Γράφει ο Μελέτης Μελετόπουλος
Δεν ειναι μονον το φιλομνημονιακό, φιλογερμανικό, παλαιοκομματικό στρατόπεδο που εμφανίζεται με πολλές διαφορετικές εκφάνσεις (ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΠΑΣΟΚ, ΕΛΙΑ, ΠΟΤΑΜΙ, ΔΗΜΑΡ).Είναι και το αντιμνημονιακό, που διεκδικείται μάλιστα από πολιτικές κινήσεις και ομάδες διαμετρικά αντίθετου προσανατολισμού. ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην Αριστερά, ΑΝΕΛ, ΕΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΑΙ ΤΟ ΛΑΟ στη Δεξιά.
Ανάμεσά τους μία πλειάδα μικροσκοπικών κομμάτων και ομάδων με αντιμνημονιακό προσανατολισμό. Τα διαφορετικά αυτά κόμματα διαφέρουν σε ουσιώδη σημεία, ιδεολογικά, φιλοσοφικά κλπ., με αποτέλεσμα η συνεννόηση μεταξύ τους να είναι αδύνατη.
Οπωσδήποτε, παίζουν ρόλο οι προσωπικές αντιπάθειες, φιλοδοξίες, δεσμεύσεις, πολιτικές καταγωγές και διαδρομές του καθενός. Δεν είναι εύκολο να συνεργασθούν ο Πολύδωρας με τον Λαφαζάνη ή ο Καμμένος με τον Αλαβάνο.... Άλλωστε, και το ίδιο το αντιμνημονιακό τους πρόγραμμα έχει εντελώς διαφορετική κατεύθυνση. Άλλος θέλει να απαλλαγεί η χώρα από το μνημόνιο για να εγκαθιδρυθεί ένα νέο είδος υπαρκτού σοσιαλισμού και άλλος για να παλινορθώσει την παραδοσιακή μεταπολεμική δεξιά.
Αυτή η ασυνεννοησία θα μπορούσε ενδεχομένως να υπερκερασθεί εάν υπήρχε ένας ελάχιστος κοινός τόπος ή εάν υπήρχε ένας γενικά αναγνωρισμένος αρχηγός, που θα διατύπωνε αυτόν τον ελάχιστο κοινό τόπο και θα επέβαλε πειθαρχία στον αγώνα για την επίτευξή του. Ένα τέτοιο πρόσωπο, έστω και σε συμβολικό επίπεδο, θα μπορούσε να είναι ο Μανώλης Γλέζος ή ο Μίκης Θεοδωράκης, αριστεροί αλλά με πλήρη αποδοχή της κεντροδεξιάς, λόγω αδιάλλακτου πατριωτισμού και ηθικής ακεραιότητας. Αυτό όμως δεν επετεύχθη στην αρχή του μνημονίου, με αποτέλεσμα να ακολουθήσει πολυδιάσπαση. Ασφαλώς είχε διαμορφωθεί ένα ενιαίο αντιμνημονιακό μπλοκ, η εξέλιξη θα ήταν διαφορετική. Η αναζήτηση ευθυνών τώρα δεν έχει κανένα νόημα.
Όμως, αν σήμερα δεν είναι δυνατόν να ενοποιήσει κάποιος σε ενιαίο αγωνιστικό σχήμα την αντιμνημονιακή κεντροαριστερά και την αντιμνημονιακή κεντροδεξιά, θα μπορούσε τουλάχιστον να υπάρξει μία προσωπικότητα που να συστρατεύσει σε ενιαίο μέτωπο την αντιμνημονιακή κεντροδεξιά. Ένα τέτοιο πρόσωπο θα συσπείρωνε τους κεντροδεξιούς ψηφοφόρους, θα απέβαλε όλη τη φαυλοκρατία της Μεταπολίτευσης από το πολιτικό σκηνικό, θα διαμόρφωνε ένα στελεχιακό δυναμικό με τα καλύτερα, ποιοτικά και ακέραια στοιχεία της ελληνικής κοινωνίας και θα προέβαλε ένα συνεκτικό, ρεαλιστικό όραμα για το μέλλον.
Αυτές ο διεργασίες είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα αρχίσουν να συντελούνται μετά τις ευρωεκλογές.
Πηγή KontraNews
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.