Μια σύντομη ιστορία της Ελληνικής κρίσης

Κατά την τελευταία δεκαετία η Ελλάδα οδηγήθηκε σε έξαρση χρέους, που έφθασε σε τελειωτική κατάρρευση περί τα τέλη του 2009, προκαλώντας μια οικονομική κρίση που έχει αποδεκατίσει την οικονομία της χώρας, εξαπέλυσε την αύξηση της κοινωνικής αναταραχής και απείλησε τόσο την ανάκαμψη της Ευρώπης όσο και το μέλλον του Ευρώ.

Στα τέλη του 2009, η νέα κυβέρνηση του πρωθυπουργού Γιώργου Α. Παπανδρέου ανακοίνωσε ότι έχει ανακαλύψει πως ο συντηρητικός προκάτοχός του είχε πλαστογραφήσει τα στοιχεία του προϋπολογισμού, αποκρύπτοντας ένα τεράστιο χρέος που αυξάνεται ραγδαία στον απόηχο μιας παγκόσμιας οικονομικής κατάρρευσης. Η Ελλάδα εξοστρακίζεται από τις αγορές ομολόγων και το Μάιο του 2010 ξεκινάει να στηρίζετε σε ένα πακέτο βοήθειας των 110 δις ευρώ, που συμφωνήθηκε από τους πλουσιότερους γείτονές της.
Το τίμημα ήταν μια σειρά μέτρων λιτότητας προκειμένου να μειωθεί το υπέρογκο έλλειμμα και να αποκτήσει η χώρα την εμπιστοσύνη των επενδυτών. Η Ελλάδα μείωσε τις αποδοχές των δημοσίων υπαλλήλων της – το ένα τέταρτο του εργατικού δυναμικού – κατά 10 τοις εκατό – αλλά συνέχισε να εκπληρώνει τους προδιαγεγραμμένους στόχους του ελλείμματος καθώς η οικονομία της βυθίστηκε βαθύτερα στην ύφεση, συρρίκνωση κατά 5,5% περίπου το 2011.
Κατά το 2010 και 2011, οι επενδυτές συνέχισαν να απαιτούν ακόμη υψηλότερα επιτόκια δανεισμού για την Ελλάδα, καθώς οι αγορές φαίνεται να καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι κάποιο είδος αθέτησης της συμφωνίας είναι αναπόφευκτη. Μαζικές ειρηνικές διαδηλώσεις εξελίχθηκαν σε βίαιες καταστροφές τον Οκτώβριο του 2011 όταν το κοινοβούλιο ψήφιζε πρόσθετα μέτρα λιτότητας.
Επίσης, τον ίδιο μήνα, οι Ευρωπαίοι ηγέτες κέρδισαν τις συμφωνία με τις τράπεζες να μειώσουν το χρέος της Ελλάδας κατά 50%. Όμως, οι συνέπειες που έρχονται μαζί με τη βοήθεια, βύθισαν την Αθήνα σε αναταραχές και το Νοέμβριο ο κ. Παπανδρέου αποφάσισε να παραιτηθεί. Ο Λουκάς Παπαδήμος, οικονομολόγος και πρώην αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας ονομάστηκε πρωθυπουργός και συγκέντρωσε μια προσωρινή κυβέρνηση εθνικής ενότητας, που υποσχέθηκε να εγκρίνει γρήγορα τους σκληρούς όρους ενός δευτέρου Ευρωπαϊκού πακέτου βοήθειας των 150 δις ευρώ.
Από τις αρχές του 2012, η αίσθηση της κρίσης είχε επιστρέψει. Καθώς οι ηγέτες της Γαλλίας και της Γερμανίας απειλούσαν να παρακρατήσουν το δεύτερο πακέτο ενίσχυσης αν δεν υπάρξουν περαιτέρω περικοπές και αν δεν τηρηθούν οι υποσχέσεις των διαρθρωτικών οικονομικών αλλαγών. Η Ελλάδα βυθίστηκε σε συναντήσεις με τις τράπεζες και τα αμοιβαία κεφάλαια κινδύνου για βαθύτερη μείωση του χρέους. Μέχρι το τέλος Φεβρουαρίου διαμορφώνεται ένα νέο πακέτο, σύμφωνα με το οποίο οι τράπεζες και τα αμοιβαία κεφάλαια κινδύνου θα λάβουν απώλειες από τα ελληνικά ομόλογα έως και 70% - ίσως η μεγαλύτερη χρεοκοπία δημοσίου τομέα στην ιστορία – ενώ η Ευρώπη ετοιμαζόταν να κάνει το πακέτο στήριξης πιο διαθέσιμο σε αντάλλαγμα για ένα σαρωτικό πακέτο λιτότητας, το οποίο περιελάμβανε 20% περικοπές για τους εργαζομένους του ιδιωτικού τομέα, τη χαλάρωση του ιδιωτικού τομέα σε θέματα προστασίας θέσεων εργασίας και περικοπές στις συντάξεις.
Επιπλέον, οι Ευρωπαίοι ηγέτες κινήθηκαν έτσι ώστε να εξασφαλίσουν ότι η επιρροή τους πάνω στους Έλληνες ηγέτες θα διατηρηθεί, τοποθετώντας τα κεφάλαια διάσωσης στα ταμεία μεσεγγύησης, που θα χρησιμοποιούνταν για την εξόφληση των ομολογιούχων αρχικά και θα μπορούσε να κοπεί εάν η Ελλάδα εμπόδιζε την εκτέλεση του σχέδιου λιτότητας.
pentapostagma.gr

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2012/03/blog-post_6717.html#ixzz1oXSEiYNz