Την Κυριακή το πρωί έπεσα στον πειρασμό. Ντράπηκα για τον εαυτό μου. Καταδέχτηκα να αγοράσω μια από τις πολλές συστημικές φυλλάδες που απλώνονται πολυτελείς με πηχυαίους τίτλους και με «σούπερ προσφορές» στα περίπτερα και στα πρακτορεία της χώρας. Βλέπετε, έχω αποφασίσει από καιρό να μην τους χαρίζω όχι μόνο τον οβολό μου (τουτέστιν το ευρώ μου), αλλά ούτε και το βλέμμα μου. Ήταν δελεαστική όμως, η προσφορά. Η «Μάχη των Θερμοπυλών» έλεγε. Στο ιλουστρασιόν έλος που ονομάζουν «ενημέρωση» έλαμπε κάτι που δεν έπρεπε να είναι εκεί. Ο ήρωας. Οι ήρωες. Οι Έλληνες ήρωες. Οι «τρελοί» Έλληνες ήρωες μιας άλλης εποχής. Αυτής που μισούν.
Κάτι με έχει πιάσει τούτον τον καιρό. Ψάχνω ήρωες. Ήρωες μιας άλλης εποχής. Πρόσωπα υπαρκτά, όχι μυθικά. Ήρωες γήινους, όχιsuper heroes αμερικανικής κοπιάς. Ήρωες με σάρκα και οστά. Ήρωες που γεννήθηκαν και πέθαναν, συνήθως στο πεδίο της μάχης. Άλλες φορές σε ένα κελί δολοφονημένοι. Και πολύ συχνάξεχασμένοι. Θέλω να διαβάσω για αυτούς. Να μάθω πως σκέφτονταν, πως δρούσαν. Είναι κατά κάποιο τρόπο ένα «αντίδοτο» για τις πολλές θανατηφόρες «ιώσεις» που κουβαλάει αυτή η εποχή. Η εποχή της μιζέριας, του ατομισμού, του υλισμού, του συμβιβασμού, της διαφθοράς και της ψευτιάς. Κυρίως αυτής.
Είναι στιγμές τελευταία, που δεν έχω όρεξη να κάτσω να γράψω και να παρουσιάσω κάτι στον ΚΟ. Νιώθω, πώς να το πω, μια εσωτερική εξάντληση. Τι να παρουσιάσω; Τι να πω; Ποιο είναι το νέο; Όλα μοιάζουν ίδια, πανομοιότυπα, επαναλαμβανόμενα και πλήρως προβλεπόμενα. Τι θα προσθέσει άλλη μία «είδηση - σοκ»; Αφού ο κόσμος μοιάζει να τα έχει αποδεχτεί ΟΛΑ. Να τα έχει καταπιεί όλα. Και να χωράει κι άλλα ο άτιμος. Ένα ζαλισμένο κοπάδι που του έχουν μάθει τι να λέει, τι να μην λέει, τι να αισθάνεται, τι να μην αισθάνεται, με τι να «θυμώνει» και με τι να μη θυμώνει. Υποκείμενα ενός πειράματος που δείχνει ότι πέτυχε.
Πάρτε παράδειγμα αυτό που έγινε στην Γαλλία. Ήμουν σίγουρος ότι κάτι τέτοιο θα συνέβαινε. Και άργησε κιόλας. Δεν χρειάζεται να είσαι «προφήτης». Δείτε ξανά προσεκτικά την ταινία «Τα Παιδιά των Ανθρώπων» και κυρίως την αρχή της και θα καταλάβετε. Αυτό το μέλλον ήθελαν. Αυτό το μέλλον ήρθε.
Όλα αυτά στο βωμό της πολιτικής ορθότητας, για να χτυπηθούν λέει, τα «στερεότυπα» και να μην ενισχυθεί η «μισαλλοδοξία» και η «ρητορική μίσους». Και όλα αυτά όταν το αίμα των θυμάτων του Παρισιού δεν έχει στεγνώσει. Όταν οι αφιονισμένοι στρατιώτες του «προφήτη» (οι οποίοι αποδεδειγμένα είναι τίγκα στο μίσος και στην μισαλλοδοξία) υπόσχονται να ρεύσει κι άλλο αίμα «απίστων» στις αυλές της «ανεκτικής» Δύσης. Όσο για τον εκτός Δύσης κόσμο, (Ασία, Αφρική) έχουμε χάσει τον λογαριασμό (του αίματος). Και ποιος νοιάζεται άλλωστε;
Ο «εχθρός» τότε είχε συγκεκριμένο όνομα και πρόσωπο. Όσοι εκδήλων την στήριξή τους στον «εχθρό» ήταν πίθηκοι, δεν ήταν άνθρωποι. Εκεί τα «στερεότυπα» έπρεπε να παραμείνουν στην θέση τους. Και να ενισχυθούν. Η ρητορική μίσους και η μισαλλοδοξία δεν ήταν πλέον αποκρουστικές πρακτικές, αλλά έγιναν χρήσιμα όπλα στα χέρια των αγαπολόγων «ανεκτικών». Αυτός ο «εχθρός» βλέπετε, δεν είχε καλούς ειρηνικούς και χαμογελαστούς ακόλουθους. Όχι. Είχε μόνο κάτι τέρατα που διψούσαν για αίμα. Που δεν μιλούσαν, αλλά «προκαλούσαν». Που δεν είχαν λόγο να εκφέρουν, αλλά μόνο «παραλήρημα». Που έπρεπε να «τσακιστούν». Διότι βγήκαν να μας χαλάσουν την «ηρεμία» μας. Και το κυριότερο, απειλούσαν την «δημοκρατία» μας. «Νοικοκυραίοι» και «δημοκράτες» ξεσηκωθείτε! Εξουσιαστές και κομισάριοι αναλάβατε δράση! «Αντιεξουσιαστές» και μεγαλοκαναλάρχες συνδράμετε!
Ας γυρίσουμε στην Ευρώπη.
Και η καθ’ ημάς πραγματικότητα;
Παρατηρώ με απορία και με λύπη, ότι ορισμένοι έχουν μεγάλη ιδέα για τον ΣΗΜΕΡΙΝΟ ελληνικό λαό. Μοιάζουν να ζουν σε άλλες εποχές. Ή να εκπέμπουν σε άλλο μήκος κύματος. Δεν τους αντιλαμβάνομαι. Πιθανόν να είμαι εγώ αυτός που φταίει και που εκπέμπει σε άλλο μήκος κύματος. Εμείς, λένε, δεν ανήκουμε στην «Δύση». Εμείς είμαστε Έλληνες, δεν είμαστε γαλλάκια. Ούτε φυσικά, αμερικανάκια. Χαζοβιόληδες που τα τρώνε όλα. Εδώ δεν περνάνε αυτά. Εμείς δεν τα σηκώνουμε αυτά. Θα ξεσηκωθούμε, θα κάνουμε, θα δείξουμε και λοιπά.
Που αγαπητοί, διαφέρει ο σύγχρονος Έλληνας από τα «γαλλάκια» και τα «αμερικανάκια», που τόσο πολύ υποτιμάμε;
Και τώρα είναι εδώ.
Πολυπολιτισμικότητα εκεί; Πολυπολιτισμικότητα κι εδώ. Γκετοποίηση εκεί; Γκετοποίηση κι εδώ. Ισλαμοποίηση εκεί; Ισλαμοποίηση κι εδώ. Τζαμιά εκεί; Τζαμιά και εδώ. «Αλληλέγγυοι» εκεί; «Αλληλέγγυοι» κι εδώ. «Αντιρατσιστές» εκεί; «Αντιρατσιστές» κι εδώ. «Gay pride» εκεί; «Gay pride» κι εδώ. «Αντιρατσιστικοί νόμοι» εκεί; «Αντιρατσιστικοί νόμοι» κι εδώ. «Πολιτική ορθότητα» εκεί; «Πολιτική ορθότητα» κι εδώ. Ελεγχόμενη ενημέρωση εκεί; Ελεγχόμενη ενημέρωση κι εδώ. «Μεγάλος Αδελφός» εκεί; «Μεγάλος Αδελφός» κι εδώ. «Κοινωνική μηχανική» εκεί; «Κοινωνική μηχανική» κι εδώ. Η λίστα είναι ατελείωτη. Που είναι λοιπόν η διαφορά;
 |
| Τι κατήντησε να βλέπει ο σημερινός Έλληνας... |
Και; Η επανάσταση μπορεί να περιμένει. Ή αρχίστε την επανάσταση χωρίς εμένα, όπως ήταν ο τίτλος μιας παλιάς ταινίας.
Τζαμιά, κατάληψη πόλεων από «παράτυπους», παραχάραξη ιστορίας, κουρελοποίηση Συντάγματος, σύμφωνα συμβίωσης για ομοφυλόφιλους, κατάργηση κυριακάτικης αργίας, ψηφιακή υποδούλωση, τραπεζικός μεγάλος αδελφός, κάρτες πολίτη και τόσα άλλα πέρασαν ή θα περάσουν χωρίς μαζική δυναμική αντίδραση του λαού. Πέρα από κάποιες μεμονωμένες φωνές (για την κυριακάτικη αργία φωνάζουν πιο πολύ οι… οπαδοί των ποδοσφαιρικών ομάδων) και κάποιες ξώφαλστες μπαλωθιές, ο Δράμαλης περνάει ατουφέκιστος*.
«.... Πότε η Ελλάς παρεδόθη αμαχητί;», αναρωτιέται ο Γεώργιος Βλάχος, ιδρυτής της «Καθημερινής», σε άρθρο του στις 29 Οκτωβρίου 1940, μία ημέρα μετά το «ΟΧΙ».
Άρθρα ανάλογου περιεχομένου που τότε απηχούσαν τις απόψεις και τα συναισθήματα της πλειοψηφίας του λαού μας, και ενίσχυαν την φιλοπατρία και την εθνική υπερηφάνεια, σήμερα θα αντιμετωπίζονταν το λιγότερο με χλευασμό και το περισσότερο με καταδίκη ως «εθνικιστικά», «διχαστικά» και «ρατσιστικά» παραληρήματα σε μια Ελλάδα της «διαφορετικότητας» και της «ανεκτικότητας». Μια Ελλάδα των Μπουτάρηδων, των Ρεπούσηδων και των Φίληδων. Μια Ελλάδα γαλουχημένη στην νοσηρή υπο-κουλτούρα που συστηματικά έχτισαν επαγγελματίες (γραβατωμένοι ή αγραβάτωτοι) πολιτικάντηδες, καλοπληρωμένοι μεγαλο-ρυπαρογράφοι και πανομοιότυπες χαζο-τηλεπερσόνες.
Πόσο «Δύση» είμαστε ή δεν είμαστε, ας το αναλογιστεί τελικά, κανείς μόνος του. Όσον για μένα, δεν μπορώ να δραπετεύω πιααπό την πραγματικότητα με «πύρινα» διαδικτυακά άρθρα, ανούσιες υποσχέσεις, εβδομαδιαίες προφητείες και χιλιαστικές ουτοπίες. Αυτό που βλέπω καθημερινά με θλίβει.
Υπάρχουν όμως κάποιοι που μπήκαν μπροστά. Που προτίμησαν να μην «κάτσουν ήσυχοι». Που δεν κοίταξαν να συμβιβαστούν. Που είδαν το «θηρίο» και δεν σκιάστηκαν. Που είδαν τον γίγαντα και άρπαξαν την σφεντόνα.
Υπάρχουν οι δικοί μας ήρωες, που πάντα μιλάνε στην ψυχή μας, αρκεί να τους αφήσουμε και να τους ακούσουμε. Και πρέπει να τους κάνουμε να μιλήσουν και στην ψυχή των παιδιών μας.
Όμως μέσα σε αυτά τα 8 χρόνια, περιδιαβαίνοντας ιστοσελίδες και διαβάζοντας βιβλία, βρήκα και κάποιους άλλους, που ειλικρινά, δεν τους γνώριζα.
«Από τις διασκεδάσεις και την ανεμελιά των παιδιών του, ποτέ δεν κέρδισε τίποτα το Γένος, ενώ από τα βάσανά του πάντα δημιουργήθηκε κάτι καλύτερο», είπε κάποτε ο Κοντρεάνου στον ιερέα που τον επισκέφτηκε στην φυλακή.
Και ήταν αυτά τα 8 χρόνια, μέσα στα οποία αυξήθηκε ο θαυμασμός μου και μια ακατανόητη αγάπη για τους Νότιους, την ιστορία τους, τον ευγενικό σκοπό τους και τον ηρωικό και νόμιμο αγώνα τους για Ανεξαρτησία.
Και σε αυτό το κάλεσμα του καθήκοντος συμμετέχουν και άλλου είδους ήρωες. Οι πολεμιστές του πνεύματος και οι μπουρλοτιέρηδες της ψυχής. Που κι αυτοί έχουν σιγήσει επικίνδυνα.
«Εμείς, με σκιάν μας τον Τίμιον Σταυρόν, επολεμήσαμεν ολούθε, σε κάστρα, σε ντερβένια, σε μπογάζια και σε ταμπούργια. Και αυτός ο Σταυρός μας έσωσε…. Εμείς τους παπάδες τους είχαμε μαζί εις κάθε μετερίζι, εις κάθε πόνον και δυστυχίαν. Όχι μόνον δια να βλογάνε τα όπλα τα ιερά, αλλά και αυτοί με ντουφέκι και γιαταγάνι, πολεμώντας σαν λεοντάρια», έγραφε ο στρατηγός Μακρυγιάννης.
Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2015
Η Λεπέν λέει τα αυτονόητα: "Αν δεν μπορείτε να κατονομάσετε τον εχθρό δεν μπορείτε να τον πολεμήσετε"
Ομιλία στο ευρωκοινοβούλιο:
"Αγαπητοί συνάδελφοι, η Γαλλία υπέστη μια τρομακτική δοκιμασία την Παρασκευή 13 Νοεμβρίου. Νομίζω, ότι αν θέλουμε να εκφράσουμε τον σεβασμό μας στα θύματα, το πρώτο που πρέπει να κάνουμε είναι να ονομάσουμε αυτό που τους δολοφόνησε. Αλλά ούτε από τη γαλλική ηγεσία μας, ούτε σε όλες τις ομιλίες που άκουσα σήμερα το πρωί άκουσα το όνομα του δολοφόνου. Ο δολοφόνος δεν είναι η "τρομοκρατία". Η τρομοκρατία είναι το όπλο που έχει στα χέρια του ο δολοφόνος. Ο δολοφόνος είναι η ιδεολογία, στο όνομα της οποίας η τρομοκρατία κάνει την δολοφονία. Είναι οισλαμικός φονταμενταλισμός και θα πρέπει να το πείτε! Γιατί αν δεν το λέτε, αν δεν είστε σε θέση να αναφέρετε τον εχθρό, τότε προφανώς δεν μπορείτε να τον καταπολεμήσετε! Αλλά ίσως κάποιοι από εσάς ντρέπονται να το αναφέρουν, διότι ονομάζοντας τον αναγκάζονται κάποιοι να αμφισβητήσουν ορισμένες διεθνείς φιλίες. Αναγκάζονται να θέσουν στον εαυτό τους το ερώτημα εάν μπορεί κανείς να συνεχίσει να έχει τη Σαουδική Αραβία ως σύμμαχο ή το Κατάρ. Αναγκάζονται να διερωτηθούν
σχετικά με την ασάφεια της Τουρκίας όσον αφορά τον ισλαμικό φονταμενταλισμό. Υποχρεώνονται να δουν κατάφατσα και να πουν ότι, ναι, η πλειοψηφία των διεθνών συμφωνιών, των διεθνών συμμαχιών που κάναμε, μας ώθησε στην πραγματικότητα να είμαστε σήμερα, αντικειμενικά, οι σύμμαχοι του ισλαμικού φονταμενταλισμού, και όχι οι εχθροί του. Γι 'αυτό προτείνω νααλλάξουμε τις συμμαχίες μας, και προτείνω όλοι όσοι αγωνίζονται κατά του ισλαμικού φονταμενταλισμού ότι πρέπει να θεωρηθούν σύμμαχοί μας, χωρίς επιφυλάξεις, συμπεριλαμβανομένων, φυσικά, των μουσουλμανικών χωρών που καταπολεμούν τον ισλαμικό φονταμενταλισμό, όπως η Αίγυπτος, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, προφανώς η Ρωσία, το Ιράν και, στη μετά, στο πλαίσιο αυτού του μεγάλου συνασπισμού, θα μπορούμε να περιμένουμε αποτελέσματα ενάντια στον ισλαμικό φονταμενταλισμό. Αλλά έχω να πω, επίσης, ότι ένας από τους λόγους για την αποξένωση της Γαλλίας είναι η ανόητη πολιτική της Ευρώπης, η οποία σήμερα αποτελεί εμπόδιο για την επιστροφή της ασφάλειας στους Γάλλους. Πρώτη μεταξύ αυτών των ανόητων πολιτικών είναι το ζήτημα της μαζικής μετανάστευσης, το οποίο είναι παλιό και το οποίο είναι τοπεδίο δράσης του σεχταρισμού και η απάντηση στην ερώτηση που θέσατε: "Αλλά γιατί υπάρχουν τρομοκράτες που έχουν γεννηθεί στα ευρωπαϊκά εδάφη μας;" Είναι ακριβώς εξαιτίας αυτού: αυτό συμβαίνει γιατί η μαζική μετανάστευση έχει επιφέρει σεχταρισμό και ότι ο "κοινοτισμός / σεχταρισμός" (εννοεί κοινότητες μεταναστών κλειστές και αποξενωμένες από την υπόλοιπη κοινωνία) είναι το έδαφος στο οποίο ο ισλαμικός φονταμενταλισμός στρατολογεί τους αυριανούς στρατιώτες του. Η ΕΕ ανακοίνωσε ότι τρία εκατομμύρια μετανάστες θα έρθουν στην Ευρώπη την επόμενη χρονιά. Φυσικά, δεν εξισώνουμε όλους τους μετανάστες με τους τρομοκράτες. Φυσικά και όχι. Ωστόσο, αυτό που κατήγγειλα το Σεπτέμβριο σε αυτό το κοινοβούλιο, την διείσδυση της Τζιχάντ μέσα από αυτό το κύμα των μεταναστών, είναι μια πραγματικότητα, και την περασμένη Παρασκευή αυτή η πραγματικότητα σκότωσε. Μπορείτε να προσποιείστε ότι δεν θα το δούμε αυτό, αλλά αυτή η πραγματικότητα είναι εδώ και κανείς δεν μπορεί να την αγνοήσει. Συνεχίστε να αφήνετε αυτή την πλημμύρα των μεταναστών να έρχεται, ανεξέλεγκτη, όταν γνωρίζετε πολύ καλά ότι η ΕΕ και οι χώρες στα ευρωπαϊκά σύνορα είναι εντελώς ανίκανες να ελέγξουν το οτιδήποτε και ακόμη λιγότερο την ταυτότητα των ατόμων που καταφθάνουν, και παραιτηθείτε από τους τρόπους με τους οποίους θα καταπολεμήστε αυτόν τον τρομερό κίνδυνο. Σας λέω, θέλουμε να πάρουμε πίσω τα εθνικά μας σύνορα, δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη στα ευρωπαϊκά σύνορα, τα οποία αποτελούν ένα πραγματικό κόσκινο. Σήμερα τα γαλλικά σύνορα και πάλι ελέγχονται, προσωρινά, και θα κάνουμε ό, τι μπορούμε ώστε να παραμείνουν ελεγχόμενα οριστικά. Μιλάτε για τον έλεγχο των πληροφοριών, αλλά ποιον έλεγχο; Τα διαβατήρια που έχουν οι τρομοκράτες δεν είναι πλαστά διαβατήρια, είναι πραγματικά διαβατήρια, που εκδίδονται από το «Ισλαμικό Κράτος» στα διοικητικά γραφεία που έχουν αναλάβει στη Συρία. Αυτό είναι επίσης μια πραγματικότητα που πρέπει να αντιμετωπιστεί. Κατά τον ίδιο τρόπο, μας επιβάλατε μέτρα λιτότητας. Αυτή η λιτότητα μας υποχρέωσε να αφοπλιστούμε. Είναι εξαιτίας αυτής της λιτότητας που επιβάλλεται από την ΕΕ, που έχουμε λιγότερους στρατιώτες, λιγότερους αστυνομικούς, λιγότερους χωροφύλακες, λιγότερους συνοριοφύλακες Αρκετά με την πολιτική σας της λιτότητας. Αρκετά με εσάς που αποφασίσατε τις προτεραιότητες των προϋπολογισμών μας. Θέλουμε να πάρουμε πίσω την κυριαρχία του προϋπολογισμού μας, προκειμένου να αποφασίσουμε εμείς ότι αυτό που είναι πιο χρήσιμο για εμάς σήμερα είναι να δώσουμε δημοσιονομική προτεραιότητα στην ασφάλεια της περιοχής μας. Εμείς θα το αποφασίσουμε αυτό. Από τις 13 Νοεμβρίου, ο τρόπος σκέψης του γαλλικού λαού έχει αλλάξει. Τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα πρέπει να καταλάβουν ότι για εμάς τίποτα δεν θα είναι όπως ήταν πριν. Η τρέλα της μετανάστευσης, το μίσος για τα σύνορα, η εμμονή με την λιτότητα, οι κακές επιλογές των διεθνών συμμαχιών, έχουν γίνει κίνδυνοι που έχει αναγνωρίσει πλέον ο γαλλικός λαός. Μια αυξανόμενη μειονότητα συμμερίζεται τις απόψεις μας για τα θέματα αυτά. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι απόψεις γίνονται κατά κύριο λόγο διαυγείς. Θα είμαστε αμείλικτοι στο να καταγγείλλουμε αυτούς τους κινδύνους, προκειμένου να υπερασπιστούμε την ασφάλεια των Γάλλων έναντι πράξεων των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων, τις οποίες θεωρώ εγκληματικές". - ΚΟ
Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2015
Καμία σχέση δεν είχαν οι άποικοι - προσκυνητές στην Αμερική με τους σημερινούς πρόσφυγες
Η Ημέρα των Ευχαριστιών στις ΗΠΑ (Thanksgiving Day), είναι μια ετήσια μεγάλη παραδοσιακή - "οικογενειακή" γιορτή που γίνεται την τελευταία Πέμπτη του Νοεμβρίου. Οι απαρχές της ανάγονται στις γιορτές που διοργάνωναν οι πρώτοι άποικοι (ονομάζονται pilgrims = προσκυνητές) μόλις έφταναν στη νέα ήπειρο, ως ευχαριστία προς τον Θεό, για την ασφαλή άφιξή τους. Η γιορτή αυτή δέχεται λυσσαλέα επίθεση από τους λίμπεραλς και τους οπαδούς της πολιτικής ορθότητας, καθώς κατ' αυτούς συνδέεται με τη γενοκτονία των ιθαγενών από τους ευρωπαίους που αποίκησαν την Αμερική.
Υπό το φως των πρόσφατων εξελίξεων, η Ημέρα των Ευχαριστιών δέχεται νέες επιθέσεις, πάλι από τους λίμπεραλς και τους οπαδούς της πολιτικής ορθότητας (και της λαθρο-μετανάστευσης) και το νόημά της διαστρεβλώνεται, καθώς επιχερούν να την συνδέσουν με την συζήτηση για το αν η Αμερική πρέπει να δεχθεί πρόσφυγεςαπό την Συρία.
Πολλά τέτοιου πνεύματος άρθρα προσπαθούν να προωθήσουν αυτή τη γραμμή, προκειμένου να κερδίσουν στο «ηθικό» πεδίο τον αμερικάνικο λαό και να τον πείσουν ότι είναι «σωστό» να δεχθεί η Αμερική χιλιάδες πρόσφυγες.
Για παράδειγμα, η Huffington Post παρουσίασε μια διαφήμιση με τίτλο «Η Ημέρα των Ευχαριστιών. Θυμηθείτε ότι οι Pilgrims της Αμερικής ήταν πρόσφυγες, επίσης» (κατά το «ήμασταν και εμείς πρόσφυγες», που ακούγεται από τους εδώ οπαδούς της λαθρομετανάστευσης). Υπάρχει η «υπενθύμιση» ότι έφυγαν για να γλυτώσουν τις θρησκευτικές διώξεις και βρήκαν ένα θερμό καλωσόρισμα από τις τοπικές φυλές των Ινδιάνων.
Αν δεν υπήρχε η συζήτηση για τους πρόσφυγες από την Συρία, λίμπεραλ ιστοσελίδες όπως η HuffPo, η Salon και άλλες θα είχαν το συνηθισμένο τους “Happy Genocide Day” ρίχνοντας χολή για τους φτωχούς λευκούς εποίκους που σφυρηλάτησαν την Αμερική.
Το να συγκρίνονται οι Προσκυνητές του δέκατου έβδομου αιώνα, με τους σημερινούς πρόσφυγες είναι κάτι που δεν στέκει.
Οι λίμπεραλς ονομάζουν «πρόσφυγες» τους προσκυνητές, αλλά τους λένε και «παράνομους μετανάστες». Μόνο που το "παράνομους" το βάζουν επειδή «έκλεψαν» τη γη από τους ιθαγενείς ... κάτι που μάλλον, υπονομεύει την όλη προσπάθειά τους για τους πρόσφυγες.
Η λέξη πρόσφυγας δηλώνει κάποιον που φεύγει από κίνδυνο για να βρει ασφάλεια.
Έχοντας αυτό κατά νου, υπάρχουν πέντε λόγοι για τους οποίους οι προσκυνητές δεν έμοιαζαν με τους σημερινούς πρόσφυγες.
1. Ήταν πρωτοπόροι (Pioneers)
Η Αμερική ιδρύθηκε από ανθρώπους που άφησαν τη σχετική ασφάλεια της Ευρώπης για να αντιμετωπίσουν άγνωστους κινδύνους που έκρυβε ο νέος κόσμος. Ενώ μερικά κράτη δέχτηκαν τις ισχυρές καλβινιστικές πεποιθήσεις των Προσκυνητών και των Πουριτανών, αυτοί οι διαφωνούντες θα μπορούσαν ακόμα να στηριχθούν στα οφέλη του πολιτισμού παραμένοντας στην Ευρώπη.
Όταν ήρθαν στο Πλύμουθ, αυτοί οι άποικοι έπρεπε να κάνουν το πολύ δύσκολο έργο της δημιουργίας τελείως νέων κοινοτήτων σε μια ξένη χώρα - σε μεγάλο βαθμό μόνοι τους. Είναι δύσκολο να είσαι πρόσφυγας που ζητάς άσυλο, όταν διασχίζεις έναν ωκεανό για να πας σε μια χώρα που είναι σε μεγάλο βαθμό ασταθής και πιο επικίνδυνη από εκείνη από όπου κατάγεσαι. Υπήρξε ελάχιστο καταφύγιο σε αυτή την αδάμαστη χώρα για τους Προσκυνητές - ειδικά αν σκεφτεί κανείς πόσοι αφιχθέντες έχασαν τη ζωή τους από αρρώστιες και άλλες σκληρές συνθήκες διαβίωσης.
Για το λόγο αυτό, ήταν πρωτοπόροι στην δημιουργία μιας κοινωνίας από το μηδέν και όχι πρόσφυγες που έρχονται σε μια καλά οργανωμένη και ευημερούσα κοινωνία.
2. Δεν είχαν καμία βοήθεια από κάποια κυβέρνηση
Αυτό είναι κάτι το προφανές, αν σκεφτεί κανείς τα γεγονότα της ζωής στην Αμερική στο δέκατο έβδομο αιώνα. Δεν υπήρχε σχεδόν καμία κυβέρνηση, πολύ περισσότερο καμία κυβερνητική βοήθεια. Οι Προσκυνητές έπρεπε επίσης να χρηματοδοτήσουν τη μετάβασή τους στο νέο κόσμο με δάνειο από την Εταιρεία Δανεισμού της Βιρτζίνια που απαιτούσε να εργάζονται για επτά χρόνια για την αποπληρωμή του. Η μόνη πραγματική βοήθεια που είχαν από οποιαδήποτε μορφή διακυβέρνησης ήταν η σιωπηρή άδεια να εγκατασταθούν στα «αγγλικά» εδάφη.
Η κατάσταση με τους σημερινούς πρόσφυγες είναι εντελώς διαφορετική. Η (αμερικάνικη) κυβέρνηση πληρώνει για τις πτήσεις των μεταναστών να έρθουν εδώ. Το 91 τοις εκατό από αυτά τα άτομα καταφεύγουν κατ 'ευθείαν σε κυβερνητική βοήθεια κατά την άφιξή τους – και 68 τοις εκατό σε κοινωνική πρόνοια.
3. Εχθρικοί ντόπιοι υπήρχαν παντού
Ενώ είναι αλήθεια ότι οι Προσκυνητές και οι σε κοντινή απόσταση Πουριτανοί είχαν αρχικά εγκάρδιες σχέσεις με τις ινδιάνικες φυλές, αυτό δεν κράτησε πολύ. Κατά το 1636, οι άποικοι είχαν ήδη εμπλακεί σε πόλεμο με τους βάναυσους Pequot και τελικά ήρθαν σε σύγκρουση με τους Γουάμπανωγκ – τους Ινδιάνους που συμμετείχαν στην ιστορική γιορτή των Ευχαριστιών - κατά τα επόμενα χρόνια.
Πολλοί Ινδιάνοι αγανάκτησαν με τους νεοφερμένους για την παρουσία τους στα εδάφη τους και ήταν περισσότερο πρόθυμοι να σφάξουν κάθε άποικο που τον έβλεπαν ως απειλή.
Σε αντίθεση με την υστερία των mainstream μέσων ενημέρωσης, οι σημερινοί πρόσφυγες με το που θα πατήσουν το πόδι τους στα ξένα εδάφη έχουν να αντιμετωπίσουν μια ζεστή αγκαλιά από τους ντόπιους που τους υποστηρίζουν με κάθε είδους παροχές, διευκολύνσεις και ανέσεις. Κάθε λεκτική ή σωματική επίθεση εναντίον τους θεωρείται «έγκλημα μίσους» και τιμωρείται αυστηρά. Κάθε ντόπιος που θα εκφράσει την ανησυχία του για την αθρόα εισροή των «προσφύγων» θα αντιμετωπίσει την διαπόμπευση από media και πολιτικούς.
Άρθρα πάντως, που να περιγράφουν τους Ινδιάνους Pequot ως «ξενοφοβικούς» που έπαιρναν τα σκαλπ των Προσκυνητών, δεν υπήρχαν.
4. Δημιούργησαν ασφαλείς κοινότητες
Παρά το γεγονός ότι περιβάλλονταν από εχθρικούς ντόπιους και ζώντας με συνεχή κρούσματα πανώλης, οι Προσκυνητές και οι Πουριτανοί ήταν γνωστοί για τη δημιουργία κοινοτήτων που χαρακτηρίζονταν από τάξη, ευημερία, σκληρή δουλειά και λιτότητα. Το έγκλημα δεν ήταν ανεκτό και οδηγούσε σε σκληρή καταδίκη.
Από την άλλη πλευρά, πολλές κοινότητες προσφύγων σε ΗΠΑ και Ευρώπη βιώνουν σήμερα τις ακριβώς αντίθετες συνθήκες, όπου γειτονιές και συνοικίες έχουν μετατραπεί σε φυτώριο της εγκληματικότητας και του ριζοσπαστικού Ισλάμ.
5. Ήταν Χριστιανοί
Οι Προσκυνητές ήταν πιστοί Καλβινιστές που ήρθαν στην Αμερική για να δημιουργήσουν θρησκευτικές κοινότητες - μοντέλα. Οι σημερινοί πρόσφυγες είναι κυρίως μη-χριστιανοί και πάρα πολλοί από αυτούς έχουν διώξει με μανία έως θανάτου τους χριστιανούς στην χώρα τους. Αρκετοί μάλιστα τους διώκουν και καθοδόν προς τα νέα εδάφη και ακόμα και μέσα στους προσφυγικούς καταυλισμούς!
ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή
Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2015
“Give Hate a Chance”
Του Gavin McInnes (Taki's magazine) / ΚΟ
“J’aime Paris”. Το αγαπώ το Παρίσι. Πραγματικά το αγαπώ. Έκανα πρόταση γάμου στη γυναίκα μου κάτω από τον Πύργο του Άιφελ και το επισκέπτομαι τακτικά από τη δεκαετία του '80, όταν το μεγαλύτερο πρόβλημα που οι αρχές φαίνεται να είχαν ήταν αυτοί οι καταραμένοι punk rockers και τα ασεβή χτενίσματά τους. Όταν άκουσα για τις επιθέσεις ένιωσα φόβο: όχι για τους τρομοκράτες ή τους μουσουλμάνους, αλλά για τουςυποχωρητικούς Γάλλους. Δεν φαίνεται να υπάρχουν αντίποινα. Τι έγιναν εκείνα τα «εγκλήματα μίσους»; Ξεχάστε τα. Δεν υπήρχε κανένα μίσος. Σίγουρα οι τζιχαντιστές θα αισθάνονταν το ίδιο. Φώναζαν, «Allahu Akbar» και διέπραξαν μια πράξη πολέμου στο όνομα του Ισλάμ. Ο Γάλλος πρόεδρος συμφώνησε μαζί τους ότι ήταν ένας πόλεμος, αλλά ο γαλλικός λαός φάνηκε ότι το αντιμετώπισε με δυσφορία. Τους παρουσιάστηκε σαν να ήταν ένα σιδηροδρομικό δυστύχημα. Για αυτούς ήταν ένα ατυχές ατύχημα που ήταν εντελώς «μη προβλέψιμο» οπότε ας ρίξουμε μια γερή φωνή και ας συνεχίσουμε την ζωή μας. Οι Γάλλοι έχουν τόσο «ζυμωθεί» με την ‘Égalité’ (ισότητα), ώστε γύρισαν την πλάτη τους στην liberté (ελευθερία) και την ‘fraternité’ (αδελφοσύνη).
Έτσι, πήρα ένα αεροπλάνο και πήγα εκεί. Όταν έφτασα και άρχισα να μιλάω με τους ντόπιους, κατάλαβα ότι η κατάσταση ήταν πολύ χειρότερη από ό, τι μπορούσα ποτέ να φανταστώ. Ναι, το είδαν σαν ένα σιδηροδρομικό δυστύχημα, αλλά δεν ήταν ένα μουσουλμανικό ή ακόμα ένα γαλλικό τρένο. Ήταν ένα ισραηλινό τρένο που κατασκευάστηκε από τους Αμερικανούς. Διαφώνησαν με τον πρόεδρό τους και αρνήθηκαν ότι ήταν ένας πόλεμος. Αρνήθηκαν ακόμα ότι οι τρομοκράτες ήταν μουσουλμάνοι! "Είχαν πάρει ναρκωτικά", μου δήλωσε ένας μουσουλμάνος οδηγός ταξί. "Αυτό και μόνο αποδεικνύει ότι δεν ήταν Μουσουλμάνοι". Προσπάθησε να μου εξηγήσει ότι το Κοράνι αναφέρει ότι όλες οι κακές πράξεις πρέπει να αντιμετωπίζονται με ευγένεια. Είπε ότι η θρησκεία του απαγορεύει να δολοφονείς τον αθώο και ότι όλα αυτά είναι χαρακτηριστικά στα οποία η Χριστιανική Βίβλος είναι απολύτως ανεπαρκής. Μάλιστα. Έπαιρνα μαθήματα για την ανηθικότητα του Χριστιανισμού λίγες ημέρες μετά από μια δολοφονική επίθεση μουσουλμάνων. Συνάντησα επίσης έναν Αμερικάνο τουρίστα, ο οποίος επέμεινε ότι οι επιτιθέμενοι δεν ήταν ανθρώπινα όντα. Είπε ότι δεν μπορούμε να συζητήσουμε τη συμπεριφορά τους, επειδή τι να πεις για μη ανθρώπους. Αυτή η γνωστική ασυμφωνία ήταν ο κανόνας στο Παρίσι.
Γνώρισα έναν Αμερικανό ο οποίος ήταν στο γήπεδο ποδοσφαίρου κατά τη διάρκεια των επιθέσεων. Άκουσε τον βομβιστή αυτοκτονίας να πυροδοτεί τον εαυτό του και πήρε φωτογραφίες της σκηνής. Υπήρχαν εντόσθια σκορπισμένα σε όλο τον χώρο, αλλά αυτό δεν ήταν το πιο ενοχλητικό. Αυτό που πραγματικά με εξέπληξε ήταν η φωτογραφία που πήρε με ένα διαλυμένο Συριακό διαβατήριο που βρήκε 20 χιλιόμετρα από την έκρηξη. Είχαμε ακούσει για εβδομάδες σχετικά με το πόσο «αθώοι» είναι οι πρόσφυγες και πώς απλά ψάχνουν για ασφαλές καταφύγιο και να η απόδειξη ότι οι Σύριοι είναι εδώ για να μας σκοτώσουν.
Ρώτησα τον Larti τι θα είχε συμβεί εάν κάποιο από αυτά τα θύματα ήταν οπλισμένο. Τι θα συνέβαινε αν ο Matthieu Giroud, ο 39χρονος πατέρας με την έγκυο γυναίκα, είχε όπλο πάνω του; Αυτό το σενάριο δεν είχε απασχολήσει τον Larti. Δεν απασχόλησε κανέναν με όσους μίλησα, αριστερούς και δεξιούς. Σε αντίθεση με την συζήτηση για τα όπλα που διεξάγεται στις ΗΠΑ. Όταν η ελευθερία του λόγου ευδοκιμεί, η τυραννία είναι ανίσχυρη. Αν οι Γάλλοι μπορούσαν να ανεμίζουν περήφανα τη σημαία τους και παραδέχονταν ότι ο όρος «ριζοσπαστικό ισλάμ» περιλαμβάνει τη λέξη "Ισλάμ", ο πολιτισμός τους, θα μπορούσε να σωθεί. Λατρεύω το Παρίσι, αλλά υπάρχει πάρα πολλή αγάπη στον τόπο αυτό. Ήρθε η ώρα για ‘Haine’ - Μίσος.
ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.