Μειώνουν επικουρικές, σκέφτονται εκλογές...

Ονειροφαντασίες… της άμμου, θα μπορούσε να είναι ο ομώνυμος τίτλος του νέου κυβερνητικού εγχειρήματος που θέλει την ελληνική κοινωνία ικανή ν’ αντέξει τη νέα λαίλαπα μέτρων και ταυτοχρόνως να συνεχίζει να στηρίζει τις επιλογές της πλειοψηφίας, φοβούμενη το μπαλάκι ανεύθυνων, ίσως και θολών, θέσεων κι επιχειρημάτων στο οποίο επιδίδεται η αντιπολίτευση.

Κόψιμο επικουρικών κι εκλογές γίνονται; Φαίνεται πως τα think tanks του Μεγάρου Μαξίμου το πιστεύουν… Νέες περικοπές και προσφυγή στις κάλπες, με την κοινωνία να βράζει, ποικιλοτρόπως. Στόχος; Η αξιοποίηση του σημερινού κλίματος που εμφανίζει τον Αντώνη Σαμαρά να διαχειρίζεται με ειλικρίνεια και σχετική επάρκεια τα δημόσια οικονομικά, παρόλο που δεν έχει πείσει κατ’ ελάχιστον ότι διαθέτει τις απαντήσεις που επιβάλει η επόμενη μέρα. Πρόκειται για το μη χείρον; Προφανώς.

Αλλά το σκηνικό που φιλοτεχνείται, εντός κι εκτός των τειχών,  τους μόνους που δεν εξυπηρετεί εκτός από την ίδια την Δημοκρατία, είναι εκείνους που υφίστανται καθημερινά στο πετσί τους το τίμημα των πολιτικών επιλογών της τελευταίας περιόδου.

Ο πυρήνας του προβλήματος καμία απολύτως σχέση δεν (μπορεί να) έχει με συρφετούς μερικώς ή πλήρως απασχολούμενων ευκαιριάκηδων και στα σίγουρα κουκουλοφόρων. Ό,τι κι αν επιχειρήσουν οι κουκούλες αυτές να κρύψουν, ό,τι κι αν τελικά αφήσουν σε δημόσια θέα. Αυτό που τώρα έχει σημασία είναι οι πληγές. Το αίμα που ρέει κι ας το κρύβουν. Οι χθεσινοί, οι σημερινοί, οι κυοφορούμενοι θάνατοι. Όχι των αξιών, αυτές τις θάψαμε προ καιρού. Των ανθρώπων. Εκείνων με τα κατεστραμμένα όνειρα, το αβέβαιο μέλλον, την απόγνωση, τον θάνατο. Είτε λίγο πριν, είτε λίγο μετά την ουρά στον ΟΑΕΔ, λίγο πριν ή λίγο μετά το απόλυτο κενό. Κανείς δεν μιλάει όμως γι’ αυτό. Δεν το αντέχουν οι ίδιοι, δεν εξυπηρετεί κανέναν;

Το δυστύχημα είναι ότι μπορούν να βρίσκουν ακόμη ευήκοα ώτα. Όχι πολλά, αλλά και λίγα αρκούν. Φαίνεται πως αρκούν, αφού συνεχίζουν να κάνουν «πολιτική διαχείριση», κατ’ ουσίαν «επικοινωνιακή διαχείριση» του εξελισσόμενου εγκλήματος. Ανερυθρίαστα, απροκάλυπτα. Τριγυρίζουν γύρω από την σκηνή ενός εγκλήματος που πρωταγωνίστησαν και συνεχίζουν απτόητοι.

Σκέφτονται ισορροπίες και την μακροημέρευσή τους. Σκέφτομαι πως κάποια μέρα, αν οι σαμπανιζέ δεν ξυπνήσουν, όλοι εκείνοι οι πολλοί που σήμερα σιωπούν, προσμετρώντας με πράξεις, καθημερινά, τις αντοχές τους, θα μιλήσουν. Παραμένει ζητούμενο με ποιόν τρόπο ή με πόση ένταση. Αλλά οι νόμοι της φύσης λένε πως θα το κάνουν. Και ξέρετε, όταν ένα απόστημα σπάει, πετάει το σωρευμένο πύον του αδιακρίτως. Προς κάθε κατεύθυνση… Και τότε δεν ξέρω εάν ένα στικάκι φθάσει. Πέντε-έξι πολιτικά πτώματα του κοινού ποινικού δικαίου, μια ή δυο μολότωφ, ή ό,τι άλλο…

http://hellenic-review.blogspot.gr/