Τι είδα στα... σαράντα του ΠΑΣΟΚ

 

της Μαρίνας Μάνη Κανονικά θα έπρεπε να μπει ένα «δεν» μπροστά από τον τίτλο. Διότι αυτό που δεν είδε ο επισκέπτης του Ζαππείου στην χθεσινή εκδήλωση του ΠΑΣΟΚ για τα γενέθλιά του ήταν... το ΠΑΣΟΚ. Όχι ως άθροισμα μικρομεσαίων και κορυφαίων στελεχών που συγκροτούσαν κάποτε το «όλον ΠΑΣΟΚ». Αλλά ως ζωντανό πολιτικό οργανισμό με παρελθόν-παρόν-μέλλον. Υπό τους ήχους ενός τόσο διασκευασμένου «O Fortuna” από τις Carmina Burana που ούτε κι ο Karl Orff δεν θα το αναγνώριζε, συγκεντρώθηκαν κάπου 500-600 νυν και πρώην παράγοντες του κάποτε Κινήματος, πλαισιωμένοι από περίπου άλλους τόσους «φίλους» (στα πρώτα –άντα οι νεώτεροι καθώς τα νεανικά πρόσωπα έλαμψαν δια της απουσίας τους) με θολό στο μυαλό τους το γιατί: για να ευχηθούν «χρόνια πολλά» στο κόμμα που σαραντάρισε ή για να το... μνημονεύσουν και να πάνε για άλλα;  Ειρωνία; Όσο το ερώτημα παρέμενε αναπάντητο, τόσο από τα μεγάφωνα ακουγόταν ο στίχος του χιλιοακουσμένου “O Fortuna” ως απάντηση: “η επαχθής ζωή πρώτα καταπιέζει και μετά απαλύνει κατά τα γούστα της τη φτώχια και την εξουσία, τις λιώνει σαν πάγο”… Η εξυψωτική στιγμή ήταν στην αρχή της εκδήλωσης, όταν στην γιγαντοοθόνη άπλωσε στο αίθριο του Ζαππείου το βλέμμα και τη φωνή του Ανδρέα. Και το πηγαίο χειροκρότημα «έπεσε» τη στιγμή που ο ιδρυτής μιλούσε για «το ΠΑΣΟΚ των ονείρων και των προσδοκιών μας» καθώς καλούσε τα (τότε) κομματικά πλήθη «σε νέες μάχες για νέες νίκες». Και μετά, μίλησε ο Σημίτης Και μετά, ανέβηκε στο βήμα ο «γειωτικός» Κώστας Σημίτης για να τρυπήσει με τη βελόνα του ρεαλισμού την ονειρόφουσκα. Δεν ήταν η αναφορά στα λάθη του αντιπολιτευτικού ή κυβερνώντος ΠΑΣΟΚ – χειροκροτήθηκε άλλωστε η φράση του «οι χίμαιρρες πληρώνονται από όλους». Δεν ήταν ούτε η πτώση από το χαρωπό συννεφάκι του «διώχνουμε την τρόικα – θα ξαναγίνουμε χώρα που αποφασίζει μόνη της» όπως επιμένει να προβάλλει και το σημερινό, επίσημο, ΠΑΣΟΚ, ως κυβερνητικός εταίρος. Ήταν η στεγνή διαπίστωση πως το ΠΑΣΟΚ που ξέραμε τελείωσε και αυτό που πρέπει να έρθει στη θέση του  οφείλει να βιαστεί διότι «μην ακούτε διαβεβαιώσεις ότι δεν θα πάμε σε πρόωρες εκλογές». Κι αν ο Βενιζέλος τον κοιτούσε στα μάτια και συχνά πυκνά κουνούσε το κεφάλι επιδοκιμαστικά στα όσα έλεγε ο πρώην αρχηγός του πρώην εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ, έδειξε σκεπτικός και ανέκφραστος στην προειδοποίηση-απειλή περί πρόωρων εκλογών – όπως και στην ανοικτή αμφισβήτηση του «θετικού ευρω-αποτελέσματος». Όσο ο πρώην πρόεδρος και πρώην πρωθυπουργός άνοιγε τη βεντάλια της ομιλίας του, τόσο τα βλέμματα γίνονταν σκεπτικά – και κάποια πρόσωπα συννέφιαζαν. Παλιοί εκσυγχρονιστές που έδρασαν σε πρωταγωνιστικούς ρόλους και έχουν εξαφανισθει από το προσκήνιο απο εκείνο τον Ιανουάριο του 2004 που η ηγετική σκυτάλη πέρασε στα χέρια «του Γιώργου», ήταν εκεί. Και με διάθεση να μην χαριστούν στους «νυν» παίκτες: «Μην ψάχνετε να βρείτε τι εννοεί ο Σημίτης, σας λέει στα ίσια «τελειώνετε με το παρελθόν, ιδρύστε την Δημοκρατική Παράταξη», έλεγε εις εκ των τότε ... «εξαπτέρυγων» που εμφανίσθηκε για πρώτη φορά σε κομματική εκδήλωση μετά από δεκαετή αποστρατεία... Καθήκον επιτελώ ... ποινή εκτίω; Ο Ευάγγελος Βενιζέλος συνεπήρε τα ...βενιζελικά πλήθη μιλώντας πρωτίστως «οικογενειακά» και δευτερευόντως πολιτικά, αφού, στην ουσία, απάντησε στο περίφημο «Γιώργο γερά να φύγει η Δεξιά» (εν ολίγοις, δεν συγκυβέρνησα εγώ με τη ΝΔ και το ΛΑΟΣ...), αναφέρθηκε επί μακρόν στη δική του παρουσία-συμβολή στο κόμμα και στη χώρα (στο γνωστό πρώτο ενικό πρόσωπο) και προσπαθώντας, με μεγαλύτερη δυσκολία πλέον μετά την ομιλία Σημίτη, να εμφυσήσει αισιοδοξία για την προοπτική της χώρας. Η αντίφαση προήλθε από το διπλό χειροκρότημα: τη στιγμή που ...έδιωξε τους «παπανδρεϊκούς» χωρίς να τους διαγράψει και, λίγο αργότερα, όταν θύμησε εκείνο το Πολυδώριο «αγγαρία κάνω – ποινή εκτίω», λέγοντας, με τη σειρά του, «είμαι πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και επιτελώ καθήκον» - φράση που, από κάποιους, ερμηνεύθηκε ως προθυμία να κάνει ένα βήμα πίσω χάριν της υπό σύσταση (;) Δημοκρατικής Παράταξης. ... Κατά τα λοιπά, δύο σημαίες με τον πράσινο ήλιο που ανέμιζαν από καιρού εις καιρόν τέσσερις υπέργηροι φωνάζοντας ρυθμικά «το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ ενωμένο δυνατό» και κάποιες μορφές από τα παλιά ...και τα εξαφανισμένα (του Κώστα Λαλιώτη ας πούμε) θύμιζαν ποιοι και γιατί συγκεντρώθηκαν στο Ζάππειο χθες. Για τελευταία φορά; Θα δείξει. Το «και του χρόνου» πάντως εμείς δεν το ακούσαμε.

Πηγή:www.capital.gr