Τα δρομολόγια της «αγωνίας» – Κράτος εν κράτει το Ζεφύρι

 

Μαζί με τη νύχτα πέφτει κι ο τρόμος. Στα βραδινά δρομολόγια, όταν κλείνει η πόρτα του λεωφορείου της γραμμής που συνδέει τις Αχαρνές με το Ζεφύρι, οι λιγοστοί επιβάτες στριμώχνονται στο μπροστινό τμήμα του οχήματος. Στα πίσω καθίσματα σχεδόν καθημερινά κάθονται τοξικομανείς, οι οποίοι συχνά κάνουν χρήση ναρκωτικών ουσιών ακόμα και μέσα στο όχημα. Το λεωφορείο τους χειμερινούς μήνες μετά τις 6 το απόγευμα δεν περνά πλέον μέσα από το Ζεφύρι αλλά περιφερειακά, προκειμένου οι οδηγοί αλλά και οι επιβάτες να αισθάνονται ασφαλείς.
Η γραμμή 735 είναι μόνο μία από αυτές που οι οδηγοί αποκαλούν «υψηλού κινδύνου».

Κατά τη διάρκεια των δρομολογίων τους συχνά έχουν γίνει μάρτυρες σοβαρών επεισοδίων, καβγάδων, πετροπόλεμου, ενώ ορισμένοι απ΄αυτούς έχουν δεχτεί και πυροβολισμούς. Το πρόβλημα είναι γνωστό και εξίσου έντονο εδώ και χρόνια αλλά οι όποιες προσπάθειες επίλυσής του ήταν μόνο προσωρινές και με αμφίβολα αποτελέσματα, όπως καταγγέλλουν οι οδηγοί.
Ακόμα και περιπολικά επιστρατεύτηκαν προκειμένου να συνοδεύουν τα λεωφορεία στα «δύσκολα» δρομολόγια, με πιο πρόσφατο περιστατικό αυτό στη γραμμή 805 του Ασπροπύργου όπου οδηγοί λεωφορείων είχαν δεχτεί επιθέσεις από αγνώστους: «Αυτό που έγινε στον Ασπρόπυργο που το λεωφορείο πήγαινε συνοδεία περιπολικού, είχε δοκιμαστεί και πριν από περίπου δύο χρόνια και στο Ζεφύρι. Κάνα μήνα μετά σταμάτησε όμως, καθώς δεν υπάρχουν πάντα διαθέσιμα περιπολικά», λέει ο Γιώργος Μπαλάφας.

Ετσι, σ΄αυτές τις περιπτώσεις αλλάζει η διαδρομή του λεωφορείου. Στο Ζεφυρί τον χειμώνα μετά τις 6 το απόγευμα το λεωφορείο δεν περνά μέσα από την πόλη, ενώ στον Ασπρόπυργο, εάν δεν υπάρχει διαθέσιμο περιπολικό, το δρομολόγιο τερματίζει στα διυλιστήρια, με αποτέλεσμα ορισμένοι επιβάτες να χρειάζεται να διανύσουν πεζή απόσταση που φτάνει τα πέντε χιλιόμετρα. Δρομολόγια «υψηλού κινδύνου» χαρακτηρίζονται από τους οδηγούς και αυτά των δύο γραμμών που συνδέουν το Μενίδι με την Ελευσίνα, ενώ το τελευταίο διάστημα τα… θερμά επεισόδια αυξήθηκαν ακόμα και στις δύο γραμμές κορμού που ενώνουν το Μενίδι με την Αθήνα (Σταθμό Λαρίσης).

«Είναι σχεδόν καθημερινό φαινόμενο να μας πετάνε πέτρες στα τζάμια», λέει ο Γιώργος Γεωργιάδης, οδηγός. «Αν ισχύσει το μέτρο της πώλησης εισιτηρίων από τους οδηγούς, στο τέλος θα βρουν 4-5 μαχαιρωμένους», προσθέτει ο Αναστάσιος Λαζαρίδης. Ο ίδιος λίγα χρόνια πριν είχε δεχτεί σφαίρες ύστερα από ένα δρομολόγιο: «Γέμισαν το λεωφορείο σκάγια», λέει και συνεχίζει: «Μπαίνουν μέσα μαστουρωμένοι και ανάβουν τσιγάρα στα πίσω καθίσματα. Ακόμα και ενέσεις έχουμε δει να χτυπάνε εδώ μέσα».

Δεν είναι όμως μόνο οι οδηγοί που αισθάνονται ανασφάλεια, αλλά και οι επιβάτες, πολλοί εκ των οποίων μάλιστα έχουν κόψει τις μετακινήσεις τις νυχτερινές ώρες: «Αποφεύγω το λεωφορείο το βράδυ κι όταν μπαίνω κάθομαι πάντα μπροστά», λέει η Ιωάννα Αρώνη.
«Οι τοξικομανείς που τσακώνονται για τη δόση τους είναι συχνό φαινόμενο. Κάνουν χρήση ναρκωτικών μέσα στα λεωφορεία με τσιγάρα και σκόνες. Καθημερινά έχει καβγάδες», προσθέτουν η Ελένη Γεράνη και η Ξανθή Σταμάτη. Εκτός απ΄αυτά τα περιστατικά όμως, τον τελευταίο καιρό σημειώνονται και κρούσματα ρατσιστικής βίας κυρίως στις γραμμές που πάνε προς τον Πειραιά ή εξυπηρετούν τη λαχαναγορά.
Ομάδες ακραίων στοιχείων επιβιβάζονται στα λεωφορεία, κάνουν face control στους επιβάτες και κατεβάζουν από τα οχήματα τους αλλοδαπούς, ενώ σε ορισμένους περιπτώσεις τους καταστρέφουν και τα έγγραφά τους.