπολίτευση και την περιοδολόγησή της.
Όπως έχουμε επαναλάβει η μεταπολιτευτική περίοδος χωρίζεται σε δύο μεγάλες εποχές, την πρώτη που κλείνει το 1988-1993 και τη δεύτερη από το 1993 έως το 2015. Στην πρώτη ημιπερίοδο –παρά το υπονομευμένο πεδίο πάνω στο οποίο ορθώνεται το μεταπολιτευτικό οικοδόμημα, από την αποδοχή του ακρωτηριασμού της Κύπρου, ο απολογισμός παραμένει θετικός. Σημαντικές κοινωνικές αλλαγές χαρακτηρίζουν αυτή την πρώτη φάση –γενίκευση κοινωνικών ασφαλίσεων, συνδικαλιστικά, ανθρώπινα δικαιώματα και θεσμοί, σημαντικές βελτιώσεις στο πολιτικό οικοδόμημα και ελευθερία του τύπου. Το εκκρεμές της πολιτικής ζωής κινείται προς τα αριστερά και επηρεάζει ακόμα και τα δεξιά κόμματα («σοσιαλμανία»του Κων. Καραμανλή). Στη διάρκεια αυτής της πρώτης περιόδου, δοκιμάσαμε μια άμεση πολιτική και κοινωνική παρέμβαση με έναν έντονο ακτιβισμό, και μια στενή σχέση με τα κοινωνικά υποκείμενα. Έτσι, θα δουλέψουμε ενεργά μέσα από τους εργασιακούς χώρους και τα εργοστάσια για τη δημιουργία και την εμπέδωση του εργοστασιακού συνδικαλισμού και του αγροτικού κινήματος, θα παρέμβουμε στον εκδημοκρατισμό του στρατού με το κίνημα των φαντάρων, καθώς και της δικαιοσύνης και της αστυνομίας. Θα παίξουμε έναν ενεργό και πρωτοπόρο ρόλο στην επισήμανση των οικολογικών προβλημάτων, καθώς και πάντα στην ανάδειξη των εθνικών προβλημάτων. Στο τέλος αυτής της περιόδου, γύρω στο 1988, θα οδηγηθούμε και στη συγκρότηση ενός πολιτικού υποκειμένου, που συνόψιζε και εμπεριείχε το διδάγματα και τις κατακτήσεις δεκαπέντε χρόνων αγώνα. Το σχήμα των Οικολόγων Εναλλακτικών που έζησε και δραστηριοποιόταν από το 1988 μέχρι το 1993. Και προς στιγμήν φάνηκε πως είχε αρχίσει μια πορεία διαμόρφωσης ενός τέτοιου πολιτικού υποκειμένου.
Ωστόσο, οι μεγάλες γεωπολιτικές αλλαγές με την κατάρρευση του σοβιετικού στρατοπέδου και η επαναβεβαίωση των νεοφιλελεύθερων αξιών μέσα από τη λεγόμενη παγκοσμιοποίηση, ήρθαν να βάλουν τέλος σε αυτή την πρόσκαιρη Άνοιξη.
Εγκαινιάζεται έτσι η δεύτερη μεταπολιτευτική περίοδος, με κυρίαρχα τα παρακμιακά χαρακτηριστικά και τη γενικευμένη αλλοτρίωση των μαζών. Καθόλου τυχαία είναι η περίοδος κατά την οποία εγκαινιάζεται η ιδιωτική τηλεόραση, επεκτείνονται και γενικεύονται τα ευρωπαϊκά προγράμματα, εγκαταλείπονται οι πατριωτικές παράμετροι της πολιτικής του ΠΑΣΟΚ, και κυριαρχεί μια γενικευμένη απολιτικοποίηση των ευρύτερων λαϊκών μαζών, χωρίς ίσως προηγούμενο στην ελληνική ιστορία. Χαρακτηριστική ως προς αυτό, είναι η εξέλιξη της κυκλοφορίας και της ανάγνωσης εφημερίδων, η οποία μέσα σε είκοσι χρόνια, έπεσε από τις 500.000 ή 700.000 φύλλα ημερησίως, σε κάτω από 100.000, ενώ πολλαπλασιάστηκαν σαν τα μανιτάρια οι αθλητικές εφημερίδες και οι εφημερίδες του σεξοκουτσομπολιού. Με εκπληκτική ταχύτητα, η ελληνική κοινωνία μεταλλασσόταν σε μια ασπόνδυλη παρασιτική κοινωνία, με αποκλειστικές αξίες σχεδόν τις αξίες της κατανάλωσης, και τη γενικευμένη φθορά όλων των παλαιότερων αξιών. Χαρακτηριστική είναι η μεγάλη σύγκρουση που δόθηκε ανάμεσα στην εκκλησία και το κράτος με αποκορύφωμα την σύγκρουση Χριστόδουλου-Σημίτη, η οποία κατέληξε στην ήττα της Εκκλησίας και εν τέλει στην ίδια την εσωτερική της μετάλλαξη. Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες όπου τον τόνο έδιναν έντυπα όπως το «Κλικ», το «Στάτους», και οι δωρεάν εφημερίδες των Γεωργιλέδων και Τσαγκαρουσιάνων, η ελληνική κοινωνία «εκσυγχρονίστηκε» επιτέλους, μόνο που αυτός ο εκσυγχρονισμός υπήρξε απολύτως παρασιτικός και ξενόφερτος.
Αποφασιστικής σημασίας σε όλη αυτή την περίοδο υπήρξε ο πόλεμος ενάντια στο ελληνικό έθνος-κράτος, που εκφράστηκε με καθολικό και σαρωτικό τρόπο σε όλο το εκπαιδευτικό σύστημα, και συντριπτικά στο χώρο της τέχνης, του βιβλίου, της διανόησης, και πάνω από όλα στον βασιλιά τηλεόραση. Είχε κατασκευαστεί έτσι, ένας homo parasiticus που εντέλει καθόριζε και την ίδια την πολιτική πραγματικότητα. Το πάλαι ποτέ πατριωτικό ΠΑΣΟΚ, θα γίνει φορέας του αποεθνικοποιητικού εκσυγχρονισμού, με τον Σημίτηκαι τις λεγεώνες των τρεφόμενων από τον κρατικό κορβανά και τα ευρωπαϊκά προγράμματα διανοουμένων του, ενώ οι παλιές τους πατριωτικές του συνιστώσες θα συρρικνωθούν σταδιακά με το ΔΗΚΚΙ, τον Χαραλαμπίδη, τον Παπαθεμελή και θα σβήσουν για να μην αναφερθούμε στην εξέλιξη του «πατριώτη»… Άκη Τσοχατζόπουλου.
Στο μικρό ιδεολογικό αδελφάκι του ΠΑΣΟΚ, τον χώρο της ανανεωτικής αριστεράς και του Συνασπισμού, οι εξελίξεις θα είναι ακόμα πιο καταιγιστικές. Η αναφορά και μόνο στην λέξη πατρίδα ή έθνος είχε μεταβληθεί σε ονειδισμό, ενώ στα πανεπιστήμια όπου κυριαρχούσαν συντριπτικά, ήταν αδύνατη έστω και η πραγματοποίηση μιας εκδήλωσης με πατριωτικά χαρακτηριστικά. Ακόμα πιο «αριστερά», η νεολαία του ΚΚΕ θα μιλάει για ιμπεριαλιστική Ελλάδα, ακολουθώντας ως προς αυτό τον κυρίαρχο συρμό αριστερισμού και μηδενιστικού αναρχισμού, που κυριαρχούσε στην «εξεγερμένη» νεολαία. Υπ’ αυτές τις συνθήκες, το περιθώριο ενός κοινωνικού και πολιτικού ακτιβισμού γινόταν όλο και πιο στενό, μια και στο εσωτερικό των λεγόμενων κοινωνικών κινημάτων κάθε είδους, κυριαρχούσε απόλυτα ο εθνομηδενιστικός καταναλωτισμός. Ακόμα και οι περισσότερες οικολογικές κινήσεις διαπνέονταν από εθνομηδενιστικά ιδεολογικά χαρακτηριστικά: η οικολογία και η τοπικότητα ενάντια στο έθνος!
Έτσι, σταδιακώς, όσοι επέμεναν στην πατριωτική διάσταση συκοφαντούνταν ως εθνικιστές  και αποκλείστηκαν από τους μεγάλους κοινωνικούς χώρους (εκπαίδευση, ΔΕΚΟ, εργαζόμενοι). Η μόνη δυνατότητα επικοινωνίας με ευρύτερα κοινωνικά στρώματα μετατέθηκε στη σχέση με οργανώσεις πολιτιστικού και εθνικού χαρακτήρα (οργανώσεις Ποντίων, Κωνσταντινουπολιτών, Σουλιωτών), με τα πιο προχωρημένα τμήματα του ορθόδοξου χώρου, καθώς και με τις παρεμβάσεις πάνω στα εθνικά θέματα από το Ίμια και τον Οτσαλάν, μέχρι τις καμπάνιες για την Κύπρο και την απόρριψη του σχεδίου Ανάν.
Παράλληλα, για να διαμορφωθεί μια απάντηση στην κυριαρχία του εθνομηδενισμού στην εκπαίδευση και την Ιστορία θα παρατηρηθεί μια στροφή στην εμβάθυνση της ιστορικής μας παράδοσης που αποτελεί πάντα καταφύγιο και όπλο των λαών που υφίστανται πολιτιστική εκμηδένιση. Έπρεπε να βυθιστούμε στην παράδοσή μας –από την αρχαιότητα μέχρι τη σύγχρονη Ορθοδοξία– για να μπορούμε να αντέξουμε στα κυρίαρχα ρεύματα του κοσμοπολιτισμού και της αποσύνθεσης των συλλογικών υποκειμένων. Ταυτόχρονα αναπτύσσεται ενεργά το κύμα της αποδόμησης των αποδομητών, της Ρεπούση, των συκοφαντών του Ζαλόγγου, των «αποστατών» διανοουμένων.
Έτσι, στην ουσία, είχε δημιουργηθεί ένας «καταμερισμός εργασίας» όπου ο συρρικνούμενος διαρκώς πατριωτικός χώρος, ασχολούνταν και παρενέβαινε στα ζητήματα που αφορούσαν την επιβίωση του έθνους, ο δε συντριπτικά ευρύτερος και μεγαλύτερος «κοινωνικός» και πολιτικός χώρος, με απόλυτη ηγεμονία των εθνομηδενιστικών αντιλήψεων, κάλυπτε προνομιακά και κάποτε απόλυτα, τον χώρο των κοινωνικών κινημάτων και των μεγάλων κοινωνικών χώρων. Και προφανώς αυτό συνέβαινε πάρα τις προσπάθειές μας, ακριβώς διότι η εθνομηδενιστική ιδεολογία είχε διεισδύσει βαθύτατα στο ίδιο το λαϊκό σώμα κάποτε ακόμα και ασυναίσθητα, και κατ’ εξοχήν στα πολιτικά και κοινωνικά στελέχη.
 Μετά την κρίση και τα μνημόνια, από το 2010 μέχρι το δημοψήφισμα του 2015, ενώ από πρώτη άποψη η σύγκρουση έμοιαζε να επικεντρώνεται στην αντιπαράθεση του ελληνικού έθνους με τους εταίρους, και άρα αποκτούσε μια άμεση πατριωτική διάσταση, στην πραγματικότητα οδήγησε αυτό τον διαχωρισμό στο απόγειό του!  Διότι, και η πατριωτική πτέρυγα (με μικρά τμήματα της αριστεράς και του ορθόδοξου χώρου),έπαψε στην πραγματικότητα να ασχολείται με το πρόβλημα της εθνικής επιβίωσης στο σύνολό του, και επικεντρώθηκε αποκλειστικά στην οικονομική διάσταση των προβλημάτων της εξάρτησης. Έτσι, ξεχάστηκεο νεοθωμανισμός, η Κύπρος, ακόμα και το μεταναστευτικό και τα πάντα μετατέθηκαν μονοδιάστατα στις μειώσεις μισθών και συντάξεων, στις απολύσεις, στην καταστροφή των ιδιοκτητών και τα κόκκινα δάνεια, τα οποία αποκόπηκαν έτσι από την οργανική τους σχέση με τη συνολική γεωπολιτική θέση της χώρας και την πολιτιστική πνευματική διάσταση της κρίσης. Γι’ αυτό, επί πέντε χρόνια παρατηρούσαμε κάτι από πρώτη άποψη απόλυτα παράδοξο. Ενώ η φρασεολογία όλων των πολιτικών δυνάμεων είχε μετακινηθεί προς την πατριωτική αναφορά, την οποία αναμόχλευε η επίθεση των δανειστών στον ελληνικό λαό, την ίδια στιγμή ακόμα και ο άλλοτε πατριωτικός χώρος, ταυτιζόταν εν τοις πράγμασι με τον εθνομηδενιστικό κοινωνικό και πολιτικό χώρο που μετά το 2012 ηγεμόνευε στο αντιμνημονιακό κίνημα!
Και αυτό, έγινε πασίδηλο στην τελευταία περίοδο της συριζικής περιπέτειας,  για να φτάσει στο απόγειό του στο δημοψήφισμα. Εκεί, πίσω από επιχειρήματα πατριωτισμού και αξιοπρέπειας, πραγματοποιήθηκε ηολοκληρωτική υποταγή του πατριωτικού χώρου στον εθνομηδενιστικό. Θρησκευτικές και πατριωτικές οργανώσεις στη Θράκη, την Κύπρο και σε όλη την Ελλάδα, συντάχθηκαν ασύγγνωστα και ασυνείδητα με τους τροτσκιστές, τους εθνομηδενιστές, τους οπαδούς της κατάργησης των εθνικών συνόρων, παρά την στήριξη του τουρκικού προξενείου της Θράκης και της… Χρυσής Αυγής στο εγχείρημα του Τσίπρα·  σε μια φρενίτιδαόπου η έλλειψη επιχειρημάτων υποκαθιστούνταν από μια έωλη πατριωτική φρασεολογία.
Όσοι, όπως εμείς, υποστήριξαν πως μόνο η απόρριψη του ψευδεπίγραφου διλήμματος και η αποχή αποτελούσαν την μοναδική πατριωτική και αυθεντικά αντιμνημονιακή απάντηση, αντιμετώπισαν επιθέσεις, ύβρεις και επιχειρήσεις απομόνωσης, που ξεπερνούν κάθε προηγούμενο. Ποτέ άλλοτε ίσως, δεν είχαμε βρεθεί τόσο μόνοι. Οι «φίλοι» μας της άλλοτε πατριωτικής αριστεράς είχαν γίνει υπουργοί, βουλευτές και φανατικοί τσιπριστές, ενώ ακόμα και τα πιο ανυπότακτα τμήματα του ορθόδοξου χώρου συμπορεύονταν με τον Σύριζα και την Χ.Α., εγκαταλείποντάς μας σε μια απίστευτη μοναξιά. Μια μοναξιά που μου θύμισε εκείνη που είχαμε ζήσει τον Δεκέμβρη του 2008, όταν καταγγέλλαμε μόνοι στον λεγόμενο προοδευτικό χώρο, τα μηδενιστικά του χαρακτηριστικά.
Σήμερα σε ακόμα μεγαλύτερη κλίμακα, μείναμε μόνοι μας, να καταγγέλλουμε την εξίσου μηδενιστική υφή ενός ψευδεπίγραφου δημοψηφίσματος που η μόνη κατάληξή του, όπως προλέγαμε, θα ήταν να ενισχύσει τησυντηρητικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας. Όταν, μία μάχη δίνεται με μεγάλο πάθος αλλά σε λανθασμένη κατεύθυνση και με άσφαιρα πυρά τότε, γίνεσαι πολύ λιγότερο ικανός να δώσεις πραγματικές μάχες με πραγματικά πυρά.  Γι’ αυτό, εξάλλου, και το κυρίαρχο χαρακτηριστικό των εκλογών του Σεπτεμβρίου 2015, είναι η συντριπτική επικράτηση των μνημονιακών συνδυασμών (μια και ο Σύριζα και οι ΑΝΕΛ έχουν μεταβληθεί και αυτοί σε μνημονιακά κόμματα). Χαρακτηριστική είναι η επανεμφάνιση στο προσκήνιο, της Δεξιάς, που εμφανίζεται να εκπροσωπεί τη «φωνή της λογικής» απέναντι στους τουφεκαλεύρηδες  του Τσίπρα και της παρέας του. Και πολύ φοβάμαι πως το κύμα της συντηρητικοποίησης που θα διατρέξει την ελληνική κοινωνία, την επόμενη περίοδο, και το οποίο ενισχύθηκε αποφασιστικά από το δημοψήφισμα και τις συνέπειές του, δεν θα μείνει μόνο στον επικοινωνιακό «Βαγγέλα», και τον μεταλλαγμένο Τσίπρα, αλλά θα φτάσει πολύ πιο πέρα, και ο νοών νοείτο. Ήδη το γεγονός πως το περιβόητο «κόμμα του ΟΧΙ» με τον Λαφαζάνη, τη Ζωή και τόσους άλλους, συγκεντρώνει εξαιρετικά αναιμικά ποσοστά στις δημοσκοπήσεις,  είναι η πιο τρανταχτή απόδειξη όσων προείπαμε. Ο Λαφαζάνης και η ΛΑ.Ε πίστευαν πως η «συνέπεια» απέναντι στις διακηρύξεις του Ιανουαρίου, και η προίκα του 62% του ΟΧΙ θα ήταν αρκετή για να τους εκτινάξει σε σημαντικά ποσοστά, κατά τον ίδιο τρόπο που ο «ψευτράκος» πίστευε πως με προίκα αυτό το ΟΧΙ θα πραγματοποιούσε έναν εκλογικό περίπατο.
Εν τέλει, το μεγάλο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας δεν είναι η έλλειψη ενός «αρχηγού» ή ενός κόμματος που θα αναλάβει να δείξει τον δρόμο και οι μάζες θα το ακολουθήσουν, αλλά η έλλειψη πολιτικά ενεργών πολιτών και ακόμα περισσότερο «επωνύμων» διατεθειμένων να στρατευτούν σε ένα πρόταγμαεκσυγχρονισμού της παράδοσής μας.  Το μεγάλο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας είναι η ίδια κοινωνική πραγματικότητα, είναι ο ίδιος ο βαθύς παρασιτισμός και η παρακμή της, άσχετα και πέρα από το ποιος ευθύνεται γι’ αυτό. Ευθύνονται αποφασιστικά οι ελίτ, αλλά μέσα στα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια κατόρθωσαν να αλώσουν και το λαϊκό σώμα και να ξεδοντιάσουν κάθε αντίθετη φωνή. Ποιος θα πίστευε ότι ο Χρήστος Γιανναράς και ο Κώστας Ζουράρις θα συντασσόντουσαν με τον Σύριζα; Ποιος θα πίστευε πως στον χώρο των διανοουμένων ακόμα και των αντιανανιακών Κυπραίων, θα κυριαρχούσε η λογική του αυτοχειριασμού της Κύπρου μέσω της απομάκρυνσης της Ελλάδας από αυτήν. Και όλα αυτά ακριβώς γιατί τα πραγματικά πατριωτικά κινήματα είναι εξαιρετικά αποδυναμωμένα και έχουν περιοριστεί στην πραγματικότητα σε κενή φράσεολογία.
Έτσι λοιπόν έκλεισε ο κύκλος. Η μεταπολίτευση ολοκληρώθηκε μέσα από μια τεράστια οικονομική, ιδεολογική, και εντέλει πνευματική/ανθρωπολογική καταστροφή. Επί πολλά χρόνια πασχίζαμε οι συνέπειες αυτής της καταστροφής να είναι μικρότερες. Δυστυχώς, δεν τα καταφέραμε.
Και πρέπει να αρχίσουμε σχεδόν από το μηδέν στο πολιτικό επίπεδο αλλά με μια τεράστια παρακαταθήκη στο ιδεολογικό. Για είκοσι ή τριάντα χρόνια μαζί με πολλούς από εκείνους που τώρα μας εγκατέλειψαν –ελπίζω όχι όλοι οριστικά– οικοδομήσαμε μία πρόταση και ένα πρόταγμα για την ελληνική κοινωνία στηριγμένο σ’ αυτό που έχουμε αποκαλέσει εκσυγχρονισμό της παράδοσης, η οποία μπορεί να είναι η μοναδική πρόταση διεξόδου από την κρίση.
Τώρα πια η αντίθεση μνημόνιο–αντιμνημόνιο έχει γίνει περιθωριακή, μέσα σε συνθήκες ήττας, και το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού συστήματος προετοιμάζεται για μια συγκυβέρνηση που εκφράζει την βαθύτερη ταύτισή των διαφορετικών συνιστωσών του. Τώρα, λοιπόν θα πρέπει ν’ αρχίσουμε να κτίζουμε ένανέο πρόταγμα όπου η κοινωνική και πατριωτική διάσταση θα μπορέσουν επιτέλους να ενωθούν ξανά και όπου άνθρωποι δραστηριοποιημένοι στους κοινωνικούς χώρους θα απορρίψουν την ιδεολογική ηγεμονία του εθνομηδενισμού. Μόνο τότε, και στον βαθμό που προχωράει ένα τέτοιο εγχείρημα στην κοινωνία, στον βαθμό που αναδεικνύονται κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις οι οποίες όχι μόνο έχουν συνειδητοποιήσει αυτή την ανάγκη (και αυτές είναι ήδη υπαρκτές) αλλά και θα αναλάβουν τη δέσμευση να στρατευθούν στην υλοποίησή τους· τότε μόνο θα μπορέσει να υπάρξει ένα ή περισσότερα πολιτικά υποκείμενα που θα μας έχουν εισαγάγει στην νέα ιστορική περίοδο: Δηλαδή, μετά τη μεταπολίτευση, για να απαντήσουμε στην απειλή της ιστορικής εξαφάνισης του ελληνικού έθνους θα θελήσουμε να πατήσουμε σε μια ενδογενή οικονομική και πολιτισμική πορεία; Όπως έχουμε επαναλάβει, αν η αντιπολίτευση κατέληξε να κλείσει ως η περίοδος του παρασιτικού εκσυγχρονισμού και της υποτελούς εσωστρέφειας, η μόνη απάντηση μπορεί να είναι μια νέα εποχή όπου το εκκρεμές θα έχει επιτέλους ισορροπήσει και θα αρχίσουμε να βλέπουμε τον γύρω μας κόσμο, τις συμμαχίες, τις σχέσεις μας, με το τηλεσκόπιο που έχουμε εγκαταστήσει εδώ στα βουνά, τις πεδιάδες και τα νησιά μας, και θα πάψουμε να βλέπουμε τη χώρα μας με τα ματογυάλια των ξένων σαν να είμαστε εμείς ξένοι οι ίδιοι, όπως συνέβη τις τελευταίες δεκαετίες με τις τραγικές συνέπειες και τα αποτελέσματα που βιώσαμε.
Πάντως τα πολιτικά υποκείμενα γεννιούνται μέσα από πραγματικές κινήσεις της κοινωνίας και δεν πέφτουν ουρανοκατέβατα. Συν Αθηνά και χείρα κίνει.
pfd_01
* Παρουσίαση βιβλίου του Γιώργου Καραμπελιά 
Το Άρδην την Πέμπτη 10 Σεπτεμβρίου 2015, στις 8 μ.μ., θα πραγματοποιήσει παρουσίαση του βιβλίου του Γ. Καραμπελιά “6 Μήνες που Συγκλόνισαν την Ελλάδα”. Λόγω της επικείμενης εκλογικής αναμέτρησης, αποφασίσαμε να παρουσιάσουμε το βιβλίο διοργανώνοντας μια γενική πολιτική εκδήλωση υπό τον τίτλο: Εκλογές 2015: Από τον Αρμαγεδώνα στην επόμενη ημέρα.
Στον χώρο πολιτικής και πολιτισμού “Ρήγας Βελεστινλής”, Ξενοφώντος 4, Σύνταγμα.

ΕΚΤΑΚΤΟ..ΚΟΡΟΙΔΑ ΒΑΛΚΑΝΙΟΙ!!!

 

04/09/2015
#
ΕΚΤΑΚΤΟ..ΚΟΡΟΙΔΑ ΒΑΛΚΑΝΙΟΙ!!!
Η ΡΩΣΣΙΑ ΠΡΙΝ ΛΙΓΟ ΥΠΕΓΡΑΨΕ ΣΤΟ ΒΛΑΔΙΒΟΣΤΟΚ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΕ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΓΑΛΛΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΑΓΩΓΟΥ ΦΥΣΙΚΟΥ ΑΕΡΙΟΥ "ΝΟRD 2" (ΒΛΕΠΕ ΧΑΡΤΗ) Ο ΟΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΕΤΑΦΕΡΕΙ ΡΩΣΣΙΚΟ ΦΥΣΙΚΟ ΑΕΡΙΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΡΩΣΣΙΑ ΜΕΣΩ ΒΑΛΤΙΚΗΣ ΣΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΔΥΤΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ!!!
ΤΗΝ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΥΠΕΓΡΑΨΕ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΡΩΣΣΙΚΗΣ ΓΚΑΖΠΡΟΜ ΑΛΕΞΕΙ ΜΙΛΕΡ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ ΚΑΙ ΓΑΛΛΟΥΣ ΟΜΟΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥ.
Η ΡΩΣΣΙΑ ΘΑ ΠΑΡΑΔΙΔΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΑΓΩΓΟ 55 ΔΙΣ.ΚΥΒΙΚΑ ΦΥΣΙΚΟΥ ΑΕΡΙΟΥ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ!!!..
ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΟΣΦΥΟΚΑΜΨΙΑΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΚΟΙΜΑΣΤΕ ΗΣΥΧΟΙ!!!
Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΡΠΙΛΙΣΜΟΥ ΤΟΥ "SOUTH STREAM"ΣΤΕΦΘΗΚΕ ΜΕ ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ.
ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΚΟΥΤΟΦΡΑΓΚΟΙ ΠΗΡΑΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΗΘΕΛΑΝ ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΜΕΙΝΑΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΣΤΑΜΠΑ ΣΤΟ ΚΟΥΤΕΛΟ ΤΟΥ ΝΟΜΙΜΟΦΡΟΝΟΣ ΝΑΤΟΙΚΟΥ ΘΑΛΑΣΣΙΟΥ ΜΑΛΑΚΙΟΥ..
ΜΑΝΩΛΗΣ  ΠΡΑΣΙΝΟΣ

Ρίξτε στο Κορμί μου Σπίρτο να Πυρποληθώ

Ο ΑΤΣΟΥΜΠΑΛΟΣ ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΩΝ ΕΠΙΛΟΓΩΝ ΤΟΥ

 

Share →

 
Από την Ιόλη Πιερίδη
Aφού περάσουν τις Πύλες της Κολάσεως πατάνε το πόδι τους στην Ελλάδα. Παρότι ταλαιπωρημένοι και με τη ζωή τους να αναπνέει ανάμεσα στα δόντια τους, πολλοί από αυτούς είναι πιο καλοβαλμένοι από τον κακοχυμένο, ατσούμπαλο νεοέλληνα, την πλέον μολυσματική φάρα της Ευρώπης που μολύνει με την παρουσία της τον πλανήτη.
Αυτή η άθλια ράτσα των ανθρωποειδών ετοιμάζεται εκ νέου να ψηφίσει έχοντας να επιλέξει ανάμεσα στον Τσίπρα, τον Μειμαράκη, τον Μιχαλολιάκο, την Φώφη-τους Αρίστους δηλαδή, ανάμεσα στη φυλή των κατσαπλιάδων.
Το να ψηφίζει ο νεοέλληνας-για μας εδώ στο "Κουρδιστό Πορτοκάλι"- είναι μια διαδικασία πιο μολυσματική για τον πλανήτη από την έκρηξη της Φουκουσίμα.
Η ψήφος του νεοέλληνα καφενόβιου κατσαπλιά (με τις εξαιρέσεις βέβαια) είναι μια ακόμη ελεγεία στο διεφθαρμένο πελατειακό κράτος των κομματόσκυλων δημοσίων υπαλλήλων, της διάτρητης Δικαιοσύνης, της νοσηρής διαπλοκής, της άρνησης σε κάθε μεταρρύθμιση.
Αυτόν τον ατσούμπαλο λαό των Βαλκανίων τον κυβερνάνε οι παρέες συμφερόντων. Πρωθυπουργοί εκλέγονται διαχρονικά οι πιο δημαγωγοί, αυτοί που τάζουν χάντρες και καθρεφτάκια στους εγχώριους κατσιαπλιάδες ψηφοφόρους.
Ο Καραμανλής, για παράδειγμα, έχοντας να αντιμετωπίσει τον "αρχιερέα της διαπλοκής" Σημίτη, που ήταν στο πλευρό των μισών νταβατζήδων και εναντίον των άλλων μισών, για να κατακτήσει την κυβέρνηση με αντίπαλο τον ΓΑΠ (μια και ο Σημίτης φρόντισε να αποδράσει), έταξε τα πάντα. Κυρίως υποσχέθηκε ότι θα πατάξει την διαπλοκή. Εγινε μάλιστα ακόμη πιο διάσημος μιλώντας για τους νταβατζήδες στον περίφημο Μπαιρακτάρη.
Ο Καραμανλής ενώ είχε να αντιμετωπίσει την διαπλοκή έκανε κυβέρνηση χρησιμοποιώντας ότι πιο σούργελο διέθετε η Νέα Δημοκρατία. Οτι πιο ξεπουλημένο στους νταβατζήδες, ότι πιο τενεκέδες και νούμερα. Η υπόθεση Ζαχόπουλου, με τον ανεκδιήγητο Ανδριανό να μετατρέπεται σε κούριερ του Θέμου, οι Υποκλοπές και η Δολοφονία Τσαλικίδη ήταν κάποιες από τις πιο μελανές στιγμές της πρωθυπουργίας του.
Στι ντιμπέιτ με τον Γιώργο Παπανδρέου(video) είπε αλήθειες αλλά ήταν πλέον πολύ αργά για να πείσει. Ζήτησε από τον ΓΑΠ να βάλει πλάτη αλλά εκείνος διαψασμένος για εξουσία επαναλάμβανε "λεφτά υπάρχουν" και κέρδισε τις εκλογές.
Είχε προηγηθεί η εκρηκτική παρουσία του Αρη Σπηλιωτόπουλου σε ρόλο κυβερνητικού εκπροσώπου-ένα πρόσωπο εκτεθειμμένο στα χτυπήματα κάτω από την ζώνη. Ο Καραμανλής παραδόθηκε τελικά στους νταβατζήδες γιατί επέλεξε ξιπασμένα στελέχη για τις θέσεις κλειδιά. Οι περισσότεροι υπουργοί του είχαν ανοιχτή γραμμή με τους νταβατζήδες, ενώ κάποιοι από δαύτους επέλεγαν να αποκαλύπτουν ακόμη και στοιχεία της προσωπικής ζωής του τότε πρωθυπουργικού ζεύγους για να κερδίσουν την εύνοια συγκεκριμένων μηντιαρχών.
Οι νταβατζήδες λοιπόν δεν χρειάσθηκαν να καταβάλουν ιδιαίτερη προσπάθεια για να τον απομυθοποιήσουν αποτελειώνοντάς τον με το σκάνδαλο Βατοπεδίου ενώ στο μεταξύ ακόμη και οι αστυνομικοί φρουροί (όπως είθισται) διέρρεαν πληροφορίες στους δημοσιογράφους και τους παπαράτσι, για την προσωπική ζωή του καθώς και εκείνη των υπουργών του.
Ο Καραμανλής όταν συνειδητοποίησε ότι κινδύνευε να απαξιωθεί εντελώς με τα τόσα σκάνδαλα της θητείας του είχε ανάγκη να πιαστεί από κάπου για να σώσει κάτι από τον μύθο του επωνύμου του. Ετσι αφέθηκε στο παρακράτος το οποίο έστησε την παραμύθα για δήθεν δολοφονία Καραμανλή τον οποίο διέσωσαν την τελευταία στιγμή Ρώσοι πράκτορες!
Κυπατζήδες, δημοσιογράφοι, μέλη της Δικαιοσύνης, πολιτικοί και πάσης φύσεως λαμόγια και πρακτόρια συμμετείχαν στον μύθο της δήθεν δολοφονίας Καραμανλή.
Ηταν ακριβώς αυτό το παραμύθι της δολοφονίας που διατήρησε έναν αμίλητο Καραμανλή 6 χρόνια στην επικαιρότητα-χρόνος ρεκόρ για "μουγγό" άνθρωπο.
Το συγκεκριμένο σενάριο συνομωσίας και η στενή φιλία που στο μεταξύ είχε αναπτυχθεί ανάμεσα στον Καραμανλή και τον Τσίπρα, έστειλαν στην Προεδρία της Δημοκρατίας τον Προκόπη Παυλόπουλο αφού μεσολάβησαν οι πλέον καταστροφικές για τη χώρα εκλογές της 25ης Ιανουρίου του 2015.
Ο Τσίπρας έχυσε ένα μπιτόνι με κηροζίνη στο ημιθανές κορμί της Ελλάδας και άναψε το σπίρτο. Αυτό έκανε.

Τον Καραμανλή είχε διαδεχθεί με το "λεφτά υπάρχουν" ο ΓΑΠ, ο οποίος τελικά ανακάλυψε ότι λεφτά δεν υπήρχαν ή τέλος πάντων δεν είχε τρόπο να τα βρει ο ίδιος. Ο Παπανδρέου, όπως και ο Καραμανλής είχε την ευκαιρία να αλλάξει τη χώρα. Την δυνατότητα αυτή του την έδωσαν οι Τροικανοί-δεν το έκανε.
Εχοντας την ψευδαίσθηση ότι θα βγάλει την τετραετία αντί να αδράξει την στιγμή και να ξηλώσει το πελατειακό κράτος κατέληξε να τριγυρνάει σαν κλέφτης στο "Πεντελικό" για μυστικά ραντεβού με τον Μπόμπολα, στα οποία τον έτρεχε ο Χυτήρης-απομεινάρι του πατρός.

 
Το κείμενο που ακολουθεί αποκαλύπτει τον λόγο που μπήκαμε στα Μνημόνια και την ατολμία του ΓΑΠ να αντιμετωπίσει το πελατειακό κράτος, τους διορισμένους από το ΠΑΣΟΚ και την ΝΔ δημοσίους υπαλλήλους:  Εδώ εμφανίζονται ανάγλυφα οι εγκληματικές ευθύνες τους ανεκδιήγητου διδύμου Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου για το συγκεκριμένο θέμα.

Ο Μπομπ Τρα, μόνιμος αντιπρόσωπος του IMF στην Αθήνα, κατοικούσε αρχικά σε ένα διαμέρισμα της Φιλοθέης το οποίο ηΕΛ.ΑΣ. έχει μετατρέψει σε φρούριο. Ακόμη και το κροτάλισμα των εξατμίσεων από τα παπιά των  delivery boys  που ακούγονται στο βάθος πίσω από τις φυλλωσιές προκαλεί κόκκινο συναγερμό.
Οι άνδρες ασφαλείας τινάζονται σαν αιλουροειδή, κάποιοι από δαύτους φοράνε τις μάσκες του χημικού πολέμου ενώ κάποιοι αλλοι ξαπλώνουν πίσω από τον μαντρότοιχο με το δάχτυλο στην σκανδάλη. Χαλαρώνουν μόνο όταν ακούσουν τον επικεφαλής να τους φωνάζει
-Πιτσαδόρος ρε χαιβάνια, δεν είχατε πιτσαδόρο στα χωριά σας;
Ένα βράδι δύο δημοσιογράφοι μεγάλης αθηναικής εφημερίδας επιχείρησαν να προσεγγίσουν το σημείο και να πάρουν συνέντευξη από τον σκληροτράχηλο Μπομπ Τρα.
Οι περίοικοι τους πήραν χαμπάρι και ειδοποίησαν την ασφάλεια. Σε κλάσματα δευτερολέπτου, όσο χρειάζεται ένα κοράκι να σφυρίξει πέναλτυ υπέρ του Ολυμπιακού στο πρόσταγμα «Θωμάς», η περιοχή γέμισε περιπολικά. Ο ένας από τους δύοδημοσιογράφους, ο πλέον έμπειρος, κατάφερε να χαθεί στο σκοτάδι. Ο άλλος, πιο ψάρακλας, έδωσε μια και άρχισε να σκαρφαλώνει σε ένα δέντρο σαν τον Ταρζάν για να μην τον εντοπίσουν τα όργανα. Έζησε ένα θρίλερ αλλά στο τέλος τα κατάφερε.
Ο Μπομπ σε αντίθεση με τον Πολ Τόμσεν και τις γνωστές περιπέτειές του με την Σουζάνα- της  μεγάλης εγχώριας Τράπεζας- ζει στην Αθήνα μια αυστηρή, τυπική ζωή. Το χειρότερό του είναι οι διαρροές στα ΜΜΕ γι αυτό και έκανε ολόκληρο επεισόδιο με τον δημοσιογράφο του ΒΗΜΑτος Ζώη Τσώλη.
Ο ίδιος σε αραιά διαστήματα δέχεται να συναντήσει εκπροσώπους του ελληνικού επιχειρηματικού κόσμου, ανθρώπους της αγοράς που λέμε και να κουβεντιάσει μαζί τους για τον αντίκτυπο των μέτρων που έχουν ενσκήψει σαν τον τυφώνα  Sandy.
Σε μία από αυτές τις συναντήσεις, ένα βράδι σε σπίτι της Φιλοθέης, ο Μπομπ Τρά έδωσε την δική του ανατριχιαστική μαρτυρία για το πως επιλέχθηκε το πετσόκομα μιθών και συντάξεων, μαζί με τα χυδαία χαράτσια που ακολούθησαν.
Η παράθεση των γεγονότων είναι σοκαριστική για το μέγεθος της ενοχής δύο εκ των πρωταγωνιστών της κόλασης που βιώνουμε. Των κ.κ Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου. Έτσι το κυνήγι του Παπανδρέου στο εστιατόριο του Βερολίνου,είναι το λιγότερο από όλα όσα θα μπορούσαν να του συμβούν στην κλίμακα από το μηδέν έως τον «Καντάφι».
-Δώσαμε (η Τρόικα) 3 εναλλακτικές στον κ. Παπακωνσταντίνου-άρχισε να διηγείται ο Μπομπ Τρα. H πρώτη ήταν να απολυθούν άμεσα 150.000 δημόσιοι υπάλληλοι. Ο Παπακωνσταντίνου που τον είχαμε στην άλλη άκρη του ακουστικού μας είπε «περιμένετε να ενημερώσω τον κ. Παπανδρέου». Ήμασταν στη γραμμή όταν μας μετέφερε την κάθετη άρνηση του τότε πρωθυπουργού, «με τίποτε, είναι ψηφοφόροι μας, αυτοί μας στηρίζουν». Η δεύτερη εναλλακτική ήταν να γίνει άμεσα και χωρίς καθυστέρηση μια καταιγίδα αποκρατικοποιήσεων. Κι αυτό το αρνήθηκε με το ίδιο επιχείρημα «αυτοί μας στηρίζουν».Η τρίτη και τελευταία εναλλακτική ήταν το κόψιμο μισθών και συντάξεων. «Ναι αυτή είναι η καλύτερη λύση...Αυτό να κάνουμε...» μας απάντησαν ομόφωνα οι κ.κ Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου.
Οι συνομιλητές του πάγωσαν. Τον άκουγαν άφωνοι να διηγείται μέσα σε λίγα λεπτά την επιλογή του ολέθρου για έναν ολόκληρο λαό. 
Δύο γόνοι πολιτικών οικογενειών, άψητοι και ανερμάτιστοι στην εξουσία, επέλεξαν με κριτήριο την διατήρηση του κρατικοδίαιτου κομματικού κράτους, των συμμοριών, του δημοσίου την πιο καταστροφική λύση για την χώρα.
Μας οδήγησαν αλυσοδεμένους στο Μνημόνιο για να μην διαταραχθεί το σαθρό πολιτικό οικοδόμημα της μεταπολίτευσης που βασίζεται στο κομματικό κράτος.
Ετσι μπήκαμε στα Μνημόνια. Ολες οι κυβερνήσεις που ακολούθησαν υπερασπίσθηκαν με αυταπάρνηση το χυδαίο πελατειακό κράτος τους κηφήνες του Δημοσίου. Καμμιά κυβένρηση δεν αποτέλεσε εξαίρεση. Παπαδήμος, Σαμαράς, Βενιζέλος-όλοι τους υπερασπίσθηκαν το χυδαίο πελατειακό κράτος, παιδιά του οποίου υπήρξαν.
Ο Σαμαράς που έφτασε κοντά στο να μας βγάλει από τα Μνημόνια, αφού είχε πει ένα σωρό παπαριές για  Ζάππεια παρακολουθούσε αμέριμνος τον Κυριάκο Μητσοτάκη να μην μπορεί να απολύσει κανέναν κηφήνα δημόσιο υπάλληλο. Είχε προηγηθεί ο εξίσου ανεκδιήγητος Μανιτάκης- άνθρωπος του καιροσκόπου Κουβέλη που έδωσε την χαριστική βολή στη χώρα.
Ο πολιτικά καιροσκόπος Κουβέλης, διατήρησε για τον εαυτό του έναν από τους πιο βρώμικους ρόλους στην νεώτερη πολιτική μας ιστορία.
Ηταν ο κύριος υπεύθυνος για το γεγονός ότι οδηγηθήκαμε σε απανωτές εκλογές για να καταλήξουμε στον άνθρωπο που έβαλε φωτιά στην κηροζίνη.
Ο Τσίπρας πάλεψε σκληρά για να υπερασπισθεί το πελατειακό κράτος έχοντας τις πλάτες του Καραμανλή και του Πάκη.
Ο Παυλόπουλος με τα πύρινα άρθρα του για την αντισυνταγματικότητα των Μνημονίων τρύπωσε στην Προεδρία της Δημοκρατίας για τους λόγους που εξηγήσαμε πιο πάνω ενώ στο μεταξύ ,παρέα με τον Καραμανλή και για την υστεροφημία του τελευταίου, έκαναν ότι περνούσε από το χέρι τους για να ταίσουν τον προσωπικό εγωισμό του πρώην πρωθυπουργού.
Ηταν τέτοια η επιρροή που ασκούσαν στον Τσίπρα που ετοίμασαν αρχικά τον Αρη Σπηλιωτόπουλο για Πρέσβη επί Τιμής αλλά έντρομοι όταν τους ξεμπρόστιασε το Πρώτο Θέμα άρχισαν να μαζεύουν τον τραχανά. Στο μεταξύ είχε υπογράψει και οθρυλικός Κοτζιάς!
Μια υπογραφή χωρίζει τον Αρη Σπηλιωτόπουλο από το Διπλωματικό Σώμα (έγραφε το Πρώτο Θέμα) και εφόσον αυτή τελικά πέσει η Ελληνική Δημοκρατία θα αποκτήσει τον πρώτο, εδώ και πολλά χρόνια, πολιτικό που εγκαταλείπει την ενεργό δράση για να αναλάβει πρεσβευτικό αξίωμα.

 

Η απόφαση της κυβέρνησης να δώσει στον κ. Σπηλιωτόπουλο τίτλο πρέσβη εκ προσωπικοτήτων είναι ειλημμένη εδώ και εβδομάδες, πλην, όμως, το ζήτημα, «κόλλησε στο Προεδρικό Μέγαρο» καθώς συνέπεσε με την προεδρική διαδοχή. Ο φάκελος με τον διορισμό, όπως πληροφορούνται τα themaleaks, έφτασε στην Ηρώδου Αττικού λίγο προτού ολοκληρωθεί η θητεία του Κάρολου Παπούλια, ο οποίος δεν θέλησε να βάλει την υπογραφή του κάτω από μια τέτοια απόφαση και άφησε το ζήτημα σε εκκρεμότητα στον διάδοχό του.

Οι εντυπώσεις όμως που ενδεχομένως θα δημιουργηθούν από την πρωτοβουλία του υπουργείου Εξωτερικών έκαναν διστακτικό και τον νυν Πρόεδρο Προκόπη Παυλόπουλο, ο οποίος αποφεύγει να προσυπογράψει το σχέδιο Π.Δ. που βρήκε στο γραφείο του μόλις ανέλαβε καθήκοντα. Η υπόθεση περιπλέκεται καθώς ο κ. Σπηλιωτόπουλος συμμετείχε στις συζητήσεις για τη δρομολόγηση διαδικασιών διαδοχής στη Ν.Δ., όντας ένας από τους συνδαιτυμόνες στο δείπνο της Μαριέττας Γιαννάκου, ενώ πρόσφατα τον εγκατέλειψαν και οι τρεις δημοτικοί σύμβουλοι που είχαν εκλεγεί με το ψηφοδέλτιό του, οι πρώην βουλευτές Θάνος Πλεύρης και Δημήτρης Κωνσταντάρας και ο πρόεδρος του οργανισμού Νεολαίας του δήμου Χρήστος Τεντόμας.
Ο Παυλόπουλος μπορεί να μην υπέγραψε τον διορισμό του Πρέσβη και ο Αρης απογοητευμένος αυτοεξορίστηκε, με ένα μπουκάλι βότκα για παρηγοριά, στην Μύκονο-έβαλε όμως το χεράκι του όπου μπόρεσε για να βοηθήσει τους ΣΥΡΙΖΟ-ΑΝΕΛ.
Ακόμη και το δημοψήφισμα ήταν δική του ιδέα-ενώ σιγόνταρε τον Τσίπρα στην προκήρυξη των εκλογών της 20ης Σεπτεμβρίου.
Ο Παυλόπουλος διόρισε πολλούς δικούς του στην υπηρεσιακή κυβέρνηση-όπως τον Δημήτρη (μετά από 22 μέρες έχω τη βεβαιότητα ότι η τελετή αυτή θα έχει αντίστροφη φορά. Θα παραδώσω εγώ το υπουργείο στον κ. Παρασκευόπουλο)Παπαγγελόπουλο.
Την Θάνου την επέβαλλε ο Γιώργος Κουρής.
Μ΄ αυτό το πολιτικό προσωπικό οι ατσούμπαλοι και στραβοχυμένοι νεοΕλληνες, που τους αντικρύζουν οι Σύριοι πρόσφυγες και τρομαγμένοι φωνάζουν ΓΕΡΜΑΝΙΑ-ΓΕΡΜΑΝΙΑ, βαδίζουν ολαταχώς για μια ακόμη φορά στην κάλπη αποφασισμένοι να εκδικηθούν τον πλανήτη που τους έκανε κακάσχημους και ατσούμπαλους -με εξαίρεση τον Σπαλιάρα...
Δημοσίευση: 2 Σεπτεμβρίου 2015, 23:53
More Magazine

Nτέρμπυ δείχνει το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας

ΕΚΜΗΔΕΝΙΣΤΗΚΕ Η ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΤΩΝ 3 ΜΟΝΑΔΩΝ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΔΩΣΕΙ Η ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΜΑΚ

 

Share →

 

Ισοψηφία και κλείσιμο της ψαλίδας προς όφελος της ΝΔ δείχνει η νέα δημοσκόπηση του Πανεπιστημίου Μακεδονίας για λογαριασμό του ΣΚΑΪ που διενεργήθηκε το διάστημα 1 – 3 Σεπτεμβρίου.

ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ συγκεντρώνουν 27% στην εκτίμηση και πρόθεση ψήφου. Εκμηδενίστηκε η απόσταση των 3 μονάδων που είχε δώσει η πρώτη δημοσκόπηση του ΠΑΜΑΚ, λίγες μέρες πριν και αφορούσε στο διάστημα 25-27 Αυγούστου.

Τρίτο κόμμα παραμένει η Χρυσή Αυγή με 6,5%, έχοντας χάσει πάντως μία μονάδα σε σχέση με την προηγούμενη έρευνα.

Στα ίδια ποσοστά με τα τέλη Αυγούστου κινείται το ΚΚΕ (6%) που παραμένει τέταρτη δύναμη, ενώ μισή μονάδα πίσω βρέθηκε το Ποτάμι, που συγκεντρώνει 5,5%.

Ισοπαλία και στην έκτη θέση για ΠΑΣΟΚ και Ένωση Κεντρώων (4,5%), με το ποσοστό αυτό να μεταφράζεται πολύ διαφορετικά για το καθένα από τα δύο κόμματα.

8ο και τελευταίο κόμμα που μπαίνει στην Βουλή, η Λαϊκή Ενότητα με 4%, έχοντας μάλιστα χάσει 1 μονάδα από τον Αύγουστο.

Εκτός φαίνεται και σε αυτήν την δημοσκόπηση ότι μένουν οι ΑΝΕΛ, με εξαιρετικά χαμηλό ποσοστό 1,5% και με μισή μονάδα επιπλέον απώλεια.

Σημειώνεται ότι κατά 4 μονάδες μειώθηκε το ποσοστό των αναποφάσιστων (10,5% από 14,5% στην προηγούμενη δημοσκόπηση), ποσοστό που φαίνεται ότι επωφελήθηκε κατά κύριο λόγο η ΝΔ αλλά ενδεχομένως και η Χρυσή Αυγή. Εξάλλου μείωση 2 μονάδων παρουσίασε και το ποσοστό όσων είχαν απαντήσει τον Αύγουστο ότι θα ψηφίσουν κάποιο από τα λεγόμενα μικρά κόμματα (3% από 5%).

Αποχή
Τονίζεται ότι 33,5% όσων δήλωσαν ότι θα απόσχουν από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ κατά τις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές.





Βαριά τραυματισμένη η εικόνα του Α. Τσίπρα - "Κάλυψαν την απόσταση" Β. Μεϊμαράκης αλλά και (ο πολύ ενισχυμένος) Σ. Θεοδωράκης

Ισοπαλία στο σύνολο, για Αλέξη ΤσίπραΒαγγέλη Μεϊμαράκη, με τους δυο πολιτικούς αρχηγούς να συγκεντρώνουν 27,5%έκαστος. Ωστόσο ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, όχι μόνο έχει χάσει το προβάδισμα του δημοφιλέστερου πολιτικού αρχηγού αλλά συγκεντρώνει και το μεγαλύτερο ποσοστό (21%) αρνητικής γνώμης έναντι 16,5% του Προέδρου ΝΔ.

Ακολουθεί ο Σταύρος Θεοδωράκης, με 24%.







Όπως φαίνεται και στο σχετικό διάγραμμα, η πτώση της δημοτικότητας του Αλέξη Τσίπρα από τον Μάρτιο έως και τις αρχές Σεπτεμβρίου είναι θεαματική. Αντίθετα, ταχύτατη ήταν η άνοδος της δημοτικότητας του Βαγγέλη Μεϊμαράκη, από τον Ιούλιο (παραίτηση Σαμαρά την επομένη του Δημοψηφίσματος) έως και το διάστημα που διενεργήθηκε η δημοσκόπηση (1-3 Σεπτεμβρίου).




Εχέγγυο σιγουριάς η κυβέρνηση εθνικής ενότητας
Σε ποσοστό 45% στο σύνολο (μ.ο.) οι ερωτηθέντες «ψηφίζουν» κυβέρνηση εθνικής ενότητας με πρωθυπουργό κοινής αποδοχής. Υπογραμμίζεται ότι το σχετικό ποσοστό είναι άνω του 43% σε όλες τις ηλικιακές ομάδες. 
 




Όλη η δημοσκόπηση ΕΔΩ

 
Δημοσίευση: 4 Σεπτεμβρίου 2015, 21:21

Τερέζα Μέι προς υπηκόους ΕΕ: Θέλω να μείνετε - Ξέρω ότι η χώρα μας θα ήταν φτωχότερη αν φεύγατε

  Μ ήνυμα προς τους υπηκόους χωρών - μελών της Ε.Ε. που ζουν σ...