O Mario Monti έχει μάλλον κολλήσει. Ενώ ο οικονομολόγος Monti οικοδόμησε την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των επενδυτών στην Ιταλία, ο πολιτικός Monti υπήρξε δύσπεπτος για τους ψηφοφόρους. Αναμένεται να έρθει τέταρτος στις εκλογές. Αλλά η συμμετοχή του τελικά μπορεί να σώσει την ΕΕ από την επιστροφή του Σίλβιο Μπερλουσκόνι.
Πριν από λίγες εβδομάδες, παρά τη σχετική έλλειψη πολιτικής εμπειρίας ή μιας πολιτικής οργάνωσης, ο τεχνοκράτης Monti, που διορίστηκε υπηρεσιακός πρωθυπουργός το 2011, έμοιαζε σαν μια καλή εναλλακτική λύση για ένα αρκετά μεγάλο κομμάτι της κεντροδεξιάς αποξενωμένης από την ηθική στάση του κ. Μπερλουσκόνι. Αλλά πριν από την προεκλογική απαγόρευση δημοσίευσης των δημοσκοπήσεων που τέθηκε σε ισχύ την περασμένη εβδομάδα, η υποστήριξή του αναλογούσε στο 15 τοις εκατό περίπου - το μισό από αυτό που καταγράφηκε για το κέντρο-αριστερό συνασπισμό του Pier Luigi Bersani και για τον κ. Μπερλουσκόνι.
Ο Κ. Bersani, τότε, διατηρούσε ακόμα ένα προβάδισμα έναντι του κ. Μπερλουσκόνι, αλλά είχε μειωθεί ανησυχητικά, περίπου στις 3-5 ποσοστιαίες μονάδες. Από τότε ο ευφραδής Beppe Grillo, με το κόμμα διαμαρτυρίας του, σίγουρα έχει κάνει σοβαρά βήματα έναντι και των δύο. Μπορεί να υπάρχουν απρόβλεπτες συνέπειες.
Βάσει νόμου, η πλειοψηφία δίδεται στο μεγαλύτερο κόμμα οπότε πιθανώς ο κ. Bersani και η κέντρο-αριστερά θα επικρατήσουν στην κάτω βουλή. Η γερουσία όμως δε θα έχει σαφή νικητή, αφήνοντας τον κ. Μπερλουσκόνι να ασκήσει την επιρροή του από το έδρανα της.
Και ο κ. Monti; Αν τελικά κερδίσει 60 υποστηρικτές στην κάτω βουλή και 30 στη γερουσία, περίπου το 10 τοις εκατό σε κάθε ένα από τα σώματα, θα είναι μια καλή εξέλιξη για αυτόν. Έκανε τελικά καλά που έλαβε μέρος στις εκλογές; Αν χρειάζεται και πάλι να λάβει τη θέση του τεχνοκράτη ηγέτη (πράγμα πιθανό) έχει δυστυχώς δείξει ότι θα το κάνει με μηδαμινή κοινωνική στήριξη.
Η απόφαση να κατέβει ως υποψήφιος ήταν δύσκολη. Ήταν γενναίος να το πράξει, γνωρίζοντας ότι ο κομματικός μηχανισμός του κ. Μπερλουσκόνι θα ήταν ανελέητος εναντίον του. Η εμφανής προσωπική αξιοπρέπεια του και το αναλυτικό του μυαλό είναι ακατάλληλα για τέτοιου είδους εκστρατεία.
Μερικοί κριτικοί πιστεύουν ότι ο ίδιος αποτελεί μια δύναμη αστάθειας. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, η ιταλική πολιτική έγινε διπολική. Οι ψηφοφόροι είχαν μια σαφή, αν και όχι πάντα ευπρόσδεκτη, επιλογή μεταξύ αριστεράς και δεξιάς. Ο κ. Monti βοηθά να φέρει πίσω το παλιό κέντρο, πράγμα που σημαίνει περισσότερη αβεβαιότητα. Οι εχθροί τον κατηγορούν για την έλλειψη θαραλλέας στάσης έναντι τη καγκελαρίου της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ το 2012 για τα θέματα λιτότητας. Αλλά αυτό είναι άδικο: η πορεία του κ. Monti στη χειρότερη κρίση του δίνει αρκετή αξιοπιστία με τους επενδυτές που να δικαιολογήσει μια πιο φιλική σειρά πολιτικών ενεργειών. Η λιτότητα του μπορεί να τον κάνει τον καλύτερο άνθρωπο για να αναλάβει μια τέτοια στροφή.
Αλλά η ερώτηση που πρέπει να κάνουμε σχετικά με την απόφαση του κ. Monti να κατέβει στις εκλογές είναι τι θα είχε συμβεί αν δεν το είχε κάνει. Η εμπιστοσύνη των επενδυτών σίγουρα δεν θα είχε ενισχυθεί βραχυπρόθεσμα από μια ουδέτερη στάση ενός απερχόμενου υπηρεσιακού πρωθυπουργού που περιμένει να φύγει.
Επιπλέον, η επιρροή του κ. Monti θα εξακολουθήσει να είναι αισθητή στη μετεκλογική πολιτική, ακόμα και αν η υποστήριξη του είναι μόνο 15 τοις εκατό. Το κέντρο μπορεί να είναι μια αποσταθεροποιητική δύναμη σε μακροπρόθεσμη βάση, αλλά βραχυπρόθεσμα μπορεί και να σώσει την Ιταλία.
Η απουσία του κ. Monti θα είχε πολλά κρίσιμα αποτελέσματα. Πρώτον, δεν γνωρίζουμε ακριβώς από που προέρχεται η στήριξη του, αλλά φαίνεται να είναι περισσότερο από τη δεξιά από ότι την αριστερά. Η απόσυρση του θα μπορούσε πιθανότατα να έχει ενισχύσει τον κ. Μπερλουσκόνι. Επίσης, θα έδινε εξουσία στον απρόβλεπτη κ. Grillo. Και θα οδηγούσε σε αυξημένη αποχή. Όλα αυτά θα κάνουν τη ζωή πιο δύσκολη για μια κυβέρνηση Bersani.
Ο κ. Monti δεν δημιούργησε μια κεντρώα ομάδα που θα μπορούσε να αποτελέσει δυνητικά ένα συνασπισμό εκεί όπου δεν υπήρχε τίποτα, αλλά μια τέτοια ομάδα είναι δύο ή τρεις φορές μεγαλύτερη από ότι θα ήταν χωρίς αυτόν και είναι πολύ πιο πιθανό να είναι ένας σταθερός σύμμαχος. Ο κ. Monti και η κεντροαριστερά δεν είναι φυσικοί σύμμαχοι, αλλά ο συνασπισμός που προκύπτει, αν προκύπτει, μπορεί να διαρκέσει δύο χρόνια.
Έτσι, το όνομα του κ. Monti στις εκλογές μπορεί να σώσει την Ιταλία από μια άλλη νίκη Μπερλουσκόνι. Θα μπορούσε απλά να συμβεί ούτως ή άλλως - ο αγώνας είναι αμφίρροπος. Αλλά η Ευρώπη θα πρέπει να γιορτάζει με το 15 τοις εκατό του, αν μπορεί να το πάρει. Είναι ένα σημαντικό ποσοστό. Ακόμα και 12 τοις εκατό θα ήταν αρκετό. Αρκεί να σκεφτούμε σε τι κατάσταση θα ήταν τα ευρωπαϊκά νεύρα αν δεν είχε αποφασίσει να κατέβει!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.