Ακάθιστος Ύμνος

Ο Ακάθιστος Ύμνος

Date: 26/03/2015Author: Category: Γυμνάσιο Τσιαμούλη,Δημοτικό σχολείο Τσιαμούλη,Λύκειο Τσιαμούλη,Παιδικός Σταθμός - Νηπιαγωγείο ΤσιαμούληTags: ,,,,,,
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ
Για τους γονείς των μαθητών μας
 (Το κείμενο εγράφη και διανεμήθη πρώτη φορά το έτος 2000)
Τα σχολικά βιβλία του ΟΕΔΒ παρουσιάζουν ως χρόνιο νοσηρό σύμπτωμα την αποσιώπηση σημαντικών στοιχείων και γεγονότων που αφορούν την παράδοση, την ιστορία και τον πολιτισμό μας, με αποτελέσματα εμφανή σε όλους πλέον, που οδηγούν στην αλλοίωση της εθνικής μας αυτοσυνειδησίας, λόγω άγνοιας.
Ο λαός μας δεν παρουσιάστηκε τελευταίος στο ιστορικό προσκήνιο μετά την επανάσταση του γένους του 1821 (ας σημειωθεί ότι προηγήθηκαν περίπου ογδόντα επαναστάσεις μέσα στην τουρκοκρατία). Είναι ο αρχαιότερος λαός του κόσμου, που έχει μαρτυρημένη την διαρκή ιστορική παρουσία του μέχρι σήμερα, με σαφή ιστορικό αυτοπροσδιορισμό της λαϊκής του βάσης, όχι μέσα από τα βιβλία αλλά από την παράδοσή του στη διαδοχή των γενεών.
Αυτό παλαιότερα, βιωνόταν στην πράξη μέσα στις λαϊκές συνάξεις, στο χώρο της εκκλησίας (η εσωτερική δομή των ναών μαρτυρεί ότι είναι επιβίωση του χώρου του αρχαίου ελληνικού θεάτρου), στις πανηγύρεις, στις κοινωνικές τελετουργίες του γάμου κλπ. Εκεί τραγουδούνταν όλα ανελλιπώς τα τροπάρια των μεγάλων εορτών, τα ιστορικά άσματα και τα τραγούδια της λαϊκής ζωής, που απηχούσαν την αντίληψη περί του κόσμου, την πίστη, την συνέχεια και τις ελπίδες αυτού του λαού και όλη η διαδικασία αυτή είχε μία βαθιά διδακτική, ανεξίτηλη χάραξη της καθαρής μορφής, της ζωντανής ρωμιοσύνης, στην ψυχή του λαού.
Αυτά, περίπου, γίνονταν με κοινή συνείδηση της σπουδαιότητάς τους, από την πρώιμη ελληνική αρχαιότητα (λέγεται ότι οι Σπαρτιάτες απηγόρευσαν στους Αρκάδες τα τραγούδια και τους χορούς τους, για να πάψουν να έχουν συνείδηση της ιδιαιτερότητάς τους!).
Τον διδακτικό ρόλο πλέον για τη διατήρηση της πολιτισμικής μας ταυτότητος έχει αναλάβει κυριαρχικώς, αποκλειστικώς και οπωσδήποτε ανεπιτυχώς, το ελληνικό κράτος, με την σχολική του εκπαίδευση. Τα παιδιά μας απειλεί πλέον και το νέο προτεινόμενο φάρμακο της πολυπολιτισμικότητας (τι φοβερός όρος!), με απολύτως απροσδιόριστες επενέργειες και παρενέργειες που δεν χρειάζεται να διαθέτει πολύ μυαλό κανείς για να καταλάβει ότι τελικώς πρόκειται για μια ασαφή πολυπολιτισμικότητα που οδηγεί σε μία σαφή απολιτισμικότητα.
Τώρα πρέπει να προσπαθήσουμε όλοι να επισημάνουμε και να πληροφορούμε ακόμη και για τα γνωστά και αυτονόητα πράγματα στην παράδοσή μας. Δυο λόγια λοιπόν για την επέτειο του Ακαθίστου:
Ο Ακάθιστος είναι η αρχαιότερη εθνική μας εορτή. Πριν 1395 χρόνια (το 620) ο σπουδαίος Ηράκλειος, στην προσπάθειά του να οργανώσει την αμυντική πολιτική του κράτους, βρέθηκε στην ανάγκη να εκστρατεύσει εναντίον του Πέρση βασιλέα, που είχε επιχειρήσει μία καταστροφική επιδρομή στη Συρία και την Παλαιστίνη. Οι περιοχές αυτές, όπως και η Αίγυπτος εκείνη την εποχή, ήσαν ήδη χίλια χρόνια ελληνορωμαϊκό κράτος με συμπαγείς ελληνικούς πληθυσμούς και ελληνίζοντες στον πολιτισμό και τη συνείδηση αυτόχθονες.
     Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του, οι Πέρσες υποκίνησαν τους Αβάρους (σκυθικός πρωτοτουρκικός λαός που είχε εισβάλει στην ελληνική χερσόνησο από τις σημερινές ουκρανικές περιοχές) να πολιορκήσουν την Κωνσταντινούπολη, που βρέθηκε σε μεγάλη αδυναμία, με ελάχιστους στρατιώτες, με γέροντες και γυναικόπαιδα. Η πολιορκία ήταν σκληρή, ο αγώνας άνισος και ο φόβος κυριαρχούσε. Απεφάσισαν να κάνουν πάνδημη λιτανεία, της λεγόμενης αγίας σορού, δηλαδή της ζώνης και της μανδήλας (μαφόρι) της Παναγίας, στα τείχη. Και τότε έγινε το θαυμάσιο και ιστορικά μαρτυρημένο γεγονός να εγερθεί αιφνίδιος τυφώνας, που μετέβαλε τον εχθρικό στόλο σε συντρίμμια, που εκβράστηκαν μαζί με τα πτώματα των βαρβάρων στην παραλία της Παναγίας των Βλαχερνών όπου εφυλάσσονταν τα ιερά λείψανα. Τότε σύμπας ο λαός έλαβε θάρρος και βγήκε από τα τείχη και εξεδίωξε τις χερσαίες δυνάμεις του εχθρού, που τις κατέλαβε τρόμος.
     Μετά την απροσδόκητη λύτρωση από τα δεινά κατευθύνθηκαν στην παραλία και τον ναό των Βλαχερνών, όπου έγινε ολονύκτια λειτουργία (παννυχίς) και όλος ο λαός, κάθε ηλικίας, στέκονταν ορθοί (ορθοστάδην) σε ένδειξη χαράς και ευγνωμοσύνης ψάλλοντες τον ύμνο του ευαγγελισμού (Χαιρετισμοί).
     Ο ύμνος αυτός, με δύο γνωστά σε όλους, μουσικά μοντέλα, είχε γραφτεί από τον περίφημο Ρωμανό τον Μελωδό, τον νέο Όμηρο, που καταγόταν από την μητροπολιτική ελληνική πόλη της Αντιόχειας στη Συρία και ευδοκίμησε στην Κωνσταντινούπολη πριν έναν αιώνα και περισσότερο.
Το πρώτο μουσικό μοντέλο (Κοντάκιο) του ύμνου αυτού, που άρχιζε με τα λόγια «Το προσταχθέν μυστικώς λαβών εν γνώσει ο Ασώματος…»  χρησιμοποιήθηκε εκείνο το βράδυ με νέους στίχους, που ταίριαξε με ενθουσιασμό, ειδικά για την περίσταση, ο Πισίδης, διάκος με ποιητικό τάλαντο, που ήταν Χαρτοφύλαξ (Γραμματέας) του Πατριάρχη της Πόλεως Σεργίου.
Είναι το γνωστό τροπάριο «Τη Υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια» που έτυχε πάνδημης υποδοχής μετά ενθουσιασμού και εψάλλετο πολλαπλώς από την ημέρα εκείνη και άπειρες πλέον φορές εις τον μέλλοντα χρόνο, γενόμενο ο πρώτος, αρχαίος και αιώνιος εθνικός μας ύμνος.
     Η Παναγιά μαζί μας, Χρόνια Πολλά για την ημέρα!