ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ Β ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΑΦΑΖΑΝΗ
Αξίζει να σημειωθεί, γιατί δεν διέρρευσε στη δημοσιότητα, πως η κίνηση Τσίπρα είχε συνέπεια με την πρόταση που κατέθεσε ο ίδιος, το πρωί της Παρασκευής, στην Π.Γ. του ΣΥΝ, να μην υπάρχουν καθόλου «αριστίδην» στην μεταβατική Κεντρική Επιτροπή, αν εκλεγούν όλοι από τη συνδιάσκεψη.
Η πρόταση αυτή, (την οποία παρεμπιπτόντως κανείς δεν στήριξε στην Π.Γ. και αποσύρθηκε) όπως φάνηκε στη συνδιάσκεψη, αντανακλούσε και τα συναισθήματα της συντριπτικής πλειοψηφίας των εκλεγμένων αντιπροσώπων, που καμία κατανόηση δεν έδειξαν για το συμβιβασμό με τις συνιστώσες, ούτε βεβαίως με την προσπάθεια του αριστερού ρεύματος, να μεταφέρει το μοντέλο λειτουργίας του ΣΥΝ (όπως συμπεριφέρεται περίπου ως κόμμα μέσα στο κόμμα) και στον ΣΥΡΙΖΑ.
Η άποψη που ακούστηκε από πολλούς συνέδρους και ξεπέρασε και τον ίδιο τον Τσίπρα ήταν ότι η συνδιάσκεψη ήταν το μόνο αιρετό όργανο του ενιαίου κόμματος και άρα ο μόνος αρμόδιος για να αποφασίσει, αν θα είχε «αριστίδην» μέλη από τις συνιστώσες (πολλές από αυτές είναι οργανώσεις σφραγίδες) στο Κεντρικό Όργανο της.
Ωστόσο ο Τσίπρας δεν θέλησε να εξωθήσει τα πράγματα στα άκρα, ή στη λογική τους κατάληξη. Οι συνιστώσες θα πάρουν τους «αριστίδην» αντιπροσώπους τους στο όργανο, το Αριστερό Ρεύμα δεν θα κατέβει μεν σε ξεχωριστό ψηφοδέλτιο (αυτό το σταμάτησε το σώμα των αντιπροσώπων απορρίπτοντας την εισήγηση της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ για ξεχωριστά ψηφοδέλτια και αφήνοντας συνολικά την «ηγεσία» της συμμαχίας πίσω του) αλλά η απαξιωτική χειρονομία Τσίπρα προς τους μηχανισμούς είχε και μια δεύτερη όψη συμβιβαστική το ενιαίο ψηφοδέλτιο με τις διακριτές λίστες.
Αν ο Τσίπρας άκουγε τη Συνδιάσκεψη, θα έπρεπε να επιλέξει τη ρήξη με το Ρεύμα, την ανέστειλε όμως για μια ακόμα φορά.
Το ξεκαθάρισμα των λογαριασμών παραπέμπεται στο μέλλον. Στο συνέδριο; Αν ήταν στην επιλογή της ηγεσίας, που μόνο χρόνο θέλει να κερδίσει ούτε και τότε. Ωστόσο πια και ειδικά μετά τη συνδιάσκεψη, οι διαφορές έχουν γίνει εκκωφαντικά σαφείς για να μπορούν να αγνοηθούν.
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κόμμα του Τσίπρα και το κόμμα του σχεδίου Β. Ως την Κυριακή, αυτή ήταν η σημαντικότερη συζήτηση στους διαδρόμους. Στη διελκυστίνδα αυτή οι του σχεδίου Β, οι πολέμιοι του ευρώ, οι ομοϊδεάτες του Λαφαζάνη έχουν μια πολύ καθαρή άποψη. Καταργούμε μνημόνια, και πάμε στους Ευρωπαίους και λέμε τι θέλουμε να κάνουμε. Αν μας πνίξουν, κόβοντας μας τη χρηματοδότηση, εγκαταλείπουμε το ευρώ και πάμε δραχμή.
Σε αυτό το αν ο κ. Τσίπρας υπεκφεύγει, προτιμά να επιχειρηματολογεί ότι δεν θα μας κόψουν την χρηματοδότηση, ότι θα φοβηθούν το κόστος, ή ότι θα κάνει δραστικές κινήσεις, χωρίς όμως να τις περιγράφει – η φράση ότι «θα είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα» σε αυτό παραπέμπει. Ωστόσο οι δύο θέσεις παραπέμπουν και σε εντελώς διαφορετικά πολιτικά σχέδια.
Οι του σχεδίου Β θέλουν την λαϊκή εντολή και την ψήφο έχοντας προηγουμένως ξεκαθαρίσει ότι δεν θα μείνουν στο ευρώ, γιατί κατά βάση δεν θέλουν να μείνουν στο ευρώ και στην Ευρώπη, τη θεωρούν στενό κορσέ για την σοσιαλιστική μετάλλαξη της κοινωνίας που οραματίζονται.
Η επαμφοτερίζουσα στάση του κ. Τσίπρα αποβλέπει στο να καθησυχάσει τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους ώστε να έχει την πλειοψηφία, τα αν θα αντιμετωπισθούν στην πράξη. Αυτή η στάση περικλείει και τη λογική της υπαναχώρησης αν τα πράγματα σφίξουν.
Τα δύο σχέδια δεν είναι συμβατά. Αυτό φάνηκε στη Συνδιάσκεψη και δεν μπορεί να κρυφτεί κάτω από το χαλί ούτε στο Συνέδριο. Απλά, όσο καθυστερεί η ρήξη, τόσο συχνότερα ο κ. Τσίπρας θα βρίσκει το σχέδιο Β απέναντι του.
Θέμης Δαγκλής
Στην πρόκληση του Αριστερού Ρεύματος στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλέξης Τσίπρας
απάντησε με ένα μετέωρο βήμα. Η απόφαση του να κατέβει ο ίδιος
υποψήφιος στην Κεντρική Επιτροπή και όχι ως «αριστίδην», όπως θα είχε το
δικαίωμα ήταν μια απαξιωτική απάντηση στην λογική των μηχανισμών, γιατί
κανείς στη συνδιάσκεψη δεν είχε την παραμικρή αμφιβολία, ότι το Αριστερό Ρεύμα
ως μηχανισμός ήθελε να αποτυπώσει την διακριτή του ισχύ στη Συνδιάσκεψη
και αύριο στο συνέδριο ως εφαλτήριο για ότι ήθελε συμβεί στο μέλλον.
Αξίζει να σημειωθεί, γιατί δεν διέρρευσε στη δημοσιότητα, πως η κίνηση Τσίπρα είχε συνέπεια με την πρόταση που κατέθεσε ο ίδιος, το πρωί της Παρασκευής, στην Π.Γ. του ΣΥΝ, να μην υπάρχουν καθόλου «αριστίδην» στην μεταβατική Κεντρική Επιτροπή, αν εκλεγούν όλοι από τη συνδιάσκεψη.
Η πρόταση αυτή, (την οποία παρεμπιπτόντως κανείς δεν στήριξε στην Π.Γ. και αποσύρθηκε) όπως φάνηκε στη συνδιάσκεψη, αντανακλούσε και τα συναισθήματα της συντριπτικής πλειοψηφίας των εκλεγμένων αντιπροσώπων, που καμία κατανόηση δεν έδειξαν για το συμβιβασμό με τις συνιστώσες, ούτε βεβαίως με την προσπάθεια του αριστερού ρεύματος, να μεταφέρει το μοντέλο λειτουργίας του ΣΥΝ (όπως συμπεριφέρεται περίπου ως κόμμα μέσα στο κόμμα) και στον ΣΥΡΙΖΑ.
Η άποψη που ακούστηκε από πολλούς συνέδρους και ξεπέρασε και τον ίδιο τον Τσίπρα ήταν ότι η συνδιάσκεψη ήταν το μόνο αιρετό όργανο του ενιαίου κόμματος και άρα ο μόνος αρμόδιος για να αποφασίσει, αν θα είχε «αριστίδην» μέλη από τις συνιστώσες (πολλές από αυτές είναι οργανώσεις σφραγίδες) στο Κεντρικό Όργανο της.
Ωστόσο ο Τσίπρας δεν θέλησε να εξωθήσει τα πράγματα στα άκρα, ή στη λογική τους κατάληξη. Οι συνιστώσες θα πάρουν τους «αριστίδην» αντιπροσώπους τους στο όργανο, το Αριστερό Ρεύμα δεν θα κατέβει μεν σε ξεχωριστό ψηφοδέλτιο (αυτό το σταμάτησε το σώμα των αντιπροσώπων απορρίπτοντας την εισήγηση της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ για ξεχωριστά ψηφοδέλτια και αφήνοντας συνολικά την «ηγεσία» της συμμαχίας πίσω του) αλλά η απαξιωτική χειρονομία Τσίπρα προς τους μηχανισμούς είχε και μια δεύτερη όψη συμβιβαστική το ενιαίο ψηφοδέλτιο με τις διακριτές λίστες.
Αν ο Τσίπρας άκουγε τη Συνδιάσκεψη, θα έπρεπε να επιλέξει τη ρήξη με το Ρεύμα, την ανέστειλε όμως για μια ακόμα φορά.
Το ξεκαθάρισμα των λογαριασμών παραπέμπεται στο μέλλον. Στο συνέδριο; Αν ήταν στην επιλογή της ηγεσίας, που μόνο χρόνο θέλει να κερδίσει ούτε και τότε. Ωστόσο πια και ειδικά μετά τη συνδιάσκεψη, οι διαφορές έχουν γίνει εκκωφαντικά σαφείς για να μπορούν να αγνοηθούν.
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κόμμα του Τσίπρα και το κόμμα του σχεδίου Β. Ως την Κυριακή, αυτή ήταν η σημαντικότερη συζήτηση στους διαδρόμους. Στη διελκυστίνδα αυτή οι του σχεδίου Β, οι πολέμιοι του ευρώ, οι ομοϊδεάτες του Λαφαζάνη έχουν μια πολύ καθαρή άποψη. Καταργούμε μνημόνια, και πάμε στους Ευρωπαίους και λέμε τι θέλουμε να κάνουμε. Αν μας πνίξουν, κόβοντας μας τη χρηματοδότηση, εγκαταλείπουμε το ευρώ και πάμε δραχμή.
Σε αυτό το αν ο κ. Τσίπρας υπεκφεύγει, προτιμά να επιχειρηματολογεί ότι δεν θα μας κόψουν την χρηματοδότηση, ότι θα φοβηθούν το κόστος, ή ότι θα κάνει δραστικές κινήσεις, χωρίς όμως να τις περιγράφει – η φράση ότι «θα είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα» σε αυτό παραπέμπει. Ωστόσο οι δύο θέσεις παραπέμπουν και σε εντελώς διαφορετικά πολιτικά σχέδια.
Οι του σχεδίου Β θέλουν την λαϊκή εντολή και την ψήφο έχοντας προηγουμένως ξεκαθαρίσει ότι δεν θα μείνουν στο ευρώ, γιατί κατά βάση δεν θέλουν να μείνουν στο ευρώ και στην Ευρώπη, τη θεωρούν στενό κορσέ για την σοσιαλιστική μετάλλαξη της κοινωνίας που οραματίζονται.
Η επαμφοτερίζουσα στάση του κ. Τσίπρα αποβλέπει στο να καθησυχάσει τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους ώστε να έχει την πλειοψηφία, τα αν θα αντιμετωπισθούν στην πράξη. Αυτή η στάση περικλείει και τη λογική της υπαναχώρησης αν τα πράγματα σφίξουν.
Τα δύο σχέδια δεν είναι συμβατά. Αυτό φάνηκε στη Συνδιάσκεψη και δεν μπορεί να κρυφτεί κάτω από το χαλί ούτε στο Συνέδριο. Απλά, όσο καθυστερεί η ρήξη, τόσο συχνότερα ο κ. Τσίπρας θα βρίσκει το σχέδιο Β απέναντι του.
Θέμης Δαγκλής
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.