Το μπάσκετ που κέρδισε τη Ρεάλ Μαδρίτης, ο σεβασμός που κερδήθηκε οι αόρατοι εχθροί και η απάντηση του Πεδουλάκη... Ο Θανάσης Ασπρούλιας και ο Σπύρος Καβαλιεράτος σχολιάζουν.
 
ΘΑΝΑΣΗΣ ΑΣΠΡΟΥΛΙΑΣ
Έτσι κερδίζεται ο σεβασμός 
Οι νίκες, η πρόκριση... Τα αποτελέσματα... Οι νίκες, η πρόκριση... Ενας ασφυκτικός κλοιός, καταπιεστικός για τον εγκέφαλο. Δεσμά, αδιάρρηκτα. Οι νίκες, η πρόκριση... Τα αποτελέσματα... Ενας μεταλλικός κλοιός ολόγυρα κάποιων ψυχών, άμαθων, ίσως κι άγουρων για να μην γίνουν έρμαια κλειστοφοβικών τάσεων... Οι νίκες, η πρόκριση, τα αποτελέσματα...
Ενα πανύψηλο, μα αόρατο σύνορο... Οσο πιο ψηλά κοιτάς, τόσο πιο πιθανό είναι να σε στραβώσει ο ήλιος, αν τα μάτια είναι απροστάτευτα. Οι νίκες, η πρόκριση... Τα αποτελέσματα... Στήθια σμιλεμένα στο ψέμα, παραφουσκωμένα από το απόλυτο τίποτα. Μούσκουλα, πρησμένα από αέρα. Οι νίκες, η πρόκριση... Τα αποτελέσματα... Μία εικονική ευτυχία, που όμοια της δεν είναι αυτή που γνώρισε χθες ο Παναθηναίκός. Την αληθινή χαρά. Διότι δεν νίκησε τη Ρεάλ... Κέρδισε, τον καταραμένο, τον εαυτό του. Έλιωσε στο πεδίο της μάχης την ψυχολογία του. Ξεπέρασε το κατώφλι της ανασφάλειας, πάτησε γερά στα πόδια του. Νίκησε! Χάρηκε! Πανηγύρισε! Ενιωσε! Περήφανος!
Προφανώς, αν μετέδιδε ο Νίκος Παπαδογιάννης το χθεσινό ματς, το χάντικαπ του Παναθηναϊκού θα ήταν βαρύ και βασανιστικό. Δύσκολα θα κέρδιζε. Με Νάτου στο μικρόφωνο, οι πράσινοι είχαν τον ...7ο παίκτη τους, στο παρκέ. Διότι ο έκτος ήταν ο κόσμος. Κυριολεκτικά. Αλλοθι της δραχμής, που καταρρίφθηκαν μέσα σε ένα βράδυ. Ετσι κερδίζεται ο σεβασμός. Ετσι και μόνο έτσι. Στο ΟΑΚΑ, ο Αργύρης Πεδουλάκης και οι παίκτες του δεν άγγιξαν την πρόκριση, αλλά αυτό που απαιτείται, ώστε μία ομάδα να ξεπερνά τα προβλήματά της. Τον αυτοσεβασμό της! Και τον σεβασμό των αντιπάλων. Δεξιά κι αριστερά, πάνω και κάτω. Ολούθε της Ευρώπης. Την 15η Νοεμβρίου 2012, μία ντουζίνα χιλιάδων ανθρώπων, που ανηφόρισαν στο Μαρούσι, για να δώσουν κι αυτοί τον δικό τους αγώνα στο πλευρό της φανέλας και του εμβλήματος, ο Παναθηναϊκός θυμήθηκε το παλιό καλό εαυτό του. Οχι, δεν μπορεί να είναι ποτέ η ομάδα του παρελθόντος.
Μπορεί όμως, να είναι μία ομάδα που θα σκύβει με ευλάβεια ενώπιον της ιστορίας. Θα ακολουθε το ίδιο χνάρι. Θα βαδίζει στον ίδιο δρόμο. Η επιτυχία και η αποτυχία στον αθλητισμό δεν κρίνεται από το αποτέλεσμα. Η βάση της κριτικής είναι η προσπάθεια, το πείσμα, ο εγωισμός... Ακόμα κι αν ο Παναθηναίκός έχανε στο ΟΑΚΑ από μία ομάδα με περισσότερο ταλέντο, όπως η Ρεάλ, το συναίσθημα δε θα ήταν διαφορετικό. Δώδεκα παλικάρια, είτε από τον πάγκο, είτε από στο παρκέ, κόχλαζαν στο βάθος της ψυχής τους, ένιωθαν ότι παίζουν για τη ζωή τους, για τη φανέλα που φορούν, για τον κόσμο, για τον προπονητή τους. Τον προπονητή, που τόσο αμφισβητήθηκε, που ξαφνικά βρέθηκε στο επίκεντρο της κριτικής, θαρρείς και όλα τα όλα ήταν ορθώς γινομένα και ο ίδιος αποτελούσε τη μοναδική ανορθογραφία.
Δεν ξέρω πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η ομάδα σε μία Ευρωλίγκα που έχει τρομακτικές ανακατατάξεις, που τα φαβορί μετατρέπονται σε αουτσάιντερ και τα αουτσέιντερ σε φαβορί μέσα σε μία νύχτα. Ξέρω όμως, ότι στο τέλος του δρόμου, αυτή η εικόνα δε γίνεται να αφήσει ουδένα ανικανοποίητο. Οποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, οι νίκες, η (μη) πρόκριση.
Ετσι κερδίζεται ο σεβασμός... Με ενέργεια που λιώνει τον αντίπαλο, πολλώ δε μάλλον όταν αυτός δεν είναι και για ...πολλά πολλά! Με πάθος και πείσμα που κάνει τις χαμένες φάσεις κερδισμένες. Με Μπράμους και Πάνκους. Με Λάσμους και Κίτσενους. Με Μασιούλιδες... Ρολίστες πολυτελείας, οι οποίοι αν μη τι άλλο όμως, έχουν εγωισμό και κότσια να ακουμπήσουν με τον κώλο το πάτωμα, ώστε ο κάθε Ρούντι να μην κάνει το σόου του.
Περισσότερο απ'όλους, στο ΟΑΚΑ (θα είμαι ελαφρώς εξτρεμιστής) δε μου άρεσε ο Μπέν - Λάσμε- Λίπερ, ο τερματοφύλακας γιατρός του Πεδουλάκη. Hat off αφιερώνω στον Ντέρουιν Κίτσεν, που μαζί με τον Λάσμε και τον Μπράμος, ήταν στην πεντάδα που άλλαξε το ματς για τους πράσινους, κυρίως όμως, ο ίδιος, εγκαταλείποντας το φοβισμένος και καχεκτικό ύφος των προηγούμενων εμφανίσεων, παρουσιάστηκε λες και στα αποδυτήρια είχε αυτοχαστουκιστεί φωνάζοντας... "What the fuck I am doing here...!!! Πήρε το τόπι, το έσκασε με αυτοπεποίθηση στα μούτρα του Γιουλ και του Νάτσο και δεν του έφυγε η μασέλα από το άγχος και την ανασφάλεια. Μας έδειξε το καλό πρώτο βήμα του. Τις χορευτικές, αλλά παρόλα αυτά, aggressive κινήσεις του, που είναι δύσκολο να ανακοπούν. Στην ποσοστιαία διαφοροποίηση σε σχέση με προηγούμενες αγώνες, ο Κίτσεν, είναι μακράν ο πιο βελτιωμένος παίκτης του Παναθηναϊκού στο μα τς με τη Ρεάλ. Κι έπονται, ο Λάσμε (άλλαξε όλη η εικόνα με την είσοδό του, ήταν η αρχή για το τέλος των Μαδριλένων), ο Μασιούλις, ο οποίος μπορεί να μην είναι κανε΄να φοβερό ταλέντο αλλά είναι ψυχάρα και βέβαια ο Μπράμος...
Προσοχή: Η νίκη επιτεύχθηκε, αλλά ο Παναθηναϊκός δεν έλυσε όλα τα προβλήματά του. Καθότι απέναντί του βρήκε μία πολύ κακή ομάδα (το γράφω κι επιμένω ότι είναι κάθε που αντιμετωπίζει εγκεφαλικούς αντιπάλους), δίχως ουσιαστικό κίνητρο... Τα δύσκολα για τον Παναθηναίκό έρχονται τώρα... Στα ματς που θα χρειαστεί να κοντραριστεί με ομάδες που, ομοίως, όπως κι αυτός, θα παίζουν για τον κερδισμένο (Καντού), ή τον καταρρακωμένο (Φενέρ) αυτοσεβασμό τους. Αυτά είναι τα άγρια θηρία. Κι όχι η Ρεάλ!

Υ.Γ. Ο Καπόνο είναι ακριβώς ο παίκτης που λείπει από τον Παναθηναϊκό. Αν τον καλύψει στην άμυνα ο Πεδουλάκης, μπορεί μόνος του να αλλάξει τη διάσταση της φετινής ομάδας...
Υ.Γ.1 Η ζωή των αιωνίων που κάνει κύκλους. Πριν από λίγες ημέρες ήταν ο Μπαρτζώκας. Σήμερα ήταν ο Πεδουλάκης... Τελικά είναι καλός ή κακός, ο Αρτζι; Αυτός θα έπαιρνε πασαπόρτι αν η Ρεάλ περνούσε ατσαλάκωτη από το ΟΑΚΑ; Ετσι γίνονται τα πλάνα; Ετσι ανοίγουν οι νέες σελίδες; Ο, τι κι αν υποστηρίζουν κάποιοι στον Παναθηναϊκός, ο Αρτζι είναι προπονητής. Ελαττωματικός (και ποιος από όλους μας δεν είναι), άπειρος ίσως, ανασφαλής, ναι! Αλλά προπονητής! Κανονικός! Και σε σύγκριση με πολλά τζιμάνια που κυκλοφορούν στην αγορά, πολύ πιο ...προπονητής!
ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΒΑΛΙΕΡΑΤΟΣ
Φέρτε του τη Ρεάλ.
Νίκησε τη Ρεάλ, κάλυψε τη διαφορά, άγγιξε την πρόκριση στο Top 16, κέρδισε χρόνο, κατάλαβε πως υπάρχει δρόμος. Όλα αυτά σε μια βραδιά. Ο Παναθηναϊκός κατάφερε πρώτα απ' όλα να νικήσει τον κακό του εαυτό και στο καλύτερο παιχνίδι του στη σεζόν, ξεσήκωσε τον κόσμο του. Όχι για το εντυπωσιακό μπάσκετ που έπαιξε - αν και δεν έλειψαν οι ωραίες φάσεις - αλλά για το πάθος που είχε, την ενέργεια που κατέθεσε στο παρκέ και την άμυνα που σμπαράλιασε τους Ισπανούς.
Ναι, αυτή η άμυνα έκανε τη διαφορά. Αμυνα με αλλαγές που σταμάτησε τους Μαδριλένους. Ο Λάσμε σκέπασε τα καλάθια, συνδύασε και εξαιρετική παρουσία και ήταν ο κορυφαίος του Παναθηναϊκού. Μαζί με τον Διαμαντίδη, που πείσμωσε μετά την τραγική εμφάνιση της προηγούμενης εβδομάδας. Ο αρχηγός του Παναθηναϊκού ήταν κακός σε άμυνα και επίθεση κόντρα στην Χίμκι, αλλά τούτη τη φορά ήταν διαφορετικός. Αυτός έδωσε το σύνθημα με την άμυνά του, οργάνωσε και σωστά και όλα πήραν το δρόμος τους. Επαιξε ρόλο και το ότι στην επίθεση ο Παναθηναϊκός χρησιμοποίησε περισσότερο το πικ εντ ρολ, έπαψε να είναι μονοδιάστατος και να ψάχνει συνέχεια τον Σχορτσανίτη. Ο Πεδουλάκης αντιλήφθηκε πως οι αντίπαλοι έχουν μάθει τον Παναθηναϊκό που παίζει. μόνιμα με τον Σόφο και το πήρε αλλιώς. Το σκοράρισμα μοιράστηκε και η Ρεάλ αιφνιδιάστηκε.
Όμως δεν νίκησε από την επίθεση ο Παναθηναϊκός, ας μην ξεχνάμε το τραγικό ποσοστό στα τρίποντα. Νίκησε χάρη στην άμυνα για σεμινάριο, οι παίκτες του κατέθεσαν την ψυχή τους στο παρκέ. Εκτός από τον Λάσμε και τον Διαμαντίδιη, άριστα παίρνουν και οι Μπράμος, Μασιούλις, που έδωσαν την έξτρα βοήθεια. Καλή δουλειά έκαναν κι άλλοι παίκτες, αλλά η συγκεκριμένη τετράδα έκανε τα περισσότερα.
Αυτός είναι ο δρόμος, λοιπόν, για τον Παναθηναϊκό, μέχρι τουλάχιστον να βρει και τον τρόπο να λύσει και τα επιθετικά του θέματα. Η άμυνα. Οι πράσινοι είδαν το ματς ως τελικό, βοήθησε και ο κόσμος που πήγε στο ΟΑΚΑ και στάθηκε δίπλα στην ομάδα του. Ηταν μεγάλη υπόθεση η εικόνα στις εξέδρες και η βοήθεια του κοινού, σε μια ομάδα που ήθελε όσο ποτέ άλλοτε συμπαράσταση. Οι οπαδοί έκαναν το καθήκον τους, το ίδιο και ο Παναθηναϊκός, που ήξερε πως βρισκόταν με την πλάτη στον τοίχο. Τελικά η βραδιά εξελίχθηκε ιδανικά μετά και την ήττα της Καντού και οι πράσινοι κρατούν για τα καλά την κατάσταση στα χέρια τους.
Θριαμβευτής της βραδιάς; Ποιος άλλος από τον Αργύρη Πεδουλάκη. Αν το αποτέλεσμα ήταν διαφορετική, ίσως να αποχαιρετούσε τον Παναθηναϊκό. Τώρα πήρε ψήφο εμπιστοσύνης. Μάλλον ο Αρτζι θα ζητήσει να παίζει πιο συχνά με τη Ρεάλ η ομάδα του. Του ταιριάζει η «βασίλισσα», δεν είναι μόνο το κίνητρο που αποκτούν οι παίκτες του, αλλά και το στυλ των Μαδριλένων. Με. τουπέ, δεν κέρδισε κανείς.
ΥΓ: Πόσο αστεία ήταν η εικόνα του Ρέγιες να διαμαρτύρεται για θέατρο; Ε, όχι και να μιλάει για θέατρο παίκτης της Εθνικής Ισπανίας.
ΥΓ1: Ο Καπόνο δεν κάνει πολλά πράγματα στο παρκέ. Κάνει όμως πάρα πολύ καλά αυτό που χρειάζεται όσο τίποτα άλλο ο Παναθηναϊκός. Σουτάρει εξαιρετικά.