Από τη συντακτική ομάδα του Bloomberg View
Η νέα πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου, Theresa May, έχει πει ότι Brexit σημαίνει Brexit. Δεν θα υπάρξει δεύτερο δημοψήφισμα. Η αποχώρηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, λέει, είναι η εντολή της.
Αυτό μπορεί να είναι πολύ ξεκάθαρο -αλλά τίποτε άλλο δεν είναι. Η μελλοντική σχέση της Βρετανίας με την ΕΕ θα μπορούσε να πάρει πολλές μορφές. Η μία θα ήταν ένα βαρύ διαζύγιο που θα μπορούσε να διαχωρίσει το Η.Β. από τις οικονομίες της Ευρώπης περισσότερο από όσο άλλα σημερινά μη κράτη-μέλη. Η άλλη είναι τοσο κοντά στη συμμετοχή στην ΕΕ που από οικονομικής άποψης το Brexit δεν θα κάνει μεγάλη διαφορά. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τη Βρετανία και την Ευρώπη έγκειται στο να επιτρέψουν στην αβεβαιότητα να συνεχιστεί. 
Μέχρι στιγμής, δεν υπάρχει σχέδιο. Οι υποστηρικτές του Brexit δεν συμφώνησαν ποτέ στο τι ήθελαν. Οι αντίπαλοι -όπως ο προκάτοχός της May, David Cameron- δεν αφιέρωσαν πολύ χρόνο σκέψης στο θέμα, ελπίζοντας ότι δεν θα συμβεί ποτέ. Και οι Συνθήκες της Ευρώπης δεν προσφέρουν καθοδήγηση: μόνο μια προθεσμία δύο ετών για να ολοκληρωθεί η διαδικασία, όπου και αν οδηγεί, μετά την ενεργοποίηση του, διάσημου πλέον, άρθρου 50.
Η Νορβηγία και η Ελβετία έχουν συζητηθεί ως πιθανά μοντέλα, αλλά δεν χρησιμεύουν ιδιαίτερα. Ισχύει ότι και οι δύο χώρες είναι μη-μέλη της ΕΕ, με (κυρίως) απεριόριστη πρόσβαση στην ενιαία αγορά της ΕΕ -αλλά αποδέχονται τους κανόνες της Ευρώπης για  το εμπόριο, χωρίς να έχουν τη δυνατότητα να ψηφίσουν για αυτούς, ενώ έχουν την υποχρέωση να επιτρέπουν την ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων εντός και εκτός της ΕΕ. Η May δεν μπορεί να συμφωνήσει με την τελευταία αυτή υποχρέωση, δεδομένου ότι η αποκατάσταση του ελέγχου των μεταναστεςυτικών ροών ήταν κεντρικό στοιχείο της εκστρατείας του Brexit.
Έχει ληφθεί ως δεδομένο μέχρι τώρα πως όροι όπως της Νορβηγίας ή της Ελβετίας είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να περιμένει το Η.Β., ή και νόμιμα να προτείνει. Αλλά η Βρετανία είναι μια πολύ μεγαλύτερη οικονομία, με πολύ περισσότερα να προσφέρει στο υπόλοιπο της Ένωσης. Δεν υπάρχει λόγος να μην ζητήσει, και να πάρει, ένα νέο είδος συμφωνίας.
Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, εάν το Η.Β. θέλει πρόσβαση με τους ίδιους όρους που έχουν τα κράτη-μέλη στην ενιαία αγορά αγαθών, υπηρεσιών και κεφαλαίων της ΕΕ, θα πρέπει να αποδεχθεί τους κανόνες της Ευρώπης σχετικά με το εμπόριο. Ωστόσο, θα πρέπει επίσης να είναι σε θέση να διατηρήσει ένα βαθμό ελέγχου στη μετανάστευση.
Οι ηγέτες της ΕΕ επιμένουν ότι η ελεύθερη κυκλοφορία εργαζομένων είναι αδιαίρετη από τις άλλες ελευθερίες που παρέχει. Αυτό που πραγματικά εννοούν είναι ότι, μέχρι σήμερα, έχουν επιβάλει να είναι αδιαίρετη. Τίποτα δεν τους εμποδίζει από το να άρουν αυτή την προϋπόθεση και να αφήσουν τη Βρετανία παραμείνει στην ενιαία αγορά για εμπορικούς σκοπούς, χορηγώντας της παράλληλα ένα μέτρο ελέγχου στη μετακίνηση τω των ανθρώπων.
Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι αυτό θα ήταν άδικο -η περίπτωση της Βρετανίας να ζητά τα προνόμια της συμμετοχής στην ΕΕ χωρίς τις υποχρεώσεις (Η Γερμανίδα Καγκελάριος Angela Merkel το αποκαλεί "επιλεκτική μεταχείριση" και λέει ότι δεν πρέπει να επιτραπεί). Αυτό είναι ένα αινιγματικό επιχείρημα. Η εξαίρεση από την ελεύθερη κυκλοφορία ενέχει από μόνη της σημαντικό κόστος. Αν η Βρετανία έχει τη δυνατότητα να περιορίσει τη μετανάστευση από τις ΗΠΑ, οι πολίτες της θα αντιμετωπίσουν περιορισμούς στην ικανότητά τους να εργαστούν και να ζήσουν στην Ευρώπη. Αυτή είναι μια σκληρή επιλογή για τη Βρετανία -αλλά δεν υπάρχει κανένας λόγος να αρνηθεί σε ένα μη κράτος-μέλος το δικαίωμα να το κάνει.
Ο νέος υπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου για το Brexitο, David Davis, μπορεί ήδη να είναι ο πιο καταπονημένος πολιτικός στον κόσμο. Χρειάζεται να σχεδιάσει τον πιο αμοιβαία επωφελή διακανονισμό, αλλά και το τι θα συμβεί αν οι διαπραγματεύσεις δεν πάνε καλά. Παρ 'όλα αυτά, η πρώτη του δουλειά, προτού ενεργοποιηθεί το άρθρο 50, είναι να "ενορχηστρώσει" μια πρόταση που να ελαχιστοποιεί την αναστάτωση και να βγάζει νόημα και για τις δύο πλευρές.
Ξεχάστε το ιστορικό: Δεν υπάρχει τίποτα ανάλογο. Ξεχάστε τη Νορβηγία και την Ελβετία. Η μέγιστη εθνική κυριαρχία επί της οικονομικής ζωής σε συνδυασμό με τον έλεγχο της μετανάστευσης είναι το σωστό μέρος για να ξεκινήσει κανείς, και οι ηγέτες της Ευρώπης θα έχουν ανοιχτό μυαλό σε αυτό.