...με τα πασίγνωστα θύματα.
Τι σχέση έχει το λιμάνι του Πειραιά με τον εμφύλιο πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία και την ανατροπή του Μουμπάρακ;
Γιατί οδηγούν την Αίγυπτο σε σίγουρο εμφύλιο πόλεμο;
Ποια είναι τα σχέδιά τους για την Ελλάδα;
Στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία που ζούμε, βλέπουμε να συμβαίνουν μερικά πράγματα, τα οποία είναι ανεξήγητα. Θα περίμενε κανείς στην Ευρώπη —η οποία εξακολουθεί ακόμα και τώρα, στην εποχή της κρίσης, να είναι μακράν η πλουσιότερη αγορά του κόσμου— να επωφελούνται του παγκόσμιου εμπορίου οι τυχεροί, οι οποίοι βρίσκονται πάνω στον "δρόμο" των δικτύων της ... Οι τυχεροί, οι οποίοι στην εποχή της ακμής της Κίνας βρέθηκαν να "κάθονται" πάνω στον νέο "δρόμο του μεταξιού" της Ανατολής ...Αυτοί, οι οποίοι ελέγχουν τα φυσικά "περάσματά" αυτού του "δρόμου" μεταξύ Κίνας και Ευρώπης και έχουν τη δυνατότητα να δημιουργήσουν πάνω του τα διαμετακομιστικά του κέντρα ...Τα κέντρα εκείνα, τα οποία αποτελούν μικρές "καρδιές" που "αιματώνουν" την ευρωπαϊκή αγορά απ’ άκρη σ' άκρη.
Μια τέτοια ανάγκη συνεχούς "αιμάτωσης" της αγοράς με εμπορεύματα είναι μόνιμη, γιατί στα τελευταία τριάντα χρόνια έχουν συμβεί τεράστιες εξελίξεις στον τομέα της παραγωγής. Η Ευρώπη έπαψε να είναι ένας από τους μεγάλους παραγωγούς αυτού του κόσμου και περιορίστηκε στον ρόλο του μεγαλύτερου καταναλωτή. Χρειάζεται μόνιμα την "αιμάτωση" των εισαγόμενων εμπορευμάτων, γιατί έχει σε μεγάλο βαθμό αποβιομηχανιστεί. Δεν καλύπτει μόνη της τις βασικές της ανάγκες και ως εκ τούτου είναι εξαρτώμενη από τις εισαγωγές ...Τις εισαγωγές από την Κίνα. Η κινέζικη δεσπόζουσα θέση στην παραγωγή επηρεάζει το σύνολο της ευρωπαϊκής αγοράς και αυτό δημιουργεί ένα πλήθος παράπλευρων συνεπειών.
Όμως, η Κίνα δεν βρίσκεται σε κάποιον άλλο Πλανήτη, ώστε τα "διαστημόπλοιά" της να προσγειώνονται κάθετα εκεί όπου βρίσκονται οι πελάτες της. Η Κίνα έχει συγκεκριμένες γεωγραφικές συντεταγμένες ...Βρίσκεται ανατολικά της Ευρώπης ...Βρίσκεται ανατολικά της μεγαλύτερης αγοράς του κόσμου. Μονίμως ανατολικά της Ευρώπης σε έναν σφαιρικό Πλανήτη, γιατί η απόστασή της από τη δυτική της πλευρά είναι απείρως μεγαλύτερη. Η προσέγγισή της, δηλαδή, με την ευρωπαϊκή αγορά γίνεται από συγκεκριμένη πλευρά, εφόσον ο παράγων "κόστος" είναι απολύτως καθοριστικός στην επιλογή της "προσέγγισης" αυτής.
Γιατί όμως αναφερόμαστε στο προφανές; ...Σε αυτό, το οποίο υποχρεούται να γνωρίζει και ένας μαθητής του δημοτικού; ...Γιατί από αυτό το προφανές διαπιστώνουμε ότι δεν προκύπτουν εξίσου προφανή αποτελέσματα. Δεν βλέπουμε δηλαδή τις προφανείς συνέπειες των προφανών δεδομένων. Πώς είναι δυνατόν τα μεγαλύτερα λιμάνια της Ευρώπης να βρίσκονται στη Βόρεια Ευρώπη; ...Να βρίσκονται κατά "σύμπτωση" στις Προτεσταντικές ακτές της, παρ' όλο που αυτές δεν βρίσκονται στη σωστή "πλευρά" των μεταφορών; ...Να βρίσκονται από την πλευρά εκείνη, που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει μετακίνηση εμπορευμάτων και άρα εμπόριο; Τα λιμάνια εκείνα είχαν αναπτυχθεί στον βαθμό που είχαν αναπτυχθεί, όταν το εμπόριο της Ευρώπης με τον Νέο Κόσμο ήταν το κυρίαρχο. Τώρα πλέον αυτό δεν υφίσταται.
Πώς είναι δυνατόν τα παλιά λιμάνια να διατηρούν την παλιά τους δυναμική, τη στιγμή που δεν υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες; Από τις ΗΠΑ μπορεί να φτάνουν συνεχώς "αγαθά" στην Ευρώπη, αλλά αυτά συνήθως είναι άυλα ...Είναι άυλα "αγαθά", που φτάνουν μέσα σε CD ή μέσω τηλεφωνικών δικτύων ...Είναι άυλα "προϊόντα", που διακινούνται μέσα στα γραφεία των διευθυντών των τραπεζικών υποκαταστημάτων ...Είναι προϊόντα, τα οποία μεταφέρονται σε πολυτελείς χαρτοφύλακες από υψηλόμισθα στελέχη και όχι σε χάρτινα κουτιά από χαμάληδες. Τα υλικά αγαθά, τα οποία εδώ και τριάντα χρόνια δεσπόζουν στην ευρωπαϊκή αγορά, έρχονται από την Κίνα και άρα από την Ανατολή.
Αυτό σημαίνει συγκεκριμένα πράγματα. Σημαίνει συγκεκριμένες διαδρομές. Τα κινέζικα "προϊόντα" ταξιδεύουν μέσα από τον Ινδικό Ωκεανό και φτάνοντας στην Ερυθρά θάλασσα, μπαίνουν στη διώρυγα του Σουέζ, προκειμένου να βγουν στη Μεσόγειο και άρα να προσεγγίσουν την ευρωπαϊκή αγορά. Το πρώτο ευρωπαϊκό έδαφος, που "βλέπουν" τα ασιατικά αυτά προϊόντα, είναι το ελληνικό. Τι συμβαίνει όμως; Εφόσον αυτά τα προϊόντα αναζητούν ευρωπαϊκό "έδαφος", γιατί δεν σταματούν όταν το προσεγγίσουν; Γιατί συνεχίζουν μια οικονομικά παράλογη και αυτοκτονικά χρονοβόρα πορεία και βγαίνουν στον Ατλαντικό Ωκεανό, προκειμένου να "πιάσουν" τα λιμάνια του ευρωπαϊκού βορά; ...Τα ενοχλεί η ζέστη του Νότου και δεν σταματάνε σ' αυτόν;
Γιατί θα έπρεπε να "πιάσουν" λιμάνι στην Ελλάδα; ...Για τον ίδιο λόγο που κάποιος, ο οποίος ταξιδεύει, επιλέγει συνεχώς τον πιο εύκολο και ξεκούραστο τρόπο για να το κάνει. Αν αναγκαστεί να κολυμπήσει, κολυμπάει, αλλά, μόλις πιάσει στεριά, βγαίνει και περπατάει. Το ίδιο συμβαίνει και στις μεταφορές. Οι θαλάσσιες μεταφορές είναι ακριβή υπόθεση σε σχέση με τις επίγειες, όταν υπάρχουν οι αντίστοιχες υποδομές. Ταυτόχρονα είναι και χρονοβόρες. Όλα αυτά κάνουν τις θαλάσσιες μεταφορές απαγορευτικές, όταν υπάρχουν οι εναλλακτικές επιλογές. Αυτό ακριβώς εντοπίζουμε ως πρόβλημα. Για κάποιους "μυστηριώδεις" λόγους η ηπειρωτική Ελλάδα δεν είναι "επιλογή" γι' αυτούς, οι οποίοι πραγματοποιούν διεθνείς μεταφορές. Η Ελλάδα —μέχρι τώρα τουλάχιστον— δεν τους προσέφερε τη δυνατότητα να αλλάξουν "μέσο" στη μεταφορική τους λειτουργία ...Δεν τους προσέφερε τη δυνατότητα να πάνε από το ακριβό στο φτηνό ή από το αργό στο γρήγορο, πράγμα το οποίο είναι το ζητούμενο στον τομέα των μεταφορών.
Γιατί συμβαίνει αυτό; Θα ξεκινήσουμε από τα απλά και θα πάμε στα δύσκολα. Θα ξεκινήσουμε από τα "χαμηλά" των υποδομών και θα πάμε στα "υψηλά" των πολιτικών. Κατ’ αρχήν να πούμε ότι ο Πειραιάς στερείται βασικών υποδομών, για να προσφέρει αυτήν την υπηρεσία. Να σκεφτεί κάποιος ότι μέχρι πριν από έναν χρόνο δεν είχε καν σύνδεση με το εθνικό σιδηροδρομικό δίκτυο. Αυτό δεν είναι απλά παράξενο, αλλά εγκληματικό. Το πρώτο πράγμα, το οποίο μαθαίνει ένας μηχανικός, όταν εκπαιδεύεται στη χωροταξία, είναι ότι τα δίκτυα πρέπει να συνδέονται μεταξύ τους. Βλάκας να είσαι, το καταλαβαίνεις αυτό. Δεν χρειάζεται να πας στο Πολυτεχνείο, για να το καταλάβεις αυτό. Χαμάλης να είσαι, το γνωρίζεις.
Όταν κουβαλάς πράγματα με έναν συνάδελφό σου, του τα παραδίδεις εκεί όπου μπορεί να τα πάρει. Τα εναποθέτεις εκεί όπου τον βολεύει καλύτερα να τα πιάσει και να τα μεταφέρει. Δεν τα παρατάς κάπου απ’ όπου δεν μπορεί να τα παραλάβει. Δεν τα κρύβεις και δεν τα αφήνεις σε χώρους μη προσβάσιμους προς τον συνεργάτη σου. Γιατί; ...Γιατί δεν θα τελειώσεις ποτέ τη μεταφορική εργασία που έχεις αναλάβει και άρα δεν θα πληρωθείς και ποτέ από τον εντολοδότη σου.
Το ίδιο συμβαίνει και σε όλες τις κλίμακες μεταφορών και άρα και στις κλίμακες των δικτύων. Δεν φτιάχνεις ένα λιμάνι εκεί όπου δεν φτάνει ο δρόμος, γιατί δεν μπορείς να εγκλωβίζεις τα εμπορεύματα σε "τυφλά" αδιέξοδα. Δεν τερματίζεις μια σιδηροδρομική γραμμή μέσα στα χωράφια, γιατί δεν μπορεί εκεί να "παραλάβει" εμπορεύματα και άρα δεν μπορεί να παράγει μεταφορικό έργο. Τα δίκτυα πάντα πρέπει να συνεργάζονται μεταξύ τους, ώστε να επιτυγχάνεται το τέλειο αποτέλεσμα σ' ό,τι αφορά τον λόγο της δημιουργίας τους. Το λιμάνι πρέπει να "ακουμπάει" στο σιδηροδρομικό δίκτυο. Το σιδηροδρομικό δίκτυο πρέπει να "ακουμπάει" στο οδικό δίκτυο. Δεν μπορεί να λειτουργήσει τίποτε, όταν τα δίκτυα δεν "ακουμπάνε" μεταξύ τους και άρα όταν δεν έχουν δυνατότητα να συνεργάζονται.
Αυτή η "επαφή" εξασφαλίζει το τέλειο αποτέλεσμα σ' ό,τι αφορά την ταχύτητα, αλλά και στο κόστος της μεταφοράς. Αυτή η "επαφή" είναι υποχρεωτική για την εξασφάλιση του βέλτιστου αποτελέσματος ...Του αποτελέσματος εκείνου, το οποίο κάθε φορά είναι διαφορετικό, εφόσον ο κάθε ενδιαφερόμενος πρέπει να αποφασίσει με βάση τις δικές του ανάγκες και προτεραιότητες το πότε πρέπει να επιταχύνει ή να κάνει πιο φθηνή μια μεταφορά. Όλα γίνονται πάνω σε μια πολύ συγκεκριμένη και πολύ απλή λογική ...Τη λογική της ομαλής και άρα της "φτηνής" διαδοχής των μέσων, τα οποία συντελούν στη μεταφορική διαδικασία. Οι αλλαγές των μέσων γίνονται πάντα με γνώμονα το κέρδος σε χρήμα και χρόνο και πάντα υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα "μπλοκάρουν". "Μπλοκάρισμα" σημαίνει νέα έξοδα και άρα δεν αναγκάζεις ποτέ τη μεταφορά να κάνει "άλματα" ή να κάνει "παύσεις".
Με βάση αυτά τα δεδομένα μπορεί ακόμα και ο πιο αδαής να έχει μια εικόνα του πώς γίνονται οι επιλογές στη χωροταξία. Το μεγαλύτερο λιμάνι ή αεροδρόμιο της χώρας δεν μπορεί, για παράδειγμα, να γίνει στην Κρήτη, γιατί απλούστατα δεν μπορεί ένα νησί να συνδεθεί με τα φτηνά επίγεια δίκτυα μεταφορών. Συμφέρει περισσότερο ένα αεροπλάνο ή ένα πλοίο, το οποίο έρχεται από το Σουέζ, να συνεχίσει την πορεία του για την πιο "μακρινή" ηπειρωτική Ελλάδα, παρά να σταματήσει στην κοντινή Κρήτη. Γιατί; ...Γιατί, αν σταματήσει στην Κρήτη, δεν μπορεί να συνεχιστεί ομαλά η μεταφορική διαδικασία. Αν σταματήσει στην Κρήτη, θα χρειαστεί ένα άλλο ακριβό αεροπλάνο ή ένα άλλο ακριβό πλοίο, για να συνεχίσει το εμπόρευμα την πορεία του προς τα φτηνά επίγεια δίκτυα και άρα προς την τελική αγορά.
Το ζητούμενο λοιπόν είναι να υπάρχουν πάντα επιλογές ...Επιλογές, που, μέσα από την αλληλοδιαδοχή τους, θα "ρίχνουν" συνεχώς το κόστος μεταφοράς του εμπορεύματος. Επιλογές, όμως, οι οποίες δεν θα αποκλείσουν ένα εμπόρευμα σε έναν "τυφλό" κόμβο και οι οποίες θα δίνουν τη δυνατότητα στον έμπορο να επιλέξει τη φθηνότερη ή την ταχύτερη λύση που τον συμφέρει. Όταν λοιπόν λέμε ότι μέχρι πριν από έναν χρόνο το λιμάνι του Πειραιά δεν ήταν συνδεδεμένο με το εθνικό σιδηροδρομικό δίκτυο, στην πραγματικότητα μιλάμε για ένα εθνικό έγκλημα. Κάποιοι, για κάποιους λόγους, θέλησαν και κατάφεραν να εξουδετερώσουν τον Πειραιά ως κεντρικό διαμετακομιστικό κέντρο του παγκόσμιου εμπορίου. Δεν του έδωσαν καν τα "προσόντα" να διεκδικήσει τον ρόλο αυτόν.
Για λόγους, τους οποίους στο κείμενο αυτό θα προσπαθήσουμε να εντοπίσουμε, η "Μπανανία" της Μεσογείου με το όνομα Ελλάδα ποτέ δεν σεβάστηκε κανέναν κανόνα της χωροταξίας. Προφανώς, για να μην δυσαρεστήσει κάποιους, ποτέ δεν εκμεταλλεύτηκε την τύχη της να βρεθεί στον δρόμο μεταφοράς του μεγαλύτερου εμπορευματικού όγκου στην ιστορία της ανθρώπινης οικονομίας. Τι συμβαίνει λοιπόν; Είμαστε ως λαός τόσο κουτοί ή υπανάπτυκτοι; Δεν "βλέπαμε" τι συμβαίνει γύρω μας; Δεν "βλέπαμε" ότι ο κόσμος άλλαζε και κατά σύμπτωση βρεθήκαμε πάνω σε έναν νέο "δρόμο μεταξιού";
Είχαμε το απόλυτο πλεονέκτημα σε σχέση με όλα τα υπόλοιπα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και δεν κάναμε τίποτε για να το εκμεταλλευτούμε; Στην εποχή των χρυσοφόρων Logistics μπορούσαμε να πλουτίσουμε και δεν το κάναμε; Τα δεδομένα αυτό δείχνουν. Τα δεδομένα δείχνουν ότι οι Έλληνες στην κυριολεξία αδιαφόρησαν να αναπτύξουν τα στρατηγικά τους συμφέροντα. Δεν επένδυσαν στη δραστηριότητα που συνέδεε τους γίγαντες της παραγωγής με τις γιγάντιες αγορές τους. Είχαν τις προδιαγραφές να το κάνουν και δεν το έκαναν. Δεν έκαναν τον Πειραιά ένα "Ρότερνταμ" της Νέας Εποχής. Όπως στην περίοδο της αποικιοκρατίας του Νέου Κόσμου το Ρότερνταμ υπερείχε των μεσογειακών λιμανιών, έτσι και στην εποχή της παγκοσμιοποίησης ο Πειραιάς θα έπρεπε να υπερέχει έναντι όλων των υπολοίπων ευρωπαϊκών λιμανιών.
Αυτό, το οποίο λέμε, δεν απαιτεί ευφυΐα αυτοκράτορα ...Απλές σκέψεις απαιτεί. Γιατί υπερείχε το Ρότερνταμ στην προηγούμενη εποχή; ...Γιατί βρισκόταν πάνω στον κυρίαρχο "δρόμο" μεταφοράς εμπορευμάτων μεταξύ Νέου και Παλιού Κόσμου και στο ιδανικότερο σημείο. Βρισκόταν ακριβώς "απέναντι" από τον ανεπτυγμένο Νέο Κόσμο και "καθόταν" πάνω στην "έξοδο" του Ρήνου. Βρισκόταν στην κοντινότερη απόσταση από τον Νέο Κόσμο και είχε πρόσβαση στα δίκτυα της ηπειρωτικής ευρωπαϊκής αγοράς. Διώρυγα του Σουέζ δεν υπήρχε τότε και η οποιαδήποτε προσέγγιση της Ευρώπης γινόταν από τη δυτική της πλευρά. Εξαιτίας του Ρήνου είχε επαφή με τα μεγάλα ποτάμια της Ευρώπης και μπορούσε να μαζεύει ή να διανέμει εμπορεύματα από όλη και σε όλη την Ευρώπη και να τα μεταφέρει καί προς τις δύο κατευθύνσεις.
Ανάλογο πλεονέκτημα είχε στην νέα εποχή και ο Πειραιάς. Υπερείχε σε βαθμό τέτοιο, που να μιλάμε πραγματικά για δυνατότητα μονοπώλησης των μεγαλύτερων μεταφορών της ανθρώπινης ιστορίας. Είδε κανένας τον Πειραιά να γίνεται το "Ρότερνταμ" της Νέας Εποχής; Γιατί δεν έγινε; Δεν υπάρχει άλλο ευρωπαϊκό λιμάνι, που να παραλαμβάνει το κινέζικο εμπόρευμα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα από την έξοδο του πλοίου από τη διώρυγα του Σουέζ όσο το λιμάνι του Πειραιά. Όλα τα υπόλοιπα λιμάνια μετράνε μέρες ή και εβδομάδες διαφοράς και αυτό στις μεταφορές είναι απαγορευτικό.
Αυτός ο Πειραιάς, όμως, ο οποίος θα μπορούσε να γίνει το ισχυρότερο και το πιο πολυσύχναστο λιμάνι της Ευρώπης, βρίσκεται σε μια κατάσταση υπολειτουργίας. Ιδιωτικοποιείται για ψίχουλα, εφόσον το ελληνικό κράτος φαίνεται αδύναμο να το αναπτύξει. Επί τριάντα χρόνια η Ευρώπη καταναλώνει κινέζικα προϊόντα και η Ελλάδα "βλέπει" τα προϊόντα αυτά να "περνάνε" κάτω από τα "πόδια" της και δεν διεκδικεί μερίδιο από τη μεταφορά τους. Βλέπει να περνάνε τα καράβια προς τη Βόρεια Ευρώπη και δεν τα "σταματάει". Πώς θα τα "σταματήσει";
Από το σημείο αυτό και πέρα οι απαντήσεις στα ερωτήματα δεν είναι τεχνικής φύσεως. Εδώ η χωροταξία δεν μπορεί να δώσει "απαντήσεις" και απαιτείται πολιτική σκέψη. Τώρα θα πάμε από τα "χαμηλά" στα "υψηλά". Το πρόβλημα υπολειτουργίας του Πειραιά δεν είναι πρόβλημα υποδομών και χωροταξίας. Αυτό το πρόβλημα δεν λύνεται με σιδηροδρομικές γραμμές και γερανογέφυρες. Αυτό είναι θέμα υψηλής πολιτικής και ιμπεριαλισμού. Ποιος θα τα κάνει αυτά; Ποιος θα "τραβήξει" τον "αγωγό" της παγκόσμιας μεταφοράς, για να τον συνδέσει με το "στόμιο" τού Πειραιά; ...Οι τενεκέδες, που κυβερνάνε την Ελλάδα;
Εδώ δεν μπόρεσαν τόσα χρόνια κάνουν μερικά χιλιόμετρα επέκταση του σιδηροδρομικού δικτύου της χώρας, για να το συνδέσουν με το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας. Αυτοί οι άχρηστοι θα κάνουν πολιτικό σχεδιασμό, για να δώσουν στρατηγικό πλεονέκτημα στην Ελλάδα; Αυτοί θα ενισχύουν το λιμάνι του Πειραιά και άρα την ελληνική οικονομία εις βάρος άλλων λιμανιών και άλλων οικονομιών; Γιατί δεν το έκαναν; ...Για λόγους ιμπεριαλισμού ...Για τους ίδιους λόγους που μέχρι τώρα δεν άφηναν τους Έλληνες να φτιάξουν ...μπύρες, για παράδειγμα ...Για να μην ενοχλήσουν τους ισχυρούς ...Γιατί αυτό διέταξαν οι Γερμανοί και οι Ολλανδοί.
Όταν δεν τολμάς να δώσεις μια άδεια ζυθοποιίας, για να μην περιορίσεις απλά τα κέρδη κάποιων, είναι δυνατόν να στηρίξεις κάποιες δραστηριότητες, οι οποίες τους απειλούν με καταστροφή; ...Πραγματική καταστροφή. Γιατί; ...Γιατί, αν το λιμάνι του Πειραιά ή της Ραφήνας ή του Λαυρίου ήταν συνδεδεμένα με το πανευρωπαϊκό σιδηροδρομικό δίκτυο —αυτό, δηλαδή, το οποίο υποχρεούται να γνωρίζει και ο τελευταίος φοιτητής του Πολυτεχνείου—, απλούστατα σήμερα δεν θα υπήρχε ούτε το Ρότερνταμ ως Νο1 λιμάνι της Ευρώπης ούτε το Αμβούργο ως Νο2 λιμάνι.
Συνέβη αυτό ποτέ; ...Όχι βέβαια. Κάποιοι, όχι απλά φρόντισαν να μην "ακουμπάει" ο Πειραιάς στο πανευρωπαϊκό σιδηροδρομικό ή οδικό δίκτυο —που μέσα από τα Βαλκάνια οδηγεί στην καρδιά της Ευρώπης— αλλά φρόντισαν να "ξηλώσουν" αυτό το δίκτυο από τον Πειραιά μέχρι την κεντρική Ευρώπη. "Ξήλωσαν" ακόμα και τη θεωρητική πιθανότητα να ακουμπήσει ο Πειραιάς σε κάποιο δίκτυο, το οποίο φτάνει μέχρι το κέντρο της Ευρώπης. Γι' αυτόν τον λόγο τα λιμάνια της Ολλανδίας και της Γερμανίας έγιναν "κόμβοι" της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας της Νέας Εποχής τη στιγμή που δεν βρίσκονται καν πάνω στον "άξονα" των μεταφορών μεταξύ Ευρώπης και Κίνας.
Αυτό είναι τόσο παράδοξο όσο θα ήταν στην εποχή του "δρόμου του μεταξιού" να γίνει "κόμβος" αυτού του "δρόμου" το Βερολίνο, το οποίο δεν βρίσκεται πάνω σ' αυτόν. Αυτό ήταν το κατόρθωμα των Παπανδρέου και των Μητσοτάκηδων, οι οποίοι μας κυβερνούσαν τα τελευταία τριάντα χρόνια. Συμμετείχαν σε όλα τα εγκλήματα εις βάρος της πατρίδας μας, που την απομόνωσαν γεωγραφικά και εξανέμισαν τα γεωγραφικά της πλεονεκτήματα.
Ούτε μία φορά δεν αντέδρασαν σε μεθοδεύσεις, οι οποίες είχαν σκοπό να προστατεύσουν τα συμφέροντα των ξένων εις βάρος των Ελλήνων. Κατά τη διάρκεια αυτών των δεκαετιών βύθισαν τη χώρα στα χρέη των δισεκατομμυρίων, αλλά ...μας έκαναν "οικονομία" στην κατασκευή μιας κοντής σιδηροδρομικής γραμμής. Δεν έφτιαξαν μια σιδηροδρομική γραμμή δέκα χιλιομέτρων από το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας μέχρι μια μεγάλη αλάνα, όπου να υπάρχει χώρος ασφαλούς εναπόθεσης εμπορευμάτων. Έπρεπε να περάσει σχεδόν μισός αιώνας διακυβέρνησής τους, για να φτιάξουν ένα τερματικό σιδηροδρομικών μεταφορών, όπως είναι το Θριάσιο Πεδίο. Σαν να μην έφτιαχναν επί μισό αιώνα οι Ολλανδοί ένα μικρό κανάλι, που να συνδέει το λιμάνι του Ρότερνταμ με τον Ρήνο και άρα με την ηπειρωτική Ευρώπη.
Για ολόκληρες δεκαετίες δεν σκέφτηκε ούτε ένας πολιτικός να κάνει την "αλάνα" του Θριασίου Πεδίου πανευρωπαϊκό διαμετακομιστικό κέντρο; ...Δεν σκέφτηκε ούτε ένας πολιτικός να συνδέσει αυτήν την "αλάνα" με το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας; ...Δεν σκέφτηκε ούτε ένας πολιτικός να συνδέσει αυτήν την "αλάνα" με το σιδηροδρομικό δίκτυο. Γιατί δεν το σκέφτηκε; ...Γιατί δεν ήθελε να δίνει "ιδέες" στους Έλληνες ...Γιατί δεν ήθελε να ενοχλεί τους Προτεστάντες χορηγούς του Κολεγίου Αθηνών ...Γιατί —και να το έκανε— δεν θα είχε κανένα αποτέλεσμα, εφόσον όλες οι προηγούμενες πολιτικές του ελληνικού κράτους ακύρωναν τα γεωγραφικά του πλεονεκτήματα. Η Ελλάδα ήταν ένα προτεκτοράτο και έπρεπε να συμβιβαστεί με τις αποφάσεις των αφεντικών. Οι αποφάσεις αυτών των αφεντικών δεν ήθελαν την Ελλάδα να επωφεληθεί αυτών των αλλαγών...
...Αλλαγών τεράστιων, οι οποίες δεν αφορούσαν μόνον την Ελλάδα, αλλά και τον περίγυρό της ...Αλλαγών, που, αν αφήνονταν ανεξέλεγκτες και τα πράγματα εξελίσσονταν φυσιολογικά, θα βλέπαμε τεράστιες διαφορές σε σχέση με αυτά που συμβαίνουν σήμερα. Αν όλα κυλούσαν φυσιολογικά, κάποιοι από τους σημερινούς δανειστές μας, που μας κουνάνε το "δάκτυλο", θα είχαν καταστραφεί. Αν συνέβαιναν αυτά, τα οποία έπρεπε να συμβούν, δεν θα πήγαινε ούτε ένα πλοίο από την Κίνα μέχρι το Αμβούργο ...Δεν θα πήγαινε ούτε ένα πλοίο μέχρι το Ρότερνταμ.
Όλα σχεδόν τα πλοία, τα οποία θα περνούσαν το Σουέζ, θα κατέπλεαν στον Πειραιά. Γιατί; Γιατί η Ελλάδα ήταν μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το έδαφός της το πλησιέστερο και άρα το οικονομικά συμφερότερο ευρωπαϊκό έδαφος για προσέγγιση πλοίων, τα οποία μετέφεραν εμπορεύματα για την αγορά της. 15000 πλοία τον χρόνο ήταν το διακύβευμα. 15000 πλοία ανά 365 ημέρες. Μιλάμε για ασύλληπτα μεγέθη.
Η Ελλάδα όλα αυτά τα διεκδικούσε στα "ίσα". Ήταν το μέρος εκείνο, το οποίο "απομάκρυνε" τουλάχιστον δύο εβδομάδες το Αμβούργο ή το Ρότερνταμ από την "αγορά". Εβδομάδες καθυστέρησης και επιπλέον κόστους σε μια "αγορά" η οποία "καίγεται" για τις ώρες τής καθυστέρησης και για τα ευρώ τού επιπλέον κόστους μεταφοράς. Ούτε ένα πλοίο —στην κυριολεξία— δεν θα περνούσε με εμπορεύματα για την Ευρώπη το στενό του Γιβραλτάρ. Απλά πράγματα. Είναι δυνατόν να θέλει κανείς να μεταφέρει εμπορεύματα από την Ευρώπη στις ΗΠΑ και να μην τα πηγαίνει στην Νέα Υόρκη ή στη Βοστόνη και να τα πηγαίνει —μέσω της διώρυγας του Παναμά— στο Λος Άντζελες και στο Σαν Φρανζίσκο; Όσο βλακώδες είναι αυτό, άλλο τόσο είναι το να μεταφέρει κάποιος κινέζικα εμπορεύματα για την Ευρώπη μέσω του στενού του Γιβραλτάρ στο Ρότερνταμ και στο Αμβούργο.
Ο αναγνώστης ας αρχίσει τώρα να "πονηρεύεται" για μερικά πράγματα. Τι θέλουμε να πούμε; Ότι, άσχετα με τις εγκληματικές —σε βαθμό προδοσίας— παραβλέψεις των πολιτικών μας, τα πράγματα ήταν εξ’ αρχής δύσκολα και επικίνδυνα. Δεν τραβάς εύκολα τη "λεία" από τα στόματα των θηρίων. Τα θηρία δεν χρειάζεται να έχουν δίκιο, για να σε κατασπαράξουν ...Και άδικο να έχουν, πάλι θα σε αρπάξουν, αν απειλείς τα συμφέροντά τους. Ακόμα κι αν η Ελλάδα επιχειρούσε να "στηθεί" ιδανικά στο θέμα των υποδομών, δεν θα κατάφερνε και πολλά πράγματα, γιατί οι απειλές και η βία του Βορρά ήταν πραγματικές και όχι εικονική πραγματικότητα. Δεν ξεφύγαμε και πολύ από τις εποχές που οι πολιτικές επιβάλλονταν με τις κανονιοφόρους και αυτό μπορούν να μας το "βεβαιώσουν" πολλοί λαοί.
Ζούμε στην εποχή της Νέας Τάξης ...Της Προτεσταντικής Νέας Τάξης, όπου οι κυρίαρχοι είναι οι Αμερικανοί, οι Βρετανοί, οι Γερμανοί και οι λοιποί Σκανδιναβοί. Αυτοί αποφάσισαν να δρομολογήσουν την Νέα Τάξη και άρα εκ των προτέρων γνώριζαν τις "κακοτοπιές" τις οποίες θα είχαν να αντιμετωπίσουν. Μια τέτοια "κακοτοπιά" ήταν η ευρωπαϊκή γεωγραφία. Τα πλεονεκτήματα, τα οποία οι ίδιοι απολάμβαναν στον προηγούμενο σχεδιασμό, ήταν πλέον μειονεκτήματα και αυτό το γνώριζαν. Θεωρητικά, στο δικό τους "παιχνίδι" του εμπορικού ιμπεριαλισμού υπήρχε περίπτωση να βρεθούν εκτός του παιχνιδιού των "δικτύων". Γιατί; Γιατί η κινέζικη επιλογή τους βρισκόταν ανατολικά της Ευρώπης και όχι από τη δική τους πλευρά.
Όταν λοιπόν οι κυρίαρχοι Προτεστάντες έβαζαν την Κίνα στο παιχνίδι της παραγωγής, γνώριζαν εξ αρχής τα ρίσκα τα οποία έπαιρναν. Γνώριζαν ότι στην πραγματικότητα "ενεργοποιούσαν" έναν νέο εμπορικό "άξονα", ο οποίος θα έβαζε νέους "παίκτες" στην αγορά και βεβαίως στη μάχη των "δικτύων" ...Έναν νέο "άξονα", ο οποίος πρακτικά δεν τους συνέφερε να ενεργοποιηθεί ...Έναν παλιό και γνωστό στους λαούς "άξονα" και ο οποίος ποτέ δεν αφορούσε τους Προτεστάντες, γιατί ποτέ δεν βρέθηκαν στο "πέρασμά" του. Δεν τους αφορούσε, γιατί απλούστατα όλοι αυτοί αναπτύχθηκαν με τα δεδομένα του Νέου Κόσμου και του εμπορίου με τη Δύση.
Μιλάμε για τεράστιο ρίσκο. Θεμελίωναν την εποχή των logistics, χωρίς να έχουν τα θεωρητικά προσόντα να πρωταγωνιστήσουν σ' αυτήν. Με την κινέζικη επιλογή τους στην πραγματικότητα ενεργοποιούσαν τον παλιό "δρόμο του μεταξιού" και στην ουσία ρίσκαραν να θέσουν τους εαυτούς τους εκτός "δικτύου" ...Εκτός του "δικτύου" που οι ίδιοι σχεδίασαν. Αυτό ήταν το μεγάλο ρίσκο που έπαιρναν. Έβαζαν στο παιχνίδι μια δύναμη της Ανατολής και άρα από την ενέργεια αυτήν θα επωφελούνταν όλοι οι "ενδιάμεσοι", όπως ήταν η Ελλάδα.
Αυτό ήταν επικίνδυνο με βάση τα δεδομένα που ίσχυαν, όταν έπαιρναν τις επικίνδυνες αποφάσεις ...Με βάση τα δεδομένα, που ίσχυαν στις τελευταίες δεκαετίες του περασμένου αιώνα. Γιατί; ...Γιατί εκείνη την εποχή δεν υπήρχε ούτε στο λεξικό η έννοια της "παγκοσμιοποίησης". Οι λαοί περιορίζονταν εντός των εθνικών τους "τειχών" και οι οικονομίες τους λειτουργούσαν με καθαρά εθνικά κριτήρια. Οι κινήσεις κεφαλαίων και οι αγοραπωλησίες υποδομών από ξένους ιδιώτες απαγορεύονταν δια ροπάλου. Αν, δηλαδή, ο ελληνικός Πειραιάς είχε το πλεονέκτημα, αυτό θα απέφερε κέρδος στην ελληνικό λαό και σε κανέναν άλλον, γιατί απαγορευόταν η ιδιωτικοποίηση ενός κεντρικού λιμανιού. Ούτε με απειλές πολέμου δεν μπορούσαν κάποιοι ξένοι να πάρουν ένα λιμάνι αυτής της στρατηγικής σημασίας, προκειμένου να το εκμεταλλεύονται μόνοι τους.
Αυτό ήταν το ρίσκο, το οποίο έπαιρναν εκείνη την εποχή οι Προτεστάντες. Αν ήθελαν να πρωταγωνιστήσουν στη δική τους εποχή των logistics, θα έπρεπε να βρουν τον τρόπο. Αν ήθελαν να εκμεταλλεύονται μονοπωλιακά τις διηπειρωτικές μεταφορές μέσω των λιμανιών, θα έπρεπε να το κάνουν με τα δικά τους λιμάνια, εφόσον δεν μπορούσαν να αγοράσουν αυτά των άλλων — ή τουλάχιστον μέχρι να μπορέσουν κάποτε να τα αγοράσουν. Ακόμα κι αν τα λιμάνια τους βρίσκονταν στο λάθος μέρος, θα έπρεπε με τον οποιονδήποτε τρόπο —ακόμα και με την απειλή βίας— να τα επιβάλουν, εφόσον δεν είχαν άλλες επιλογές. Θύμα τέτοιας βίας και απειλών είναι βέβαιον ότι έπεσε και η Ελλάδα. Απλά η Ελλάδα ήταν λίγο τυχερή, γιατί έπεσε θύμα μόνον απειλών, ενώ κάποιοι άλλοι "συμπρωταγωνιστές" της έπεσαν και θύματα βομβών.
Μιλάμε για μια κατάσταση εξαιρετικά δύσκολη και επικίνδυνη ...Επικίνδυνη σε βαθμό εθνικής τραγωδίας. Κάποιοι ρίσκαραν πολλά και ήταν έτοιμοι να κάνουν τα πάντα, για να μην τους καταστρέψει το ρίσκο. Οι Προτεστάντες "αρχιτέκτονες" της υπερεθνικής Νέας Τάξης γνώριζαν για παράδειγμα ότι μια Ελλάδα εκείνης της εποχής —και με την εθνική ανεξαρτησία σε μεγάλο βαθμό εξασφαλισμένη— δεν θα ήταν δυνατόν να τους πουλήσει το μεγάλο "πλεονέκτημά" της, γιατί θα αντιδρούσε ο λαός της. Δεν θα μπορούσε να ελεγχθεί σε περίπτωση που ο λαός αυτός επιθυμούσε από τις ηγεσίες του να εκμεταλλευτούν υπέρ των συμφερόντων του τη γεωγραφική θέση της χώρας.
Δεν ήταν δα και τόσο δύσκολο να το σκεφτεί κάποιος. Σε μια εποχή που βλέπεις την κινέζικη παραγωγή να κατακλύζει τις ευρωπαϊκές αγορές, δεν είναι δύσκολο να σκεφτείς το πώς θα επωφεληθείς, όταν είσαι από τη σωστή "πλευρά" του "δρόμου" απ' όπου έρχονται τα εμπορεύματα. Σε μια εποχή που βλέπεις "μποτιλιάρισμα" πλοίων κάτω από την Κρήτη, δεν είναι δύσκολο να σκεφτείς το πώς θα σε συνέφερε να ενεργήσεις. Αυτό, το οποίο "μυρίζει" μεροκάματο σε έναν αγράμματο χαμάλη, δεν μπορεί να το καταλάβει —και άρα να το "φωνάξει"— μια ολόκληρη κοινωνία; ...Το έκαναν πρωτόγονες κοινωνίες αυτό ...Το έκαναν οι πρωτόγονοι, οι οποίοι δεν γνώριζαν ούτε πώς περίπου είναι ο κόσμος και δεν το έκαναν οι σύγχρονοι λαοί τής εποχής του GPS; ...Τότε δεν μπόρεσαν να τους "καπελώσουν" οι άσχετοι και το κατόρθωσαν στη σύγχρονη εποχή;
Γιατί να μην διεκδικήσουν το μερίδιό τους οι Έλληνες στις αρχές της δεκαετίας του ενενήντα, όπου ξεκινούσε ο σχεδιασμός αυτός και οι Έλληνες φώναζαν στους δρόμους "η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες"; Όταν παίρνονταν δηλαδή οι αποφάσεις για την κινέζικη ανάπτυξη, γνώριζαν οι πάντες από ποιόν "δρόμο" θα έρχονταν υποχρεωτικά τα εμπορεύματα. Άρα γνώριζαν κι αυτοί οι οποίοι ρίσκαραν και αυτοί οι οποίοι θα μπορούσαν να επωφεληθούν από τα ρίσκα των άλλων. Κράτη, τα οποία μέχρι τότε στηρίζονταν στη δύναμη του ελέγχου των εμπορικών δικτύων και του γεωγραφικού πλεονεκτήματος, όπως ήταν η Ολλανδία ή το Βέλγιο, κινδύνευαν να καταστραφούν εάν στις θέσεις τους επωφελούνταν νέοι "ενδιάμεσοι" της μεταφοράς ..."Τυχεροί" λαοί, οι οποίοι θα βρίσκονταν στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή ...Λαοί όπως οι Έλληνες, οι Γιουγκοσλάβοι κλπ..
Πόσο σωστό ήταν το μέρος όπου βρίσκονταν στη σωστή στιγμή οι λαοί αυτοί; ...Αυτό δεν θα το πούμε εμείς. Οι αριθμοί αποδεικνύουν αυτά τα οποία ισχυριζόμαστε με τον πιο απόλυτο τρόπο. Ο Πειραιάς απέχει από τη διώρυγα του Σουέζ μόνον 1125 ακριβά χιλιόμετρα θαλάσσιας μεταφοράς, όταν το Αμβούργο απέχει 6800 επίσης ακριβά χιλιόμετρα της ίδιας μεταφοράς. Τον Πειραιά τον χωρίζουν από τη γερμανική "καρδιά" της Ευρώπης —πχ. το Μόναχο— κάποια 1800 φτηνά χιλιόμετρα επίγειας μεταφοράς με οδικά ή σιδηροδρομικά δίκτυα. Το μακρινό Αμβούργο το χωρίζουν περίπου 700 χιλιόμετρα ανάλογης μεταφοράς.7500 χιλιόμετρα "απέχει" συνολικά το Μόναχο από τη διώρυγα του Σουέζ μέσω Αμβούργου, ενώ, μέσω Πειραιά, απέχει 2925. Επιπλέον, το 90,6% αυτής της τεράστιας διαδρομής είναι αργή και ακριβή θαλάσσια μεταφορά, ενώ για τη μικρότερη διαδρομή του Πειραιά μόνον το 38% είναι αργή και ακριβή θαλάσσια μεταφορά.
Οι αριθμοί αποδεικνύουν ότι μόνον τρελοί θα μπορούσαν να επιλέξουν τις Προτεσταντικές υποδομές, για να εξυπηρετήσουν τις μεταφορικές τους ανάγκες. Το ρίσκο δηλαδή των Προτεσταντών Ευρωπαίων ήταν τεράστιο και έπρεπε να λάβουν τα κατάλληλα μέτρα. Σε διαφορετική περίπτωση θα μιλούσαμε για "αυτοκτονία" των Προτεσταντών. Προχωρούσαν στη διάνοιξη ενός καινούργιου "δρόμου", στον οποίο δεν έφταναν τα "οικόπεδά" τους. Άνοιγαν έναν νέο "δρόμο" μπροστά από την Ευρώπη και οι ίδιοι δεν διέθεταν "πόρτα" πάνω σ' αυτόν. Οι δικές τους οι "πόρτες" ήταν από την πίσω πλευρά της Ευρώπης και δεν τους βόλευαν. Αυτό ήταν ένα πρόβλημα, το οποίο έπρεπε να το αντιμετωπίσουν, γιατί θα τους κατέστρεφε. Έπρεπε να "σφραγίσουν" τις "πόρτες" οι οποίες ανήκαν σε άλλους, ώστε να αναγκάσουν τους εμπόρους να μεταφέρουν τα εμπορεύματά τους από την πίσω "πόρτα".
Αυτό ήταν το δύσκολο και εκεί έπρεπε να παρθούν σημαντικές και δύσκολες αποφάσεις. Έπρεπε να ακυρώσουν την τύχη κάποιων και αυτό γίνεται μόνον με τη βία. Για να μην αναγκαστούν οι ίδιοι να "αυτοκτονήσουν", ήταν έτοιμοι να "σκοτώσουν" αυτούς, οι οποίοι θα ευνοούνταν. Έπρεπε να μετατρέψουν την τύχη κάποιων σε ατυχία και να τους απαλείψουν από το "παιχνίδι". Αυτά όλα, όπως αντιλαμβανόμαστε, είναι επικίνδυνα πράγματα και όχι απολύτως ορατά. Είναι προφανές, δηλαδή, ότι δεν τους έφταναν —ως εγγυήσεις ασφάλειας— οι προδότες, οι οποίοι κυβερνούσαν την Ελλάδα ...Οι προδότες, οι οποίοι οικειοθελώς θα απέκλειαν την Ελλάδα από τη μεγαλύτερη μεταφορική "πίτα" στην ιστορία του παγκόσμιου εμπορίου.
Δεν μπορούσαν να ρισκάρουν να αφήσουν τον Πειραιά να μετατρέψει τα "διαμάντια" του Ρότερνταμ ή του Αμβούργου σε αλάνες "αργόσχολων" χαμάληδων. Δεν μπορούσαν να μετατρέψουν το ποτάμιο σύστημα μεταφορών της Γερμανίας σε βασίλειο των βατράχων. Μπορεί ο Πρωθυπουργός Μητσοτάκης και ο υπουργός εξωτερικών του Σαμαράς να ήταν πιστοί χαφιέδες τους, αλλά δεν "αρκούσαν" σε περίπτωση που ο επιχειρηματικός κόσμος της χώρας άπλωνε τα "χέρια" του στους απαγορευμένους καρπούς. Δεν πρέπει να ξεχνάμε και τη δύναμη της ελληνικής ναυτιλίας ...Μιας ναυτιλίας από τις κορυφαίες στον κόσμο, που, με τον Πειραιά να πρωταγωνιστεί, θα "έπαιζε" στην "έδρα" της.
Όλα αυτά, όπως αντιλαμβανόμαστε, ήταν επικίνδυνα. Έπρεπε να δημιουργήσουν αντικειμενικό πρόβλημα, ώστε να αποκλείσουν κάθε ενδεχόμενο να βρεθούν υπό τη "σκιά" του Πειραιά ...Έπρεπε να "ακυρώσουν" το πλεονέκτημα του κοντινότερου ευρωπαϊκού λιμανιού στο Σουέζ ...Έπρεπε να κάνουν κάποιο "τρικ", για να το καταφέρουν αυτό ...Να μετατρέψουν, για παράδειγμα, την Ελλάδα σε "νησί" ...Σαν την Κρήτη του παραδείγματός μας ...Να μην μπορεί να δεχθεί εμπορεύματα, γιατί απλούστατα δεν θα μπορούσε να τα "προωθήσει" προς το εσωτερικό της Ευρώπης.
...Να την αποκλείσουν με τεχνητό τρόπο από τη χερσαία μεταφορά και να την αναγκάσουν —στην καλύτερη περίπτωση— να μεταφορτώνει τα εμπορεύματα από πλοίο σε πλοίο και αυτό να κάνει απαγορευτικά ακριβή και χρονοβόρα την οποιαδήποτε ελληνική προσπάθεια να διεκδικήσει μερίδιο από το μεταφορικό "φορτίο" της Κίνας. Πώς όμως μπορούσε να γίνει αυτό το "θαύμα"; Πώς θα μετέτρεπαν την Ελλάδα σε ένα "νησί" ασύνδετο με τα ευρωπαϊκά επίγεια δίκτυα; Πώς θα έκαναν τον χάρτη της ΕΟΚ απόλυτα ρεαλιστικό και την Ελλάδα να "πλέει" μόνη της στην Ανατολική Μεσόγειο;
Κάτι πολύ σημαντικό και πολύ ακραίο θα πρέπει να συνέβη εκείνη την εποχή στη βαλκανική γειτονιά, για να ακυρωθεί το μέγα ελληνικό πλεονέκτημα. Κάτι τόσο σημαντικό, το οποίο θα ανάγκαζε τα πλοία από την Κίνα να διαπεράσουν ολόκληρη τη Μεσόγειο και, αφού ξαναμπούν στον ωκεανό, να αναζητήσουν την "ασφάλεια" στα λιμάνια της Ολλανδίας ή της Γερμανίας. Η εποχή στην οποία αναφερόμαστε είχε ένα πολύ μεγάλο γεγονός, το οποίο την "σημάδεψε". Τότε, κατά "σύμπτωση", ξέσπασε ο εμφύλιος της Γιουγκοσλαβίας ...Της Γιουγκοσλαβίας, η οποία εκείνη τη στιγμή φαινόταν "τυχερή" —εφόσον βρισκόταν στο σωστό μέρος τη σωστή ώρα—, αλλά για κάποιον λόγο δεν το "αντιλήφθηκε" και "δυστυχώς" έγινε η "άτυχη" της κατάστασης.
Επειδή κάποιοι Γιουγκοσλάβοι ήταν "κουτοί", δεν αντιλήφθηκαν τα μελλούμενα κέρδη και ξεκίνησαν να βγάζουν μόνοι τους τα "μάτια" τους. Τότε ξέσπασε ο γιουγκοσλαβικός εμφύλιος ...Ένας ανεξήγητος εμφύλιος στην ευκολότερη και με τις καλύτερες προοπτικές για τον γιουγκοσλαβικό λαό περίοδο, καθώς δεν είχε προηγηθεί κάποιος πόλεμος ή κάποια άλλη καταστροφή. Το Ανατολικό Μπλοκ κατέρρεε και η "αδέσμευτη" Γιουγκοσλαβία όχι απλά δεν θιγόταν από την κατάρρευση αυτήν, αλλά δικαιωνόταν για τις προηγούμενες ανεξάρτητες επιλογές της. Ο λαός της θα απολάμβανε επιτέλους τον ανόθευτο καπιταλισμό, έχοντας ως σοσιαλιστική "προίκα" μια πολύ μεγάλη γκάμα υποδομών.
Οι Γιουγκοσλάβοι, οι οποίοι αρκετά χρόνια νωρίτερα είχαν δείξει καλοί "μαθητές" του καπιταλισμού, δεν έδειχναν να είναι και τόσο εύκολοι αντίπαλοι για πολλούς από τους ισχυρούς της Ευρώπης. Τι έγινε όμως ξαφνικά και αποφάσισαν να βγάλουν μόνοι τους τα "μάτια" τους; Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τον εμφύλιο της Γιουγκοσλαβίας. Πολλοί είναι αυτοί, οι οποίοι έχουν αποπειραθεί να ερμηνεύσουν τα πραγματικά αίτια που τον προκάλεσαν. Πολλοί αποδίδουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης στη Γερμανία. Αυτό ήταν αληθές και έχει αποδειχθεί με βάση τα στοιχεία, τα οποία δέχεται ακόμα και η επιστήμη της ιστορίας.
Οι υπογραφές για την ενοποίηση της διαιρεμένης —εξαιτίας των εγκλημάτων της— Γερμανίας δεν είχαν ακόμα "στεγνώσει" και η ίδια αυτή Γερμανία μπλέχθηκε όσο κανένας άλλος στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Όμως, το θέμα είναι να καταλάβουμε τον λόγο που είχε τόσο σημασία για τη Γερμανία η διάλυση αυτή. Γιατί άραγε τέτοια απερισκεψία; Γιατί, την ώρα που μια ολόκληρη Ευρώπη την παρακολουθούσε —με φοβερή ανησυχία— να ισχυροποιείται, ρίσκαρε να εμφανιστεί τόσο αμετανόητη; ...Ρίσκαρε να αποδείξει μόνη της πως καλά έκαναν οι Ευρωπαίοι και ανησυχούσαν για την ισχυροποίησή της.
Η Γερμανία πρωταγωνίστησε στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, γιατί ήταν θέμα επιβίωσης γι' αυτήν. Πρωταγωνίστησε σε αυτήν τη διάλυση, γιατί δεν θα μπορούσε σε διαφορετική περίπτωση να διατηρήσει ή να βελτιώσει την υψηλή της θέση μέσα στην Ευρώπη. Αυτή η διάλυση ήταν για τη Γερμανία και τους "δορυφόρους" της η απαραίτητη προϋπόθεση, για να δρομολογηθεί η Νέα Τάξη Πραγμάτων. Γιατί, χωρίς αυτήν τη διάλυση, δεν θα συνέφερε τους Ευρωπαίους του Βορρά ο σχεδιασμός της Νέας Τάξης. Μόνον αν κάποιος εντοπίσει τις ανάγκες αυτής της Νέας Τάξης —και τα συμφέροντα των κυριάρχων της—, μπορεί να καταλάβει τον λόγο που η Γιουγκοσλαβία ήταν θανάσιμος εχθρός τους ...Τον λόγο που —σε περίπτωση που η Γιουγκοσλαβία θα επιβίωνε— δεν θα επέτρεπε την αλλαγή του παγκόσμιου σχεδιασμού.
Πολλοί αναλυτές, στην προσπάθειά τους να εντοπίσουν τον λόγο εμπλοκής της Γερμανίας στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, καταλήγουν σε κάποια αφελή συμπεράσματα. Εφευρίσκουν αφελείς αιτιολογίες, αποδίδοντάς τες σε κάποιες δήθεν ιδιαίτερες σχέσεις, που διατηρούσαν οι Γερμανοί με συγκεκριμένους λαούς της Γιουγκοσλαβίας. Σύμφωνα με το "σενάριο" αυτό μπλέχθηκαν, γιατί συμπαθούσαν τους Κροάτες και αντιπαθούσαν τους Σέρβους και ως εκ τούτου τους βοήθησαν στην απόκτηση της "ελευθερίας" τους από τον σερβικό "ζυγό".
...Συμπαθούσαν τους παλιούς συνεργάτες τους —τους Ουστάσι— και μισούσαν τους Σέρβους Τσέτνικ. Όμως, ακόμα κι αυτό αν ίσχυε, δεν μπορεί να εξηγήσει τη ριψοκίνδυνη για την ίδια τη Γερμανία εμπλοκή της στον γιουγκοσλαβικό εμφύλιο. Είναι χαζομάρα και μόνον να σκεφτεί κάποιος ότι η Γερμανία ενεπλάκη σε μια τέτοια επικίνδυνη κατάσταση, εξαιτίας των "αισθημάτων" της. Εξαιτίας της συμπάθειας πίνεις μια μπύρα με κάποιον και δεν αιματοκυλάς έναν λαό, για να διαλύσεις το κράτος του. Πάνω σε μεγάλα συμφέροντα χτίζεται η διεθνής πολιτική και όχι πάνω σε συμπάθειες και αντιπάθειες. Τα κράτη δεν ρισκάρουν να αποκτήσουν αιώνιους εχθρούς, εξαιτίας αποφάσεων, οι οποίες παίρνονται στο "πόδι".
Η Γιουγκοσλαβία έπρεπε να διαλυθεί, γιατί απειλούσε τα συμφέροντα των Γερμανών και όχι επειδή "πλήγωνε" τα αισθήματά τους. Τους τρόμαζε όλους αυτούς η παρουσία της και γι' αυτόν τον λόγο την διέλυσαν ...Την διέλυσαν πριν γίνει ακόμα πιο επικίνδυνη απ’ ό,τι ήδη ήταν με την κατάρρευση του Ανατολικού Μπλοκ. Το όλο θέμα είναι να ανακαλύψει κάποιος τον λόγο που ήταν επικίνδυνη γι' αυτούς ...Να εντοπίσει τον λόγο, για τον οποίο θεωρούσαν ότι έθιγε τα συμφέροντά τους. Από εκεί και πέρα, όμως, θα πρέπει επίσης να εντοπίσει και το πώς με τη διάλυσή της όλα αυτά θα έπαυαν να τους απειλούν.
Δεν αρκεί δηλαδή να εκφράσεις μια άποψη περί του λόγου για τον οποίον θεωρείς ότι η Γιουγκοσλαβία ήταν απειλητική για τους ισχυρούς του Βορρά. Δεν αρκεί απλά μια υπόθεση ή μια απλή εικασία — όσο καλά τεκμηριωμένη ή λογική κι αν είναι ...Πρέπει να εξηγήσεις στη συνέχεια και γιατί η Γιουγκοσλαβία με τη διάλυσή της θα έπαυε να είναι απειλή γι' αυτούς. Είναι σαν να εντοπίζεις έναν φορέα του AIDS ως απειλή για τον περίγυρό του και θα πρέπει να αποδείξεις ότι και η "θεραπεία" —η οποία επιλέχθηκε, για να τον καταστήσει ακίνδυνο για τον περίγυρο αυτόν— συνηγορεί στην επιβεβαίωση της πάθησής του.
Δεν είναι δυνατόν να εντοπίζεις ως γενική απειλή το "AIDS" τού φορέα και η πετυχημένη "εξουδετέρωση" της απειλής να είναι "ακρωτηριασμός" των κάτω άκρων του. Πρέπει η "εξουδετέρωση" αυτή να επιβεβαιώνει την ίδια την "απειλή". Αυτό είναι κάτι, το οποίο συμβαίνει σχεδόν πάντα στην ιατρική λογική. Βλέπεις μια θεραπεία και από αυτήν "μαντεύεις" την ασθένεια στην οποία στοχεύει. Τα πάντα λειτουργούν αμφίδρομα. Πρέπει όλα μαζί —και από όλες τις κατευθύνσεις— να καταλήγουν και άρα να "αποδεικνύουν" την ίδια αλήθεια. Με αυτήν την ακλόνητη λογική θα αναζητήσουμε την αλήθεια στο θέμα της Γιουγκοσλαβίας. Πρέπει η απειλή, που αντιπροσώπευε η Γιουγκοσλαβία για τον περίγυρό της, να είναι το αίτιο για τη διάλυσή της και ταυτόχρονα η διάλυσή της πρέπει να "αποκαλύπτει" τον λόγο για τον οποίο ήταν επικίνδυνη.
Γιατί τους απειλούσε η Γιουγκοσλαβία; Για ποιον λόγο ήταν γι' αυτούς ένας επικίνδυνος και θανάσιμος "φορέας"; ...Γιατί ήταν ένα πολύ ισχυρό κράτος και βρισκόταν στο "λάθος" μέρος γι' αυτούς. Ήταν ένα πολύ ισχυρό κράτος και θα ήταν δύσκολο να περιοριστεί, εάν διεκδικούσε μερίδιο από την αλλαγή του σχεδιασμού ...Εάν διεκδικούσε μερίδιο, "ποντάροντας" πάνω στην Ελλάδα. Αυτό ήταν το επικίνδυνο για τους Προτεστάντες. Η Γιουγκοσλαβία —με τον τεράστιο και μακρόστενο "κορμό" της— εξασφάλιζε ομαλή και άρα φτηνή μεταφορική λειτουργία σ' ό,τι "περίσσευε" στον βαλκανικό χώρο και τον οποίο δεν έλεγχε η ΕΟΚ μέσω της Ελλάδας ...Η ΕΟΚ, η οποία ελεγχόταν από τους —ναζιστικής καταγωγής κατά κύριο λόγο— Προτεστάντες εμπνευστές της και λειτουργούσε αποκλειστικά και μόνον για να εξυπηρετήσει τα δικά τους συμφέροντά και όχι τους ευρωπαϊκούς λαούς γενικά.
Γιατί είμαστε τόσο σίγουροι για την ιδιοτέλεια των Βορείων "εμπνευστών" τής ΕΟΚ; ...Γιατί, εάν δεν ίσχυε αυτό και η ΕΟΚ πράγματι αναζητούσε τη μεγιστοποίηση της ευρωπαϊκής δύναμης και όχι την εξυπηρέτηση των Προτεσταντικών συμφερόντων, θα περιελάμβανε και τη Γιουγκοσλαβία ανάμεσα στα μέλη της ...Ανάμεσα στα ιδρυτικά της μέλη συγκεκριμένα. Γιατί; ...Γιατί η Γιουγκοσλαβία με τη δύναμή της θα πολλαπλασίαζε τη δύναμη της ίδιας της ΕΟΚ. Θεωρητικά —με βάση τις δυνατότητες της Γιουγκοσλαβίας— θα έπρεπε αυτή να είναι από τα πρώτα κράτη, τα οποία θα έπρεπε η ΕΟΚ να προσεγγίσει για την ένταξή τους στην Ένωση ...Πολύτιμη και ισχυρή όσο μία Ιταλία ή μία Γαλλία. Έγινε όμως αυτό; ...Όχι βέβαια.
Για μυστηριώδεις λόγους, οι οποίοι δεν συνδέονται με την έννοια της στρατηγικής ή της οικονομίας, η Ευρώπη όχι απλά δεν ενδιαφέρθηκε να αξιοποιήσει υπέρ των συμφερόντων της τις ιδιαιτερότητες της Γιουγκοσλαβίας, αλλά πρωταγωνίστησε στη διάλυσή της. Προφανώς κάποιοι Ευρωπαίοι —και "λάτρεις" του ανταγωνισμού— φοβούνταν την Γιουγκοσλαβία και φρόντισαν να την "εξοντώσουν" πριν χρειαστεί να την αντιμετωπίσουν ή απλά να την ανταγωνιστούν ακόμα και μέσα στα πλαίσια μιας πανευρωπαϊκής συμμαχίας. Τι ήταν αυτό, το οποίο τους τρόμαζε στην περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας; ...Τους τρόμαζε η τρομερή υποδομή της, εξαιτίας της προηγούμενης "σοσιαλιστικής" της "θητείας" ...Τα γιουγκοσλαβικά οδικά ή σιδηροδρομικά δίκτυα ήταν εφάμιλλα των πλουσιοτέρων δυτικοευρωπαϊκών κρατών.
Αν εξαιρέσει κάποιος τα προβλήματα, τα οποία υπήρχαν στον γιουγκοσλαβικό νότο, όλα τα άλλα ήταν έτοιμα προς χρήση ...Περιορισμένο πρόβλημα, αν αναλογιστεί κάποιος τις ανάγκες, οι οποίες έπρεπε να καλυφθούν σε σχέση με τα προσδοκώμενα κέρδη των πανευρωπαϊκών μεταφορών ...Διαχειρήσιμο πρόβλημα, αν σκεφτόταν κάποιος τα εκατομμύρια των κοντέινερ, τα οποία θα περνούσαν τα επόμενα χρόνια μέσα από τη διώρυγα του Σουέζ, αναζητώντας "δρόμο" προς την Ευρώπη ...Εύκολη η εξασφάλιση της χρηματοδότησης με τέτοια χρυσοφόρα προοπτική. Εχθρός τους, δηλαδή, δεν �
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.