Γιατί η ζημιά έχει ήδη γίνει

 
Του Ηλία Καραβόλια,
Όποιο και αν είναι το πλάνο που θα ακολουθήσει η ΕΕ και το ΔΝΤ για την περίπτωση της Κύπρου, όποιες και αν είναι οι συμφωνίες μεταξύ Μόσχας και Λευκωσίας, η σχετικά αθόρυβη αλλά μεσοπρόθεσμα μεγάλη ζημιά στο
διεθνές οικονομικό σύστημα, έχει γίνει. Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι η πρώτη φορά που επιβάλλεται φόρος επί καταθέσεων , σε ευρωπαικό έδαφος. Το 1992,αντιμέτωπη με μια σοβαρή οικονομική κρίση η Ιταλία βλέπει το χρέος της να φτάνει το 120% του ΑΕΠ. Για να βρει χρήματα γρήγορα, η κυβέρνηση του σοσιαλιστή Αμάτο αποφασίζει να ορίσει ένα «κούρεμα» 0,6% σε όλες τις καταθέσεις των Ιταλών. Το μέτρο απέφερε 30 δισ. λίρες( 15 δισ. ευρώ) Το 0,6% όμως ήταν σχεδόν ανεπαίσθητο ποσοστό για τους Ιταλούς καταθέτες. Και φυσικά, ήταν Ιταλικός νόμος, έκτακτης εθνικής ανάγκης. Αντιθέτως το Eurogroup προχθές , ομόφωνα(!), πρότεινε την επιβολή του περίφημου τέλους σταθερότητας στις καταθέσεις εντός της κυπριακής επικράτειας, παραβιάζοντας τους πολυετείς διεθνείς κανόνες τραπεζικών εγγυήσεων, με το πρόσχημα ότι είναι ‘έκτακτος φόρος’ και όχι μή αποζημίωση απο κατάπτωση εγγυήσων. Από το 1933 στις ΗΠΑ, με νόμο του προέδρου F.D.Roosevelt για εχέγγυο των 200 χιλ $ , ώστε να αναχαιτιστεί το σοκ από χιλιάδες πτωχεύσεις τραπεζικών ιδρυμάτων , μέχρι και την Ευρωπαική Οδηγία -Μάιος 1994- η οποία προέβλεπε τη δημιουργία οργανισμού ασφάλειας καταθέσεων σε κάθε χώρα μέχρι ενός ορισμένου ποσού, (200 χιλιάδες ευρώ τότε έγινε σταδιακά 100 χιλ. ευρώ . Αυτό είναι το όριο πίστης στο διεθνές τραπεζικό σύστημα. Το περίφημο δίχτυ ασφαλείας των καταθέσεων, ο κεντρικός πυλώνας σταθερότητας του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Ε, αυτόν τον πυλώνα ακούμπησε επικίνδυνα η γερμανική ηγεμονία στην ΕΕ, κάτι που φυσικά θα το βρει μπροστά της.
Οι αγορές και οι επενδυτές διεθνώς δεν είναι ανήσυχοι για την συστημικότητα του κινδύνου που προξενεί η Κύπρος και το τραπεζικό της σύστημα, ούτε τόσο πολύ καίγονται για τις αντιδράσεις της Ρωσίας, επειδή θα κουρευτούν καταθέσεις Ρώσων στην Κύπρο. Αυτό που ‘γκρεμίστηκε’, έστω και πειραματικά για λίγες ώρες ή μέρες, είναι η Πίστη, η Εγγύηση, η Ασφάλεια του αποταμιευμένου εισοδήματος-είτε είναι νόμιμο, είτε όχι. Διότι η υποκρισία πολλών να μιλούν για χτύπημα στο πλυντήριο που λεγόταν Κύπρος ,περισσεύει όταν χώρες μικροσκοπικές σε ΑΕΠ( Λιχτενστάιν, Λουξεμβούργο, Μονακό, off shore νησιά) έχουν συσσωρεύσει ιλιγγιώδη ποσά αθέμιτου κέρδους, από όλες τις μαφίες της γης. Και φυσικά τόσο στην Ελβετία , στην Ν. Υόρκη, στο Λονδίνο, αλλά και στην Φρανκφούρτη, οι δυτικές και ‘φερέγγυες’ τράπεζες, δεν είναι και τα…. καλύτερα παιδιά( η Deutsche Bank πρωτοστατεί στα πρόστιμα για μη εναρμόνιση στο anti money laundering !)
Δεν θα μπω στην λογική της ανάλυσης των γεωπολιτικών σκοπιμοτήτων( Ρωσία-ΗΠΑ- φυσικό αέριο) πίσω από τα ηλίθια και επικίνδυνα αυτά τερτίπια του Eurogroup. Το ξαναέγραψα πρόσφατα : οι δανειστές και εταίροι μας που σήμερα ζητούν ως ενέχυρο το κούρεμα σε καταθέσεις στην Κύπρο, έχουν ήδη διαπιστώσει ότι δεν παίρνουν εγγυήσεις για τα δανεικά τους όταν κουρεύουν μισθούς, συντάξεις και περιουσίες σε Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιταλία, Ισπανία. Έχουν ήδη συνειδητοποιήσει πόσο γυρνάει μπούμεραγκ να απαξιώνουν την εργασία και την αξιοπρέπεια των λαών του νότου και να υποθηκεύουν το μέλλον εκατομμυρίων νέων ανθρώπων. Και όλα αυτά τα έκαναν με την συγκατάθεση των κυβερνήσεων που υφάρπαξαν ψήφους με ψέματα, σχεδόν πάντα σχεδιασμένα και προσυμφωνημένα, υπό τον μόνιμο εκβιασμό : θα χρεοκοπήσετε ( που σημαίνει γι αυτούς ότι θα χάσουν τα λεφτά τους) και θα βγείτε εκτός ευρώ(δηλαδή δεν θα αγοράζουμε πλέον με σκληρό νόμισμα τα προιόντα τους). Πρόκειται για στυγνό εκβιασμό στις κοινωνίες που αναγκαστικά αποδέχονται την απαξίωση, την καθίζηση, τα κουρέματα περιουσιών και εισοδημάτων.
Το ρίσκο που πήρε όμως το Eurogroup, δεν ήταν τυχαίο: ξέρουν ότι ακόμα και έξοδος της Κύπρου από την Ευρωζώνη είναι μια πιθανή πλέον εκδοχή, ώστε αυτό να λειτουργήσει ως αμορτισέρ στην γενικευμένη κρίση του Νότου. Ξέρουν ότι η πιο δυναμική είσοδος των Ρώσων σε ευρωπαικά εδάφη κέρδους, δεν θα είναι και τόσο μεγάλη. Και ξέρουν ότι τελικά θα μαλακώσουν τις κοινωνίες, εμφανιζόμενοι πάλι ως σωτήρες δανειστές έσχατης ανάγκης. Τι δεν ξέρουν όμως; Ότι η ζημιά έγινε τόσο για το ‘ιερό ‘ του συστήματος( καταθέσεις) όσο και για την συνοχή της Ευρωζώνης. Το μακρύ χέρι των Βρυξελλών που μπήκε στις ζωές μας για να μας σώσει από την κακοδιαχείριση των κομμάτων και των κρατικών λειτουργών σε κάθε χώρα, αποδεικνύεται ότι απλώνεται πολύ και μπαίνει στους κόπους μια ζωής( αποταμίευση)και όχι μόνο στον μελλοντικό ιδρώτα( μισθοί, συντάξεις). Επιμένω: η Ιστορία απέδειξε ότι αυτό το χέρι , απ όπου και αν προέρχεται, πάντα κόβεται όταν άδικα πνίγει τους πολλούς αυτής της γης, για να μην γράψουν ζημίες ή για να κερδίσουν οι λίγοι…