Μεγαλωσα δημοσιογραφικα την εποχη της Ελενης Βλαχου και των παραδοσιακων εκδοτων. Εποχη λιτοτητας στον λογο, στους τιτλους, στη διαχειριση των εντυπων. Χρονια που δυο-τρεις εκδοτες (η Βλαχου, ο Λαμπρακης, ο Κοκκας) ερριχναν κι ανεβαζαν κυβερνησεις. Ολοι, σε καθημερινης εμφανισης γραφεια, χωρις την υπερβολη της χλιδας και της αλογιστης επεκτασης που ανακαλυψαν οι διαδοχοι τους.
Το εκδοτικο μπαρμπουτι (ανταγωνισμος, απληστεια, αυτοϊκανοποιηση, ΠΑΣΟΚοννέ, αλληλοφαγωμα και δανεια) των 90s τελειωνει με τις απανωτες καταρρευσεις των εκδοτικων αυτοκρατοριων.
Χαρτινοι πυργοι, χτισμενοι με σαλιο αντι για ιδρωτα και σπερμα αντι για αιμα, σοβαντισμενοι απο υπερβολη και υποβολη, βαμενοι με κομματικα χρωματα, πανω σε θεμελια συγκαλυψης και ανταλλαγης/συναλλαγης, γκρεμιζονται ο ενας μετα τον αλλον. Ενα ειδος επιχειρηματικης καθαρσης και payback για οσα υποπτα και βρομικα πολλοι εκδοτες εχουν κανει.
Οσο κι αν συμπασχω με τους ανθρωπους που μενουν στο δρομο, δεν μπορω να πώ οτι, τελικα, δεν ειμαι ικανοποιημενος που υπαρχει Δικη [δικαιοσυνη] που Θεια μπορει να μην ειναι, αποτελει ομως την υστατη κριση για οσα πραττει (και εισπραττει) η αυτοαποκαλουμενη τεταρτη εξουσια. Μια εξουσια το ιδιο βρομικη και κατακριτεα με τις αλλες τρεις που προηγουνται, εξουσια εκδικητικη στους εχθρους της, προστατευτικη στην ανομια των φιλων.
Οι εξουσιαστες μας, που πηγαινορχονταν στη Μυκονο εν ελικοπτερω, με την πουρακλα στο στομα και τη γκομενα-συζυγο-whateverthefuckshewas α λα μπρατσετα, που ανεβαζαν ανυπαρκτοτητες σε status διασημοτητας με απανωτα εξωφυλλα, που διαστρεβλωναν πολιτισμικα, ηθικα και λογοτεχνικα την περι καλού αντιληψη, με κηρυγματα υπερ της παρτουζας και εναντιον της "συντηρησης", οι αυτοκρατορες του διαστροφικου lifestyle (μιας σκουριασμενης σιδηροκατασκευης που ελεγε πως αν δεν εισαι σαν κι αυτους, δεν εισαι in), με τις κτιριαρες, τις σπιταρωνες, τις Καγιεναρες, τα λιγδο-χλιδατα εξοχικα, την πρωτη θεση στα αεροπλανα και τις σουϊτες στα πενταστερα, τις κοτεραρες που μυριζαν Μαρια Χουανα κι ηταν πασπαλισμενες με ζαχαρη αχνη κοκας πρωτης ποιοτητας, αυτοι οι παρακμιακοι αλαζονες, νικηθηκαν απο ενα ματσο blogs, υποταχτηκαν στο μοιραιο της αμυαλης σπαταλης τους και στα δολοφονικα δανεια που ηταν σιγουροι οτι οι τραπεζες δεν θα τολμουσαν ποτε να τους κοψουν.
Τελος εποχης για τα ιλλουστρασιον. Fade out.
Οπως ειπε και ο Κομφουκιος, shit happens. Life resets itself.
Αναρτήθηκε από Host στις 5:07 μ.μ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.