Η τραγική μοίρα των Χριστιανών

 

Γεωργίου Τσούπρα

Δρ. Θεολογίας

Στο τέλος του 2010 ένας Τυνήσιος μικρέμπορας αυτοπυρπολήθηκε δημόσια διαμαρτυρόμενος για την τιμή του ψωμιού στη χώρα του. Μια πράξη απελπισίας, η οποία συγκρινόμενη με τις απώλειες τόσων ζωών καθημερινά, θα φάνταζε στα μέσα της διεθνούς ειδησεογραφίας ως ασήμαντη λεπτομέρεια, που, όμως, στάθηκε αρκετή για να ανάψει το φυτίλι μιας μεγάλης έκρηξης. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο όλες οι χώρες της Βόρειας Αφρικής συνταράχθηκαν από λαϊκές εξεγέρσεις εναντίον των επί δεκαετιών πανίσχυρων καθεστώτων που διοικούσαν δικτατορικά τις χώρες αυτές. Το κίνημα αυτό ονομάστηκε από τους Δυτικούς «Αραβική Άνοιξη» και αντιμετωπίστηκε από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους στην Ευρώπη ως ένα θετικό βήμα για την επικράτηση προοδευτικών πολιτικών στην περιοχή. Γι’ αυτό και οι Δυτικοί ενίσχυσαν με κάθε τρόπο τους εξεγερμένους και τους έδωσαν το ηθικό και πολιτικό έρεισμα, αναγνωρίζοντας τις οργανώσεις τους ως νόμιμες κυβερνήσεις.

Οι αρχικές, όμως, ελπίδες για την επικράτηση προοδευτικών και συμμαχικών προς τη Δύση κυβερνήσεων αποδείχθηκαν φρούδες. Η λεγόμενη «Άνοιξη» είχε ως αποτέλεσμα την ανάφλεξη όλης της περιοχής και την ανάδυση καλά κρυμμένων κοινωνικών και κυρίως θρησκευτικών αντιθέσεων, που επέφεραν με τη σειρά τους έναν βαθύ και παγωμένο «χειμώνα» χωρίς τέλος στις περιοχές αυτές. Ειδικά στη Συρία, ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και εκατομμύρια εκτοπισμένους και πρόσφυγες.

Κύριοι κερδισμένοι από τις εξελίξεις αναδείχθηκαν οι τζιχαντιστές, οι οποίοι δρούσαν ήδη από το 2011 στο Ιράκ. Αυτοί ένωσαν τις δυνάμεις τους με τις αντίστοιχες ισλαμιστικές ομάδες της Συρίας και σχημάτισαν το λεγόμενο Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και της Συρίας (ή του Λεβάντε, ΙΚΙΣ-ΙΚΙΛ) στα εδάφη που τέθηκαν υπό τον έλεγχό τους στις δύο χώρες. Τον Ιούνιο του περασμένου έτους ανακήρυξαν την επανίδρυση χαλιφάτου με ανώτατο πνευματικό αρχηγό τον Αμπού Μπακρ-αλ-Μπαγκντατί, ο οποίος μετονομάστηκε σε Χαλίφης Ιμπραήμ. Ταυτόχρονα απηύθυναν πολεμικό κάλεσμα σε όλους τους μουσουλμάνους όπου γης, να ενωθούν μαζί τους ώστε να αρχίσει ο ιερός πόλεμος εναντίον των απίστων και να επικρατήσει η ισλαμική πίστη σε ολόκληρο τον κόσμο. Στο κάλεσμά τους ανταποκρίθηκαν όλοι οι ακραίοι ισλαμιστές της ευρύτερης περιοχής, με αντίστοιχες δράσεις σε Κένυα, Νιγηρία, Υεμένη και Λιβύη, ενώ κατά χιλιάδες καταφθάνουν στην περιοχή μουσουλμάνοι από όλη την Ευρώπη για να πολεμήσουν κάτω από τη σημαία του Μωάμεθ και αν σκοτωθούν να ονομαστούν μάρτυρες της πίστης τους.

Στόχος αυτών των ομάδων είναι η επικράτηση του ισλαμικού νόμου σε όλη τη γη. Πνευματικά παιδιά των σαλαφιτών στρέφονται το ίδιο επιθετικά εναντίον των χριστιανών όπως και εναντίον των μετριοπαθών μουσουλμάνων. Τους τελευταίους μάλιστα τους θεωρούν πιο επικίνδυνους αντίπαλους ακόμη κι από το Ισραήλ, κατηγορώντας τους ως διεφθαρμένους, επειδή ακολουθούν δυτικό τρόπο ζωής και υπηρετούν εθνικές κυβερνήσεις και όχι τους αυθεντικούς πιστούς στον Αλλάχ, δηλαδή τους ακραίους τζιχαντιστές. Για το λόγο αυτό επιδεικνύουν την ακόρεστη μανία τους σε όσους αιχμαλώτους στρατιώτες των τακτικών στρατών συλλάβουν, αποκεφαλίζοντας τους, σταυρώνοντάς τους ή πυρπολώντας τους ζωντανούς. Ενδεικτική αυτής της στάσης των τζιχαντιστών είναι η προσπάθεια καταστροφής των κουρδικών θυλάκων σε Ιράκ και Συρία, παρά το γεγονός της κοινής μουσουλμανικής πίστης. Τελικά, όμως, μόνο οι Κούρδοι κατόρθωσαν να αντισταθούν νικηφόρα στην επίθεση των τζιχαντιστών και να αποδείξουν ότι η προέλαση των τελευταίων δεν είναι αποτέλεσμα πολεμικής ισχύος αλλά αδυναμίας αντιμετώπισής τους από τις κυρίαρχες κυβερνήσεις των κρατών. Πιθανόν πίσω από αυτή την φαινομενική ανικανότητα να υποκρύπτεται και μια ενδιάθετη στάση ανοχής απέναντι στους ακραίους μουσουλμάνους είτε από τον φόβο είτε από την προσήλωση του λαού στην Ισλαμική πίστη.

Ιδιαίτερο, όμως, μίσος και δολοφονική βιαιότητα επιδεικνύουν οι τζιχαντιστές έναντι των χριστιανών, ανεξαρτήτως δόγματος και εθνότητας. Η προσπάθειά τους στρέφεται προς την ολοκληρωτική εξαφάνιση του χριστιανικού στοιχείου στην Ανατολή, παρά το γεγονός ότι ο χριστιανισμός είναι βαθειά ριζωμένη πίστη πολλών εκατομμυρίων πιστών εδώ και δύο χιλιετηρίδες και έχει επιζήσει με πολλές θυσίες κατά καιρούς. Για να πετύχουν το καταστροφικό τους έργο οι ακραίοι ισλαμιστές εξοντώνουν ομαδικά χριστιανούς με κάθε τρόπο, προβαίνουν σε βιαιοπραγίες και καταπιέσεις, αναγκάζοντας όσους επιβιώνουν να απομακρύνονται από τις πατρογονικές εστίες τους. Υπολογίζεται ότι από το 10% εκατό του πληθυσμού, που αριθμούσαν οι χριστιανοί στη Συρία, έχει απομείνει λιγότερο από το ένα δέκατο, ενώ στο Ιράκ σχεδόν έχει εξαλειφθεί βίαια η χριστιανική παρουσία σε μεγάλες πόλεις, τις οποίες έχουν καταλάβει οι ισλαμιστές.

Οι επιθέσεις δεν σταματούν μόνο στην περιοχή που ελέγχει το ΙΚΙΣ, αλλά πολλαπλασιάζονται συνεχώς σε όλη την ευρύτερη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική. Οι πρόσφατες, μάλιστα, επιθέσεις σε Νιγηρία και Κένυα αποδεικνύουν οι ισλαμιστές επεκτείνουν τη δράση τους ολοένα και περισσότερο. Απ’ ότι φαίνεται ο κίνδυνος αγγίζει και την ίδια την Ευρώπη, με τις επιθέσεις στο Παρίσι και τη Δανία να κρούουν την καμπάνα του κινδύνου για όλη τη Δύση.

Συνεχίζεται