Του Tobias Langdon (Occidental Observer) / ΚΟΚΚΙΝΟΣΟΥΡΑΝΟΣ
Μπορείτε να εμπιστευτείτε κάποιον που λέει πάντα την αλήθεια. Αλλά μπορείτε επίσης να εμπιστευτείτε κάποιον που λέει πάντα ψέματα. Η mainstream βρετανική πολιτική εμπίπτει στη δεύτερη κατηγορία. Έχουμε ένα Συντηρητικό κόμμα που μισεί την Παράδοση, ένα Εργατικό κόμμα που μισεί την εργατική τάξη και ένα κόμμα των Φιλελεύθερων Δημοκρατών που μισεί τη δημοκρατία. Μπορείτε να εμπιστευτείτε τα τρία αυτά κόμματα που βρίσκονται διαρκώς στην υπηρεσία των πλούσιων επιχειρηματιών που τα χρηματοδοτούν.
Ως εκ τούτου, αν θέλετε να ξέρετε αν κάτι είναι κακό για τη Βρετανία, απλά ρωτήστε: λένε οι Τρεις Μεγάλοι (Big Three) ότι αυτό είναι καλό για τη Βρετανία; Αν ναι, λένε ψέματα, οπότε πρέπει να είναι κακό. Οπότε πάμε στο UKIP, το Κόμμα Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου που θέλει να αποχωρήσει από την Ευρωπαϊκή Ένωση και να μειώσει δραστικά τη μαζική μετανάστευση. Οι Big Three και τα μέσα ενημέρωσης των συμμάχων τους από καιρό εργάστηκαν για να δυσφημιστεί τοUKIP ως «ρατσιστικό» και «ξενοφοβικό». Και τώρα, καθώς φαίνεται ότι το UKIP θα κερδίσει στις επερχόμενες ευρωεκλογές, εργάζονται ακόμη πιο σκληρά:
Διαβάζουμε: Η πρώτη διακομματική εκστρατεία για την καταδίκη του κόμματος του Nigel Farage ως «ρατσιστικό» ξεκίνησε, εν μέσω φρέσκων δημοσκοπήσεων που δείχνουν ότι το UKIP μπορεί να έρθει πρώτο σε ολόκληρη την Αγγλία στις ευρωπαϊκές εκλογές.
Η εκστρατεία με επικεφαλής την πρώην υπουργό Εργασίας Μετανάστευσης Barbara Roche (φώτο δεξιά, μαζί με την εβραϊκής καταγωγής βουλευτή Lynn Featherstone), η οποία υποστήριξε : «η εκστρατεία του UKIP πρέπει να το εκτεθεί για αυτό που είναι, μια ρατσιστική εκστρατεία. Το κόμμα ενεργεί αυτό που στην πραγματικότητα είναι μια μορφή «Euracism» («Ευρατσισμού»!). Πρόκειται για την χρησιμοποίηση της ίδιας γλώσσας και τακτικών που χρησιμοποιούνται από ανοιχτά ρατσιστικά κόμματα, όπως τοBNP, αλλά αντί για στόχο τους μετανάστες από την Αφρική και την Ασία έχει στόχο τους μετανάστες από το εσωτερικό της ΕΕ».
Η νευρικότητα Συντηρητικών και Εργατικών για την άνοδο τουUKIP έχει οδηγήσει σε μια όλο αυξανόμενη δημόσια συζήτηση και στα δύο κόμματα για το αν θα του επιτεθούν ή θα απορρίψουν τις πολιτικές του κατά της μετανάστευσης (βλ. The Guardian, 28Απριλίου 2014).
Σημειώστε ότι η καμπάνια είναι «διακομματική» και μιλάει εκ μέρους των Big Three. Και σημειώστε ποιος είναι ο υπεύθυνος. ΗBarbara Roche, η οποία είναι μια ενδιαφέρουσα φιγούρα. Φαίνεται και ακούγεται ένα καλό παράδειγμα : οι αριστερές πολιτικοί δεν είναι οι στερεοτυπικές θηλυκές γυναίκες. Η Roche ήταν επίσης στο επίκεντρο της συνομωσίας των Εργατικών να βλάψουν τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους τους με το άνοιγμα των συνόρων της Βρετανίας σε όλον τον κόσμο.
Διαβάζουμε: Τα ισχυρότερα στοιχεία για την συνωμοσία του Εργατικού Κόμματος προέρχονται από ένα από τα «δικά τους παιδιά», τον Andrew Neather (φώτο), που έγραφε τις ομιλίες του Μπλερ, του Jack Straw και του David Blunkett, ο οποίος με ένα άρθρο του στην Evening Standard, τον Οκτώβριο του 2009, έριξε την βόμβα: Η Μετανάστευση, έγραψε, «δεν συνέβη έτσι απλά, αλλά ήταν σκόπιμη πολιτική των υπουργών από τα τέλη του 2000 ... το σχέδιο ήταν να ανοίξει το Ηνωμένο Βασίλειο τα σύνορά του στη μαζική μετανάστευση» (βλ. εδώ, εδώ και εδώ).
Ήταν στο επίκεντρο της πολιτικής τον Σεπτέμβριο του 2001, συντάσσοντας την ομιλία ορόσημο της τότε Υπουργού Μετανάστευσης Barbara Roche και ανέφερε «είναι ξεκάθαρο από κάποιες συζητήσεις ότι η πολιτική είχε ως στόχο - αν και αυτό δεν ήταν ο κύριος σκοπός της - να τρίψετε στη μούρη της Δεξιάς τη διαφορετικότητα και να βγάλει εκτός παιχνιδιού τα επιχειρήματά τους» . ...
[Ο Neather υπογράμμισε ότι η μελέτη αυτή είχε περιβληθεί από μυστικότητα: «Προσχέδια είχαν μοιρασθεί το καλοκαίρι του 2000 με εξαιρετική απροθυμία: υπήρχε μία παράνοια μήπως φθάσει στα ΜΜΕ»].
Έρευνα που διεξήγαγε η Εκλογική Επιτροπή μετά τις γενικές εκλογές του 2005 διαπίστωσε ότι το 80 τοις εκατό των ψηφοφόρων με καταγωγή από την Καραϊβική και την Αφρική είχε ψηφίσει Εργατικούς, ενώ μόνο το 3 τοις εκατό είχε ψηφίσει Συντηρητικούς και περίπου 8 τοις εκατό Φιλελεύθερους Δημοκράτες.
Η ψήφος των Ασιατών χωρίστηκε περίπου 50 τοις εκατό στους Εργατικούς, 10 τοις εκατό στους Συντηρητικούς και 15 τοις εκατό στους Φιλελεύθερους Δημοκράτες.
Όπως οι Εργατικοί στο σύνολό τους, έτσι και η Barbara Rocheπροφανώς δεν ενδιαφέρονταν για τη Λευκή εργατική τάξη. Αλλά για ποιον νοιάζεται άραγε; Πιθανόν η εκπαίδευση της προσφέρει μια ένδειξη. Παρακολούθησε το JFS στο Λονδίνο, γνωστό παλαιότερα ως ‘Jews’Free School’. Σύμφωνα με τη Wikipedia, η θρησκεία του είναι «Ορθόδοξος Ιουδαϊσμός» και υπήρξε κάποτε το μεγαλύτερο εβραϊκό σχολείο στην Ευρώπη. Ένας άλλος πρώην μαθητής του είναι ο Israel Zangwill (1864 – 1926 - φώτο), ο οποίος εκλαΐκευσε την ιδέα της Αμερικής ως «χωνευτήρι»(“melting-pot”) όλων των φυλών και των θρησκειών.
 |
| Ο Cohen, ο... «Διαφορετικοκράτης» |
Έτσι, η Roche και ο Zangwill παρακολούθησαν ένα αποκλειστικά εβραϊκό σχολείο πριν αρχίσουν τα πολυπολιτισμικά τους κηρύγματα στους «εθνικούς». Αυτό το πρότυπο ζει και βασιλεύει. Ο σημερινός γενικός διευθυντής του BBC ονομάζεται DannyCohen. «Παρακολούθησε ένα εβραϊκό δημοτικό σχολείο στο βόρειο Λονδίνο» και είναι παντρεμένος με μια Εβραία οικονομολόγο ονόματι Noreena Hertz (εδώ). Παρά το γεγονός αυτού του εθνοκεντρισμού του για τον εαυτό του, θέλει να προωθήσει το ιδεώδες της πολυτισμικότητας στους υπόλοιπους από εμάς :
Διάβασε σχετικό άρθρο: Το BBC θέλει οι αθλητικές εκπομπές να έχουν λιγότερους λευκούς και οι δραματικές σειρές να έχουν περισσότερους μαύρους και ομοφυλόφιλους ηθοποιούς
Αυτό που θέλει πραγματικά ο Cohen είναι λιγότεροι Λευκοί άνδρες, αν και αυτός ο περιορισμός δεν θα επηρεάσει τους Εβραίους, όπως τον αποκρουστικό David Baddiel (φωτο).Μοιράζεται το όραμα της Barbara Roche, μια Βρετανία δηλαδή «χωνευτήρι», όπου οι Λευκοί Βρετανοί θα εξαφανιστούν μέσα σε μια πλημμύρα «διαφορετικότητας». Με άλλα λόγια, ο ίδιος και ηRoche θέλουν να καταστρέψουν τη Βρετανία. Η οποία δεν θα είναι ένα έθνος πια, αλλά ένα είδος μοτέλ, κάποιων ανθρώπων χωρίς ρίζες που ήρθαν να ζήσουν εκεί, ενώ θα παρέχουν φτηνή εργασία για τους ολιγάρχες. Το UKIP φαίνεται να απειλεί αυτό το λαμπερό όραμα, το οποίο είναι ο λόγος που η Roche και ο Cohenαγωνίζονται σκληρά εναντίον του UKIP.
 |
| Αυτός εδώ είναι ένας άλλος Cohen: Ο Nick ο «Νεοσυντηρητικός», όχι ο Cohen, ο «Διαφορετικοκράτης» |
Αν στον Nick Cohen δεν αρέσει το UKIP, αυτό είναι ένα πολύ καλό σημάδι υπέρ του. Το ίδιο η αντίδραση ενός εβραϊκής καταγωγής πολιτικού που ονομάζεται Robert Halfon, (φωτο). βουλευτής των Συντηρητικών, που λέει ότι «Τα μέλη του UKIPμοιάζουν με Ναζί», και ο οποίος ισχυρίζεται ότι έχει καθαρίσει το κόμμα του από εξτρεμιστές.
Διαβάζουμε: Ένας βουλευτής των Συντηρητικών ισχυρίζεται ότι τοUKIP έχει κάνει το κόμμα του David Cameron μια χάρη, να το «καθαρίσει» από τα άτομα με ακραίες απόψεις. Ο Robert Halfonκατηγόρησε τον ευρωβουλευτή του UKIP Gerard Batten, ότι υποστηρίζει μια πολιτική που «κυριολεκτικά μοιάζει με τους Ναζί», προτείνοντας οι μουσουλμάνοι να υπογράφουν μια Χάρτα στην οποία θα απορρίπτουν τη βία ....
Ο Halfon είπε : «Για μένα υπάρχουν δύο είδη UKIP - ο τύπος τουGodfrey Bloom, που είναι σαν μια διασταύρωση μεταξύ του [κωμικού ηθοποιού] Sid James και του [κωμικού] BernardManning και στη συνέχεια υπάρχει ένα πολύ πιο σκοτεινό, εκείνο του ευρωβουλευτή ο οποίος είπε ότι κάθε μουσουλμάνος θα πρέπει να υπογράψει μια δήλωση μη - βίας , η οποία για μένα είναι κυριολεκτικά σαν τους Ναζί που έλεγαν στους Εβραίοι ότι θα πρέπει να φορούν ένα κίτρινο αστέρι».
Ο Halfon, του οποίου ο Εβραίος παππούς αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Λιβύη για να αποφύγει τις διώξεις, πρόσθεσε: «Πραγματικά θεωρώ ότι είναι αποτρόπαιο και τρομακτικό. Είμαι κατάπληκτος ότι ο άνθρωπος εξακολουθεί να είναι βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Πώς θα μπορούσε κάποιος να πει κάτι τέτοιο και στη συνέχεια, να μην ζητεί συγγνώμη».
Και πρόσθεσε : «Με πολλούς τρόπους το UKIP μας έχουν κάνει ένα τεράστιο όφελος επειδή έχει καθαρίσει το κόμμα των Συντηρητικών από ανθρώπους που έχουν παρόμοιες απόψεις, κάτι που είναι σπουδαίο, διότι δεν θέλω ανθρώπους που έχουν αυτές τις απόψεις στο κόμμα μου».(βλ. The Independent, 6 Μαρτίου 2014).
Πάντως δεν περιμένω πολλά από το UKIP. Είμαι καχύποπτος για τους υποστηρικτές του και μπορώ να προβλέψω ότι οι υποστηρικτές του θα αξιοποιηθούν σαν τους Λευκούς εθνικιστές της Ουκρανίας, οι οποίοι αγωνίστηκαν για να αντικαταστήσουν ένα φιλο- ρωσικό καθεστώς με ένα καθεστώς Εβραίων ολιγαρχών. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν κάποιες ελπιδοφόρες ενδείξεις του φαινομένου UKIP. Η εχθρική ελίτ ουρλιάζει «ρατσιστές» και προσπαθεί να τρομάξει τους Λευκούς που τους αρέσουν αυτά που λέει το UKIP. Η τακτική δεν λειτουργεί. Πολλοί από εμάς δεν θέλουμε η χώρα μας να μετατραπεί σε ένα “Μοτέλ Roche”. Το UKIP μπορεί να είναι η αρχή για κάτι μεγάλο.
ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή
Όταν μόνη της η Φαλάτσι έδιωξε τους Σομαλούς από την πλατεία του καθεδρικού ναού (Duomo) που την είχαν μετατρέψει σε αποχωρητήριο
Τον Ιανουάριο που μας πέρασε, ο πρόεδρο της Σομαλικήςκοινότητας της Τοσκάνης στην Ιταλία, Osman Gaal, έλαβε ειδοποιητήριο ότι πρέπει να πληρώσει φόρο 29.000 ευρώ, από ένα παλιό πρόστιμο που του είχε επιβληθεί για παράνομη κατοχή δημόσιας γης. Το πρόστιμο είχε επιβληθεί, επειδή μια ομάδα Σομαλών, τον Ιούλιο του 2000, είχε στήσει μια σκηνή στην Piazza Duomo της Φλωρεντίας, την πλατεία του ιστορικού Καθεδρικού Ναού της εκκλησίας της Σάντα Μαρία ντελ Φιόρε (Αγίας Μαρίας των Λουλουδιών), ως μέρος μιας διαμαρτυρίας για κάποιουςΣομαλούς πρόσφυγες, για την οποία υπήρχαν διαμαρτυρίες, αλλά και "αλληλέγγυοι", αφού, όπως αναφέρει ο Gaal, «είχαμε την αλληλεγγύη του καθολικού επισκόπου». Η ιστορία περιγράφεται από την αείμνηστη Oriana Fallaci, στο βιβλίο της «H Οργή και η Περηφάνεια» (2003) με τον μοναδικό, δικό της τρόπο. Απολαύστε την:
Εγώ, δεν πηγαίνω να στήσω αντίσκηνα στη Μέκκα. Ούτε πηγαίνω να πω το Πάτερ Ημών ή το Άβε Μαρία μπροστά από τον τάφο του Προφήτη. Δεν κατουρώ στους τοίχους ενός τζαμιού κι ούτε θα έκανα τη χοντρή μου ανάγκη πάνω τους. Όταν επισκέπτομαι τις χώρες τους (κάτι από το οποίο δεν αντλώ καμιά ευχαρίστηση), ποτέ δεν ξεχνώ ότι είμαι ξένη και φιλοξενούμενη.Προσέχω να μην προσβάλλω τους κατοίκους με κάποια ενδυμασία, χειρονομία ή συμπεριφορά που ίσως να είναι συνηθισμένη για μας, αλλά ανάρμοστη για εκείνους. Θεωρώ καθήκον μου να συμπεριφέρομαι πάντοτε με σεβασμό, ευγένεια, προσοχή. Ζητώ συγγνώμη αν λόγω άγνοιας ή απερισκεψίας τύχει και παραβιάσω κάποιο κοινωνικό κανόνα ή κάποια δεισιδαιμονία τους. Έτσι….. δεν μπορώ να ξεχάσω την εικόνα του τεράστιου αντίσκηνου που πριν δυο καλοκαίρια παραμόρφωνε την πλατεία του Καθεδρικού Ναού της Φλωρεντίας, της δικής μου πόλης.
Ήταν ένα αντίσκηνο γιγαντιαίων διαστάσεων, μια τέντα, που την είχαν στήσει Μουσουλμάνοι από τη Σομαλία, οι οποίοι διαμαρτύρονταν επειδή η Ιταλική Κυβέρνηση, για μια και μοναδική φορά, είχε αργήσει να τους ανανεώσει τα διαβατήριά τους και να δεχτεί τους συγγενείς τους που κατά ορδές επιθυμούσαν να εισβάλουν στη χώρα μας. Δηλαδή, τις μανάδες, τους πατεράδες, τ’ αδέλφια, τους θείους, τις θείες, τα ξαδέλφια, τις έγκυες γυναίκες τους και πιθανόν ακόμη κι όλους τους συγγενείς των συγγενών. Είχαν στήσει το αντίσκηνό τους δίπλα στο κτίριο της Αρχιεπισκοπής, ενώ είχαν τη συνήθεια να αφήνουν πάνω στο πεζοδρόμιο τα παπούτσια τους και τα μπουκάλια με το νερό που χρησιμοποιούσαν για να πλένουν τα πόδια τους πριν τις προσευχές. Δηλαδή, ακριβώς μπροστά στον Καθεδρικό Ναό της Σάντα Μαρία ντελ Φιόρε και μονάχα λίγα βήματα από το Βαπτιστήριο. Η σκηνή ήταν επιπλωμένη σαν ένα μικρό διαμέρισμα: τραπέζια, καρέκλες, σεζλόνγκ, στρώματα για να κοιμούνται και να γ….ν και καμινέτα για μαγείρεμα που γέμιζαν την πλατεία με μια ανυπόφορη δυσωδία. Πάντοτε διάπλατα ανοιχτή προς δημόσια θέα. Το αντίσκηνο είχε παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, ενώ από μέσα ακουγόταν συνεχώς μια κασέτα που έπαιζε τη φωνή ενός μουεζίνη, που ασταμάτητα προέτρεπε τους Πιστούς, κατηγορούσε τους Άπιστους και έπνιγε με βάναυσο τρόπο τους γλυκούς ήχους από τις γύρω καμπάνες. Και σαν να μην έφταναν όλ’ αυτά, παντού υπήρχαν οι κίτρινοι λεκέδες από ούρα που σπίλωναν τα χιλιόχρονα μάρμαρα και την επίχρυση πύλη του Βαπτιστηρίου. (Θεέ και Κύριε! Αυτοί οι γιοι του Αλλάχ ξέρουν να σημαδεύουν με τα ούρα τους από μεγάλη απόσταση! Πώς μπορούσαν να πετυχαίνουν με τέτοια ακρίβεια τον στόχο τους που βρισκόταν πίσω από ένα προστατευτικό κιγκλίδωμα, σχεδόν δυο μέτρα απόσταση από τα όργανα της εκτόξευσης;) Επιπλέον, οι γιοι του Αλλάχ, με λεκέδες από κάτουρο και με σωρούς από κόπρανα που έφραζαν την κύρια είσοδο του Σαν Σαλβατόρε Βεσκόβο: την εξαιρετική αυτή εκκλησία, ρωμανικής αρχιτεκτονικής (του ένατου αιώνα), που βρίσκεται κοντά στην πλατεία είχαν μετατρέψει τον ιερό ναό σε αποχωρητήριο.
Άλλωστε, αυτά τα γνωρίζεις. Τα γνωρίζεις, γιατί σε είχα πάρει τηλέφωνο και σε είχα παρακαλέσει να παρέμβεις, θυμάσαι; Είχα, επίσης, τηλεφωνήσει και στον Δήμαρχο της Φλωρεντίας, ο οποίος με επισκέφτηκε αμέσως, υπέμεινε στωικά την έξαρση του θυμού μου και κάπως ντροπαλά παραδέχτηκε πως οι διαμαρτυρίες μου ήταν δικαιολογημένες: «Έχετε δίκιο. Πραγματικά, έχετε δίκιο». Αλλά δεν έδωσε εντολή να απομακρυνθεί το αντίσκηνο. Το αμέλησε, ή καλύτερα, δεν είχε τα κότσια να το κάνει.Επικοινώνησα και με τον Υπουργό Εξωτερικών, έναν Φλωρεντινό με έντονη φλωρεντινή προφορά, ο οποίος είχε την αρμοδιότητα να εγκρίνει ή να απορρίψει την ανανέωση των διαβατηρίων τους. Κι αυτός υπέμενε στωικά τον ψυχικό μου αναβρασμό. Κι αυτός παραδέχτηκε ότι οι διαμαρτυρίες μου ήταν δικαιολογημένες: «Έχετε δίκιο. Πραγματικά, έχετε δίκιο». Αλλά, ούτε κι αυτός έκανε το παραμικρό για να απομακρυνθεί η σκηνή. Ακριβώς όπως ο Δήμαρχος, το αμέλησε. Ή καλύτερα, δεν είχε τα κότσια να το κάνει. Κατόπιν (πέρασαν πάνω από τρεις μήνες) άλλαξα τη στρατηγική μου. Τηλεφώνησα στον αστυνομικό διευθυντή της πόλης και του έτριξα τα δόντια: «Αγαπητέ κύριε διευθυντά, εγώ δεν είμαι πολιτικός: όταν λέω κάτι, το εννοώ στα σοβαρά. Αν μέχρι αύριο δεν έχετε απομακρύνει την αναθεματισμένη τη σκηνή, θα της βάλω φωτιά. Ορκίζομαι, λόγω τιμής, ότι θα την κάψω κι ούτε μια διμοιρία στρατιωτών δεν θα μπορέσει να με εμποδίσει και γι’ αυτό θέλω να με συλλάβετε! Να μου περάσετε χειροπέδες, να με ρίξετε στη φυλακή, να με κλείσετε μέσα! Έτσι, οι εφημερίδες και οι τηλεοπτικοί σταθμοί θα ενημερώσουν ολόκληρο τον κόσμο ότι η Φαλάτσι βρίσκεται κρατούμενη στην ίδια της την πόλη, επειδή επιχείρησε να την υπερασπιστεί. Κι αυτό θα αδειάσει τα σκατά στη μούρη ολωνών σας». Λοιπόν, σαν πιο γνωστικός από τους άλλους, ο διευθυντής της Ασφάλειας, μέσα σε λίγες μέρες είχε απομακρύνει την σκηνή. Το μόνο που απέμεινε ήταν μια έντονη και αηδιαστική δυσωδία στο πεζοδρόμιο της πλατείας. Δηλαδή, τα βρομερά υπολείμματα από την τρίμηνη σιχαμερή εκείνη κατάληψη.
 |
| Μουσουλμάνοι προσεύχονται μπροστά από τον καθεδρικό ναό του Μιλάνου |
Η νίκη μου όμως ήταν μια φτωχή νίκη, μια Πύρρειος νίκη. Κι αυτό επειδή αμέσως μετά, τα διαβατήρια των Σομαλών ανανεώθηκαν με την έγκριση του υπουργού Εξωτερικών, αυτού που μιλούσε με έντονη φλωρεντινή προφορά, ενώ επιπλέον όλα τα αιτήματά τους έγιναν δεκτά από την κυβέρνηση. Οπότε, σήμερα, όλοι αυτοί οι Σομαλοί διαμαρτυρόμενοι, καθώς και οι πατεράδες τους, οι μανάδες τους, τ’ αδέλφια τους, οι θείοι τους, οι θείες τους, τα ξαδέλφια τους και οι έγκυες γυναίκες τους (που, στο μεταξύ, έχουν προλάβει να γεννήσουν) έχουν εγκατασταθεί ακριβώς εκεί που ήθελαν: στη Φλωρεντία και σε άλλες πόλεις της Ευρώπης. Η νίκη μου ήταν φτωχή, ήταν μια Πύρρειος νίκη, επειδή η απομάκρυνση του αντίσκηνου δεν άλλαξε σε τίποτε τις εξωφρενικές προσβολές που για δεκαετίες τώρα ντροπιάζουν την πόλη μου, μια πόλη που κάποτε ήταν η θαυμαστή πρωτεύουσα της τέχνης, της ομορφιάς, του πολιτισμού. Η παρέμβασή μου δεν αποκάρδιωσε τους υπόλοιπους μουσουλμάνους εισβολείς: τους Αλβανούς, τους Σουδανούς, του Βεγγαλέζους, τους Τυνήσιους, τους Αιγυπτίους, τους Αλγερινούς, τους Πακιστανούς και τους Νιγηριανούς, που διακινούν πυρετωδώς ναρκωτικά.(φαίνεται ότι αυτό είναι μια αμαρτία που δεν την καταδικάζει το Κοράνι). Μαζί μ’ αυτούς, οι πλανόδιοι πραματευτές που κατακλύζουν τους δρόμους μας πουλώντας φτηνιάρικα ρολόγια και στυλό. Οι μικροπωλητές που εκθέτουν τα εμπορεύματά τους πάνω σε μικρά χαλιά, στη μέση των πεζοδρομίων. Οι πόρνες που, ασκώντας το επάγγελμά τους, διαδίδουν το AIDS ακόμη και στους δρόμους της επαρχίας. Οι διαρρήκτες που λεηλατούν τα σπίτια στην ύπαιθρο, ειδικά τη νύχτα και δεν τολμάς να τους αντιμετωπίσεις μ’, ένα ρεβόλβερ, γιατί σ’ αυτή την περίπτωση εσύ είσαι αυτός που θα πάει φυλακή. (Εκτός των άλλων και με την κατηγορία του ρατσιστή).
* Η Οριάνα Φαλάτσι (Oriana Fallaci: 1929 – 2006), η Ιταλίδα δημοσιογράφος, πολεμική ανταποκρίτρια και συγγραφέας, είναι γνωστή στην Ελλάδα για την σχέση της με τον Αλέκο Παναγούλη και για το πολυδιαβασμένο βιβλίο της «Γράμμα σε Ένα Παιδί που Δεν Γεννήθηκε Ποτέ». Το πιο επιτυχημένο όμως εμπορικά βιβλίο της, είναι το «H Οργή και η Περηφάνεια» (“The Rage and The Pride”) του 2003, που εκδόθηκε λίγο μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Το βιβλίο συγκέντρωσε τα πυρά των κριτικών με το σκεπτικό ότι προκαλεί το «μίσος εναντίον των μουσουλμάνων». Το επόμενο και τελευταίο της βιβλίο ήταν το “The Force of Reason” (“La Forza della Ragione”) δηλ. «Η Δύναμη της Λογικής» που έγινε και αυτό best seller. Εκεί η Φαλάτσι γράφει πως τρομοκράτες έχουν σκοτώσει 6.000 ανθρώπους τα 20 τελευταία χρόνια στο όνομα του Κορανίου και πως η ισλαμική πίστη σπέρνει μίσος αντί αγάπης και σκλαβιά αντί ελευθερίας.
Διάβασε το εκπληκτικό: Η Οριάνα Φαλάτσι κονιορτοποιεί το γελοίο επιχείρημα «Ήμασταν και εμείς κάποτε μετανάστες»
ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.