Κώστας Καίσαρης

Για λύπηση ο Ολυμπιακός...

Τέσσερις ήταν οι εμπνεύσεις του Ζαρντίμ για το ματς με τη Σάλκε: Η πρώτη ήταν να αλλάξει τερματοφύλακα: ο Μέγερι έδωσε δύο γκολ, ένα με την κεφαλιά του Κυριάκου Παπαδόπουλου που κακώς δεν μέτρησε γκολ και ένα στο 52' όταν ο Μπαρνέτα σούταρε σε κενή εστία άουτ.
Ο Μανωλάς που έκανε το πέναλτι. Ο Φουστέρ που ήταν εκτός παιχνιδιού σε συνδυασμό με την επιλογή του Ζαρντίμ να κρατήσει τον Ιμπαγάσα μέχρι το τέλος στο ματς στα Γιάννενα για να σιγουρέψει το διπλό με τον ΠΑΣ. Τίποτα δεν του βγήκε του Πορτογάλου.

Πέρα όμως από τα ατομικά λάθη ο Ολυμπιακός δεν υπήρχε στο γήπεδο σαν ομάδα. Οσο πέρναγε η ώρα και οι ποδοσφαιριστές της Σάλκε έπαιρναν χαμπάρι ότι δεν είχαν να φοβηθούν απολύτως τίποτα τόσο με μεγαλύτερη ευκολία έβγαιναν στην επίθεση. Ποιος να τους σταματήσει;
Οι ποδοσφαιριστές με τις ασπροκόκκινες φανέλες; Ηταν μέσα στο γήπεδο ακίνητοι σαν σημαδούρες. Ψάχνεις να βρεις έναν διακριθέντα και καταλήγεις στον Ιμπαγάσα. Με το ματς να είναι στο 1-2, ψάχνεις να βρεις μια ευκαιρία του Ολυμπιακού για την ισοφάριση και φτάνεις στις καθυστερήσεις στο μπάσιμο του Τζιμπούρ.
Η καθίζηση στο β' ήταν καθολική. Ψάχνεις να βρεις έναν παίκτη που να μπορούσε να μαρκάρει και να πάει πρώτος στην μπάλα και δεν τον βρίσεις με τίποτα. Ο Μασάντο για ακόμη μία φορά σαν έξω αριστερά ήταν εκτός ματς. Αν συνυπολογίσουμε την καθίζηση του Μοντέστο και του Μανιάτη, εύκολα καταλαβαίνει κανείς πώς οι παίκτες της Σάλκε κατέβαζαν ανενόχλητα την μπάλα μέχρι την περιοχή του Μέγερι.
Αν ο μέτριος Ολυμπιακός μπορεί να κάνει το 3/3 στο πρωτάθλημα, ο Ολυμπιακός στην πρεμιέρα του Τσάμπιονς Λιγκ ήταν ένα ναυάγιο. Μια ομάδα χωρίς φρεσκάδα, χωρίς δυνάμεις, χωρίς πατήματα, έκανε τη δουλειά της Σάλκε πολύ εύκολη. Μια μέτρια ομάδα απέναντι σε έναν Ολυμπιακό που περπάταγε και έφτασε πολύ πιο εύκολα απ' ό,τι θα περίμενε στη νίκη.
Ο Ολυμπιακός ήταν φάντασμα σε σχέση με τον Ολυμπιακό του Βαλβέρδε, μπορεί να παραμένει βασιλιάς εντός των συνόρων, στην ευρωπαϊκή του πρεμιέρα όμως ήταν για λύπηση.