Κι αφού πρώτα ασχοληθήκαμε με τον Βάις και μετά με το timing της πώλησης του Μήτρογλου για τον Ολυμπιακό, πάμε να κάνουμε κι αυτό που χρωστάμε. Να ρίξουμε μια ματιά στην πλευρά του παίκτη, στο πως ο ίδιος χειρίστηκε τη φετινή χρονιά, στην τελική επιλογή του και στο μέλλον του στην Αγγλία με τη φανέλα της Φούλαμ. Σχόλιο: Θέμης Καίσαρης.
Δώρο επτά εκατομμύρια
Το πρώτο στο οποίο θα πρέπει να σταθεί κάποιος είναι πως ο Μήτρογλου ουσιαστικά “χάρισε” επτά εκατομμύρια ευρώ στον Ολυμπιακό. Είχε συμβόλαιο με ρήτρα οκτώ εκατομμυρίων και φημολογούμενο ενδιαφέρον από αρκετές ομάδες. Βασικός λόγος του ενδιαφέροντος ήταν πως ο Μήτρογλου φαινόταν πραγματικό κελεπούρι για μόλις 8 εκατομμύρια. Ήταν και καλός και φτηνός.
Ο καθένας μπορεί να έχει την άποψή για το τι είναι σωστό και τι όχι, αλλά σίγουρα αρκετοί παίκτες στη θέση του θα συμπεριφέρονταν διαφορετικά: “Σόρι, θέλω να φύγω, τώρα είναι η ευκαιρία μου κι αφού το συμβόλαιο λέει οκτώ εκατομμύρια, εγώ δεν μπορώ να κάνω κάτι, καλά είναι και τα οκτώ για εσάς”. Έρχεται ο Γενάρης, σκάνε οι προσφορές που καλύπτουν τη ρήτρα και ο Μήτρογλου μετά διαλέγει ομάδα για να συνεχίσει την καριέρα του κι αποχωρεί.
Δεν το έκανε. Πείστηκε να υπογράψει νέο συμβόλαιο (με αυξημένες φυσικά αποδοχές) που δεν θα περιείχε καν ρήτρα. Αυτομάτως, έπαψε να είναι “το κελεπούρι των οκτώ, που τον παίρνεις και αν δεν σου βγει δεν πειράζει, γιατί ήταν φτηνός”. Και αυτομάτως ο Ολυμπιακός μπορούσε να προσδοκά μεγαλύτερο κέρδος απ’την πώλησή του.
Τελικώς ο Ολυμπιακός καρπώθηκε σχεδόν τα διπλάσια. Και το έξτρα κέρδος των επτά εκατομμυρίων το οφείλει αποκλειστικά στην καλή διάθεση του παίκτη, που είχε μόνο να χάσει απ’την υπογραφή του νέου συμβολαίου και ελάχιστα (την αύξηση αποδοχών) να κερδίσει.
Ποσοστό
Και για να τα λέμε όλα, μου προξενεί τεράστια εντύπωση που το νέο συμβόλαιο δεν προέβλεπε ποσοστό για τον παίκτη σε μια ενδεχόμενη μεταγγραφή. Απ’τη στιγμή που ο Μήτρογλου δέχθηκε να βγει η ρήτρα, τότε το λογικό θα ήταν να έχει ένα 10%-20% στο πόσο που θα ξεπερνά τα 8 εκατομμύρια, στην υπεραξία που “χάρισε” με την κίνησή του στον Ολυμπιακό. Εδώ μέχρι κι ο Καστίγιο, ο παίκτης των τριών αγώνων, είχε ποσοστό απ’τη μεταγγραφή του στη Σαχτάρ και είχε τσεπώσει πέντε εκατομμύρια εξτρά, εκτός απ’τα λεφτά του συμβολαίου.
Απολύτως λογικό θα ήταν να πει η πλευρά του Μήτρογλου “οκ, αφαιρείται η ρήτρα, να κερδίσει περισσότερα η ομάδα απ’την πώλησή μου, αλλά δικαιούμαι ένα μέρος απ’το ποσό άνω των οκτώ εκατομμυρίων, αφού στην ουσία σας τα κάνω δώρο”. Είτε πολύ large, είτε ριγμένος, ο παίκτης έδωσε αυτά τα λεφτά στον Ολυμπιακό και δεν ενδιαφέρθηκε καν για ένα ποσοστό τους.
Βήμα
Αφήνουμε τα χρήματα και πάμε στο χορτάρι. Αρκετοί σε Ελλάδα και Αγγλία περίμεναν πως ο Μήτρογλου θα πάει σε μεγαλύτερη ομάδα, παραξενεύτηκαν με την επιλογή της Φούλαμ και απόρησαν: αφήνεις τα νοκ-άουτ παιχνίδια του Champions League για να παλέψεις για τη σωτηρία στην Premier League;
Φάνηκε ξεκάθαρα πως ο Μήτρογλου ήθελε να αρπάξει τώρα την ευκαιρία και να μην περιμένει “κάτι καλύτερο”. Αφού είχε ζήσει στον Ολυμπιακό τον πρωταθλητισμό και το Champions League, στο μυαλό του το βήμα στην Premier League ήταν από μόνο του “κάτι καλύτερο”. Ακόμα κι αν ήταν για μια ομάδα που δεν είναι στο καλύτερο φεγγάρι της.
Προφανώς έπαιξε ρόλο το γεγονός πως η Φούλαμ τον παρακολουθούσε από πέρσι, όπως και η παρουσία του Καραγκούνη. Ο Καραγκούνης μπορεί να είναι αυτός που θα μάθει τη Φούλαμ στον Μήτρογλου, αλλά κι αυτός που θα μάθει τον Μήτρογλου στη Φούλαμ. Και πέρα από την όσο το δυνατόν καλύτερη προσαρμογή, ο Καραγκούνης μπορεί να βοηθήσει τον Μήτρογλου απλώς περνώντας χρόνο μαζί του: η νοοτροπία του, ο επαγγελματισμός του, η εμμονή του Κάρα με τη δουλειά και την προσπάθεια (μπορούν να) είναι σχεδόν κολλητικά.
Πρωταγωνιστής
Εκτός απ’αυτά, η μετακίνηση στη Φούλαμ μοιάζει στα μάτια μου σαν ένα βήμα που συνεχίζει τον δρόμο του Μήτρογλου. Όλα τα προηγούμενα χρόνια ο Μήτρογλου πέρασε από πολλά στάδια, αλλά ο τρόπος του ήταν σαφής σε όλα τα σημεία της διαδρομής: δεν φοβάται την ευθύνη, αλλά αντιθέτως θέλει να είναι πρωταγωνιστής, να τον υπολογίζουν και να βασίζονται πάνω του.
Το έκανε όταν τον γνωρίσαμε, με τους Νέους του Νιόμπλια στο Ευρωπαϊκό του 2007. Το έκανε στην πρώτη του χρονιά στην Ελλάδα με το γκολ απέναντι στη Λάρισα. Δεν μάσησε να γίνει ο ήρωας και κατέληξε ως ο μοιραίος εκείνο το βράδυ στην Κύπρο με την Ανόρθωση. Έβαλε δύο γκολ σε ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό και έβγαλε πιστόλια στον Κόκκαλη. Πήγε να στείλει τον Ολυμπιακό στους 8 κόντρα στην Μπορντό και έκανε ειρωνικό νόημα “κάντε με αλλαγή”, μετά το εκπληκτικό γκολ με το δεξί.
Πήγε δανεικός στον Πανιώνιο, που χαροπάλευε. Άλλοι θα χάνονταν, αυτός έγινε ηγέτης. Έντεκα ματς, οκτώ γκολ, τους έσωσε. Πάλι δανεικός: κάποιοι θα απογοητεύονταν, αλλά αυτός κανένα πρόβλημα. Καλή ομάδα ο Ατρόμητος, περισσότερα γκολ για τον Μήτρογλου, τελικός Κυπέλλου.
Επιστροφή στο λιμάνι. Το συζητούσαμε και σε προηγούμενο κείμενο. Δεν έκανε πέρσι λιγότερα απ’αυτά που έκανε φέτος. Μπορεί το φετινό χατ-τρικ στο Βέλγιο να ήταν ιστορικό, αλλά μην ξεχνάμε πως πέρσι ο Μήτρογλου σκόραρε σε τέσσερα απ’τα έξι ματς στον όμιλο, παρότι ξεκίνησε βασικός μόνο σε τρία εξ αυτών.
Κάποτε άγουρος και πιο τρελός, πλέον πιο ώριμος και πλήρης, αλλά πάντα πρωταγωνιστής. Παίκτης που δεν τον λες ηγέτη, αλλά σίγουρα βλέπεις πως ποτέ δεν φοβάται να είναι στο επίκεντρο και δεν αντέχει να μην παίζει, να μην υπολογίζεται, να μην πρωταγωνιστεί.
Πίεση
Με βάση όλα αυτά, το βήμα στη Φούλαμ μπορεί να εκληφθεί ως μια κατάλληλη συνέχεια. Μια άλλη ομάδα μπορεί να ήταν μεγαλύτερη, αλλά σίγουρα θα είχε και καλύτερους παίκτες απ’αυτόν. Ο Μήτρογλου αλλού μπορεί να έπαιζε λιγότερο και το κυριότερο ήταν πως θα αντιμετωπιζόταν με τη σχετική επιείκεια: τώρα ήρθε, από πολύ πιο μικρό πρωτάθλημα, θα προσαρμοστεί μέχρι το Μάιο και του χρόνου θα έχουμε περισσότερες απαιτήσεις απ’αυτόν.
Όλα αυτά δεν ισχύουν στη Φούλαμ. Τώρα ισχύει το “σε παρακολουθούμε από πέρσι, δώσαμε πολλά για σένα, διώξαμε τον Μπερμπάτοφ, πάρε φανέλα βασικού, μπες, παίξε, σκόραρε, κράτα μας στην κατηγορία”. Εύκολα λέμε απ’έξω πως θα είχε μεγαλύτερη πίεση και απαιτήσεις στην Άρσεναλ πχ, αλλά στην πραγματικότητα η μετακίνηση στη Φούλαμ αυτή τη στιγμή βάζει μεγάλο βάρος ευθύνης στους ώμους του Μήτρογλου.
Αν αποτύχει, δεν θα του πουν “δεν πειράζει, του χρόνου θα είσαι καλύτερος”. Πρέπει να πετύχει και πρέπει να το κάνει άμεσα. Κι όλα αυτά χωρίς χρόνο προσαρμογής, χωρίς προετοιμασία, σε μια ξένη χώρα, ενώ προέρχεται από τραυματισμό και δεν έχει σερί σκοραρίσματος, με τελευταίο γκολ αυτό στη Ρουμανία, στις 15 Νοεμβρίου, δυόμιση μήνες πριν. Πίεση και μάλιστα μεγάλη.
Ενισχύσεις
Το καλό είναι πως η Φούλαμ δεν βάσισε τον Ιανουάριο μόνο σ’αυτόν. Σε μια μεταγγραφική περίοδο που έμοιαζε με ανακατασκευή-ανακαίνιση, οι Λονδρέζοι αποχαιρέτησαν Μπερμπάτοφ, Ρουίς, Τααράμπτ, Σεντέρος και Χιουζ. Μαζί με τον Μήτρογλου ήρθαν ο κόφτης Κβιστ απ’την Στουτγάρδη, ο Χόλτμπι για δεκάρι απ’την Τότεναμ, ο Χάιτιγκα για στόπερ απ’την Έβερτον και ο Ντέμπσι επέστρεψε στην ομάδα που έκανε όργια το 2012.
Επιχειρήθηκε μια βελτίωση του κακοφτιαγμένου ρόστερ με το οποίο η Φούλαμ ξεκίνησε τη φετινή σεζόν, απ’το νέο ιδιοκτήτη που προφανώς δεν θέλει να δει την ομάδα να υποβιβάζεται στην πρώτη του χρονιά. Ο Μήτρογλου είναι ο πιο ακριβός και αυτός απ’τον οποίον αναμένονται τα περισσότερα, αλλά τουλάχιστον δεν θα είναι μόνος, θα έχει supporting cast. Αλλά και πάλι θα είναι στο ρόλο που του αρέσει, αυτόν του πρωταγωνιστή.
Σκαλοπάτι
Για όλα τα παραπάνω, του αξίζει να πετύχει. Κι αν το κάνει, τότε για μια ακόμη φορά θα έχει μετατρέψει τη δυσκολία σε σκαλοπάτι για κάτι καλύτερο. Τέτοιος ήταν ο δρόμος του μέχρι τώρα, σ’αυτόν συνεχίζει. Ούτε πυροτέχνημα, ούτε αστέρι που ανέβηκε ψηλά και έπεσε γρήγορα, αλλά πρωταγωνιστής που ανεβαίνει τα επίπεδα ένα-ένα, σταθερά, χωρίς άλματα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.