Σε Αχαρτογράφητα Νερά

 

Αλέξανδρος Δράκος

Παρά τον σχηματισμό Κυβέρνησης, το θαλασσοδαρμένο πλοίο της Ελλάδας, εξακολουθεί να πλέει σε φουρτουνιασμένη θάλασσα, χωρίς να φαίνεται πουθενά γη

Εικονογράφηση: Θαλασσογραφία Κωνσταντίνος Βολανάκης (Ο πατέρας της Ελληνικής Θαλασσογραφίας), ΚΑΡΑΒΙ ΣΕ ΤΡΙΚΥΜΙΑ

Η αποκόλληση του αμφιβληστροειδούς φακού δεν είναι μια εύκολη περίπτωση. Ο αμφιβληστροειδής είναι ο κοίλος φακός στο βάθος του ματιού, στο κέντρο του οποίου υπάρχει ένα σημείο που ονομάζεται βοθρίον και όπου συγκεντρώνονται, οι οπτικές ακτίνες που περνάνε από την κόρη του ματιού, για να φτάσουν εκεί. Πίσω από τον αμφιβληστροειδή φακό ξεκινάει το οπτικό νεύρο που μεταδίδει τα οπτικά σήματα στον εγκέφαλο και αυτή είναι σε πολύ γενικές γραμμές η λειτουργία της όρασης. Όπως καταλαβαίνει κανείς κάθε βλάβη στον αμφιβληστροειδή, μπορεί να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα στην όραση ή και απώλειά της ακόμη. Η αποκόλληση του αμφιβληστροειδούς μπορεί να γίνει καμιά φορά και χωρίς ιδιαίτερο λόγο σε άτομα μεγάλης ηλικίας. Συνηθέστερα οι βλάβες στον αμφιβληστροειδή προκαλούνται από κάποιο εξωτερικό χτύπημα στο μάτι. Είναι κάτι, για παράδειγμα που παθαίνουν πολύ συχνά οι πυγμάχοι. Σε άλλες περιπτώσεις μπορεί να προκληθεί και από στρες. Τέτοια πρέπει μάλλον να ήταν και η περίπτωση του νέου Πρωθυπουργού και αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας Αντώνη Σαμαρά. Είναι τέτοια η ένταση μιας προεκλογικής περιόδου, με τις συνεχείς μετακινήσεις, τις ομιλίες, τις συνεντεύξεις και ότι άλλο περιλαμβάνει μια προεκλογική περίοδος, που κανονικά το στρες και η κούραση πρέπει να είναι η μόνιμη συντροφιά των πολιτικών αρχηγών.

Έτσι η καινούργια Κυβέρνηση ξεκίνησε τις μέρες μας, με μια αποκόλληση αμφιβληστροειδούς και με το λιποθυμικό επεισόδιο του καινούργιου Υπουργού Οικονομίας Βασίλη Ράπανου. Αυτό όμως δεν προκαλεί απορίες. Εκείνο που προκαλεί περισσότερες απορίες, είναι το ποιος θα ήθελε να κυβερνήσει σε τέτοια περίοδο. Η «καυτή πατάτα» που όπως λέγαμε παλιότερα, είχε παραλάβει ο Γιώργος Παπανδρέου, δεν έχει πια ούτε αυτό το σχήμα ούτε αυτό το μέγεθος. Τώρα πια έχει μεγαλώσει και έχει βαρύνει. Τώρα μπορούμε να μιλάμε για «καυτό καρπούζι». Το πρωί της μέρας που ο Αντώνης Σαμαράς ορκιζόταν πρωθυπουργός, περίπου δυόμιση χιλιάδες Αθηναίοι, με σοβαρά προβλήματα επιβίωσης, περίμεναν κάτω από τον ήλιο, για να παραλάβουν δωρεάν ένα πακέτο μα λαχανικά και άλλα οπωροκηπευτικά, που είχαν φέρει στην Αθήνα οι παραγωγοί της Κρήτης, σε μια κίνηση αλληλεγγύης για τον πληθυσμό που υποφέρει. Η κρίση που μαστίζει την ελληνική κοινωνία, έχει από καιρό ξεπεράσει το στάδιο της οικονομικής κρίσης καθώς γιγαντώνεται η ανθρωπιστική κρίση που είναι το άμεσο και τραγικό αποτέλεσμά της. Οι αυτοκτονίες έχουν από καιρό ξεπεράσει τις δυο χιλιάδες και αυξάνονται, καθημερινά, ενώ το ίδιο συμβαίνει και με τις ληστείες και τις δολοφονίες για οικονομικούς λόγους.

Τα προεκλογικά προγράμματα των κομμάτων, είτε έλεγαν για καταγγελία, είτε για επαναδιαπραγμάτευση, είτε για οτιδήποτε σχετικό, δεν μπορούμε να τα πάρουμε στα σοβαρά, γιατί έτσι κι αλλιώς είναι λογαριασμοί χωρίς τον ξενοδόχο, δηλαδή, την ίδια τη δυναμική της κρίσης, τις προτεραιότητες των δανειστών, αλλά και την κρίση που γιγαντώνεται στην υπόλοιπη Ευρώπη. Και ότι πρόκειται να συμβεί από δω και πέρα, σε ότι έχει σχέση με το Μνημόνιο, την επαναδιαπραγμάτευση των όρων του, ίσως την βελτίωσή του, αλλά και το πώς θα μπορέσει να ξανακινηθεί η οικονομία και να υπάρξει κάποια ανάπτυξη, όλα αυτά αποτελούν μακροχρόνιες διαδικασίες, που ποιος ξέρει πότε θα αρχίσουν κάπως να ανακουφίζουν, όλους εκείνους που δίνουν αγώνα επιβίωσης. Στο μεταξύ όμως και ώσπου να συμβεί κάτι τέτοιο, τα πράγματα θα εξακολουθήσουν να πηγαίνουν χειρότερα. Τα χαράτσια θα εξακολουθήσουν να έρχονται, οι φόροι και τα ειδικά τέλη θα εξακολουθήσουν να πλήττουν σαν σφαίρες ακόμη και εκείνους που δεν έχουν εισοδήματα και οι άνθρωποι θα εξακολουθούν να πηδάνε από τα μπαλκόνια ή να αυτοκτονούν σε δημόσιους χώρους. Εκείνο που κάνει την πιο θλιβερή εντύπωση απ’ όλα είναι το ότι κανένα κόμμα, ούτε αυτά της συμπολίτευσης, ούτε αυτά της αντιπολίτευσης, δεν έχει κάνει κανένα σχέδιο και καμιά πρόταση για τους ανθρώπους που κινδυνεύει η ζωή τους.

Τα προβλήματα όμως είναι τόσο πολλά και διάσπαρτα, που κανείς δεν ξέρει από πού να αρχίσει και που να τελειώσει. Είναι δύσκολο να πεις τι θα καταφέρει να κάνει κι αυτή η κυβέρνηση, όπως και το σύνολο του πολιτικού κόσμου, που η κύρια ασχολία τους ήταν τα θέματα του δημόσιου τομέα, ενώ η όποια λύση αν μπορέσει να υπάρξει θα έρθει μόνο από την ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα. Δύσκολο είναι επίσης να δει κανείς το πώς θα αντιδράσει η Ευρωπαϊκή Ένωση στο ελληνικό πρόβλημα, τη στιγμή που το «βαρύ» πρόβλημα της εποχής είναι η Ισπανία, ενώ από κοντά πάει και η Ιταλία.

Το πόσο θα μπορέσει να αντέξει κι αυτή η κυβέρνηση, είναι ένα άλλο «στοίχημα» της εποχής, ενώ οι δυνατότητές για επιβίωση θα φανούν περισσότερο από το φθινόπωρο, όταν οι δυναμικές που θα αναπτυχθούν, θα γίνουν πιο ξεκάθαρες. Αλλά και η κυβέρνηση να πέσει και να έρθει κάποια, που πιθανότητα θα είναι ο Σύριζα, αυτό δεν σημαίνει ότι θα λυθούν και τα προβλήματα. Το αδιέξοδο υπερβαίνει τις δυνατότητες του όποιου κόμματος, σ’ ένα πρόβλημα που δεν έχει λύση. Το πλοίο της Ελλάδας εξακολουθεί να πλέει προς άγνωστη κατεύθυνση, σε αχαρτογράφητα νερά, ενώ η στεριά δεν φαίνεται πουθενά στον ορίζοντα.

To άρθρο ανήκει στην κατηγορία Politics | Thesis και έχει tags: Οικονομική κρίση | Ελλάδ